Uzasadnienie
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia 24 sierpnia 2010 r., nr [...], po rozpoznaniu wniosku F. D. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kierownika Urzędu z dnia 9 lipca 2010 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia, po wznowieniu postępowania, iż decyzja tego organu z dnia 22 października 1998 r., nr [...], została wydana z naruszeniem prawa – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wyjaśnił, że decyzją ostateczną z dnia 22 października 1998 r., Nr [...], przyznano F. D. uprawnienia kombatanckie w związku z pobytem w obozie na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, uznając, że matka strony będąc w ciąży, z której urodził się F. D., w lipcu 1943 r. przebywała w obozie przesiedleńczym w Z. Organ wyjaśnił, iż na obecnym etapie postępowania rozpoznawany był kolejny wniosek F. D. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wskazaną wyżej decyzją ostateczną z dnia 22 października 1998 r. Do wniosku tego, złożonego w dniu 21 stycznia 2010 r., strona dołączyła nowy dowód w sprawie w postaci pisma Amt der Niederösterreichischen Landesregierung (Urzędu Rządu Krajowego dla Dolnej Austrii) z dnia 29 października 2009 r. Biorąc pod uwagę powyższe Kierownik Urzędu postanowieniem z dnia 9 czerwca 2010 r. wznowił postępowanie w sprawie.
Decyzją z dnia 9 lipca 2010 r. organ administracji, działając na podstawie art. 151 § 2 k.p.a., odmówił stwierdzenia, iż decyzja z dnia 22 października 1998 r. wydana została z naruszeniem prawa. W ocenie organu, przedłożony przez wnioskodawcę nowy dowód nie wnoszą nic nowego do sprawy, gdyż nie wynika z niego, by wnioskodawca przebywał w obozie koncentracyjnym w Mauthausen, a jedynie wskazuje on na fakt wykonywania przez stronę i jej rodzinę prac przymusowych na terenie III Rzeszy. Pozostałe dokumenty złożone przez wnioskodawcę nie stanowią zaś nowych dowodów w sprawie, gdyż były wcześniej znane organowi.
Utrzymując w mocy decyzję z dnia 22 lipca 2008 r. Kierownik Urzędu podzielił stanowisko wyrażone w tej decyzji i stwierdził, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy F. D. nie wskazał, by w sprawie zaistniały nowe okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające uchylenie decyzji o przyznaniu uprawnień kombatanckich z dnia 22 października 1998 r. Złożone przez stronę pismo z dnia 29 października 2009 r. nie potwierdza, iż skarżący przebywał w miejscach odosobnienia, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.
Od decyzji Kierownika Urzędu z dnia 24 sierpnia 2010 r. skargę do sądu administracyjnego złożył F. D., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tegoż organu z dnia 9 lipca 2010 r. Skarżący podniósł, iż pismem z dnia 18 stycznia 2010 r. zwrócił się do organu o uchylenie decyzji ostatecznej o przyznaniu uprawnień kombatanckich poprzez jej zmianę i rozszerzenie czasokresu represji, za które przyznano mu uprawnienia kombatanckie z jednego miesiąca do 2 lat. Organ, związany treścią żądania skarżącego winien był ten wniosek w taki sposób rozpoznać, by sprawę załatwić w sposób możliwie najkorzystniejszy dla strony. Dlatego też skarżący oczekiwał, iż Kierownik wezwie go, stosownie do art. 64 § 2 k.p.a., do usunięcia braków tego pisma albo na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. wezwie go do złożenia wyjaśnień na piśmie. Kierownik jednak tego nie uczynił, uznał zaś bezpodstawnie, iż skarżący domaga się wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 22 października 1998 r.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a zatem skargi na tę decyzję nie można uznać za zasadną.
W myśl przepisu art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:
- 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,
- 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,
- 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,
- 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,
- 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,
- 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,
- 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),
- 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
Zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.
Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i § 2 k.p.a.).
Stosownie do art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2, wydaje decyzję, w której:
- 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, albo
- 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.
W świetle zaś paragrafu 2 tego artykułu, w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją ostateczną z dnia 22 października 1998 r., Nr [...], przyznano skarżącemu F. D. uprawnienia kombatanckie w związku z pobytem w obozie na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "ustawa". Podstawą przyznania uprawnień kombatanckich skarżącemu było stwierdzenie, że matka skarżącego, będąc w ciąży, z której urodził się F. D., w lipcu 1943 r. przebywała w obozie przesiedleńczym w Z. Pismem z dnia 18 stycznia 2010 r., które wpłynęło do organu w dniu 25 stycznia 2010 r., F. D. zwrócił się o "uchylenie decyzji ostatecznej o przyznaniu uprawnień kombatanckich [...] i o wznowienie postępowania o przyznanie uprawnień kombatanckich rozszerzonych na okres 24 miesięcy" (k. 177 akt adm.).
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych potraktował to pismo jako wniosek o wznowienie postępowania i decyzją z dnia 8 lutego 2010 r., nr [...], odmówił wznowienia postępowania zakończonego wskazaną wyżej decyzją ostateczną z dnia 22 października 1998 r., wskazując, iż skarżący nie wskazał żadnej z przesłanek wznowienia postępowania.
Po doręczeniu mu tej decyzji, w dniu 3 marca 2010 r. (data nadania) skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wskazał wyraźnie: "odpowiadając na wyżej wymienione pismo (decyzję) w dalszym ciągu wnioskuję o ponowne rozpatrzenie mojej sprawy poprzez wznowienie postępowania". We wniosku tym wskazał, iż "decyzja (z dnia 22 października 1998 r.) wydana została w wyniku przestępstwa" oraz, że "wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję" (k. 203, 204 akt adm.). Tym samym skarżący wskazał na istniejące w sprawie – w jego ocenie – podstawy wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 5 k.p.a.
Również w toku dalszego postępowania, zakończonego zaskarżoną decyzją, skarżący nie kwestionował w żaden sposób, iż domaga się wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia 22 października 1998 r. o przyznaniu uprawnień kombatanckich.
Nieuzasadnione są zatem podnoszone na obecnym etapie postępowania zarzuty skarżącego, iż we wniosku z dnia 18 stycznia 2010 r. nie domagał się on wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Kierownika Urzędu z dnia 22 października 1998 r. Skarżący wprost wskazywał, iż żąda wznowienia postępowania i powoływał podstawy wznowieniowe określone w art. 145 k.p.a., a więc organ administracji nie miał podstaw do odmiennej kwalifikacji prawnej żądania zawartego w tym wniosku.
Bezzasadne są więc również zarzuty skarżącego, że Kierownik Urzędu obowiązany był, stosownie do art. 64 § 2 k.p.a., wezwać go do usunięcia braków pisma z dnia 18 stycznia 2010 r. albo wezwać go, na podstawie art. 50 § 1 k.p.a., do złożenia wyjaśnień na piśmie.
Z akt administracyjnych wynika również, iż wskazana wyżej decyzja z dnia 8 lutego 2010 r., odmawiająca wznowienia postępowania, na skutek wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy została uchylona przez Kierownika Urzędu decyzją z dnia 8 czerwca 2010 r., a postanowieniem z dnia 9 czerwca 2010 r. wznowione zostało postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia 22 października 1998 r., nr [...].
Zaskarżoną decyzją Kierownik Urzędu utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 9 lipca 2010 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia, po wznowieniu postępowania, iż decyzja z dnia 22 października 1998 r., nr [...], została wydana z naruszeniem prawa.
Zasadne jest stanowisko organu administracji, iż złożony przez skarżącego dowód w sprawie w postaci pisma Amt der Niederösterreichischen Landesregierung (Urzędu Rządu Krajowego dla Dolnej Austrii) z dnia 29 października 2009 r. nie dawał podstaw do stwierdzenia, że decyzja przyznająca uprawnienia kombatanckie wydana została z naruszeniem prawa. Z treści tego pisma nie wynika bowiem, by wnioskodawca przebywał w obozie koncentracyjnym w Mauthausen, a jedynie wskazuje ono na fakt wykonywania przez stronę i jej rodzinę prac przymusowych na terenie III Rzeszy, co w rozpoznawanej sprawie jest okolicznością bezsporną.
Uszło wprawdzie uwadze organu administracji, iż dowód ten nie istniał w dacie wydania decyzji z dnia 22 października 1998 r., nr [...], lecz okoliczność ta, nie kwestionowana zresztą przez skarżącego, nie mogła mieć wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy, prawidłowo rozstrzygniętej decyzją odmawiającą w istocie uwzględnienia wniosku skarżącego i "rozszerzenia" okresu przyznanych mu uprawnień kombatanckich.
Należy podkreślić, iż również pozostałe dokumenty, złożone wraz z wnioskiem z dnia 18 stycznia 2010 r., nie stanowią nowych dowodów w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., na co prawidłowo wskazywał Kierownik Urzędu w decyzji z dnia 9 lipca 2010 r. Pismo skarżącego do Stowarzyszenia [...] z dnia 2 grudnia 1997 r., życiorys skarżącego z dnia 2 grudnia 1997 r., kwestionariusz oraz oświadczenie osoby ubiegającej się o uprawnienia kombatanckie z dnia 2 grudnia 1997 r., zaświadczenie Archiwum Państwowego w L. z dnia 22 grudnia 1994 r., świadectwo urodzenia oraz dokument w języku niemieckim, potwierdzający przymusową pracę ojca skarżącego (Arbeitsbuch) załączone były już do wniosku w sprawie zakończonej decyzją z dnia 22 października 1998 r. o przyznaniu uprawnień kombatanckich (k. 7-14, 15-17, 19 akt administracyjnych).
Również kopia oświadczenia ojca skarżącego i jego siostry z dnia 24 września 1993 r. były złożone do akt sprawy już wraz z pismem z dnia 28 listopada 2005 r. (data nadania: 2 grudnia 2005 r.; k. 42-43 akt administracyjnych).
Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).