Uzasadnienie
Strona skarżąca, w zakreślonym w wezwaniu terminie (data na prezentacie), na urzędowym formularzu symbol PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Wniosek uzasadniła tym, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem oraz trojgiem niepełnoletnich dzieci, z którymi utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę męża w kwocie [...] złotych brutto oraz otrzymywanych przez siebie dopłat do gospodarstwa rolnego w kwocie [...] złotych miesięcznie – [...] złotych rocznie. Łączny miesięczny dochód gospodarstwa domowego strony skarżącej wynosi [...] złotych brutto. Strona skarżąca jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha oraz domu o powierzchni [...] m2, który jest obecnie wznoszony. Na stałe miesięczne koszty utrzymania koniecznego gospodarstwa domowego strony skarżącej składają się wydatki na budowę domu – [...] zł, za wynajem mieszkania w Lublinie – [...] złotych, telefon i Internet – [...] złotych, wyżywienie – [...] złotych, koszty nauki dzieci [...] złotych, koszty zakupu odzieży i obuwia – [...] złotych, zajęcie dodatkowe dzieci – [...] złotych inne wydatki – [...] złotych.
Referendarz sądowy stwierdził, że:
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest, więc uwarunkowane wykazaniem, że poniesienie pełnych kosztów postępowania spowoduje uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego.
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, w ocenie referendarza sadowego, stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała, aby poniesienie przez nią kosztów sądowych niniejszego postępowania spowodować mogło uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego dla strony skarżącej i jej rodziny. Wysokość miesięcznych dochodów gospodarstwa domowego strony skarżącej w pełni gwarantuje poniesienie kosztów sądowych zwianych z niniejszym postępowanie, które prócz wpisu sądowego od wniesionej skargi wynoszącego 300 złotych (§ 2 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193 ze zm.) i wpisu sadowego od potencjalnej skargi kasacyjnej wynoszącego 150 złotych (§ 3 w zw. z § 2 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi) nie przekroczą kwoty 100 złotych (§2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych – DZ.U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2192).
Prócz tego, wniosku strony skarżącej nie uzasadniają wykazane przez nią koszty utrzymania. Nie wszystkie wymienione bowiem przez stronę koszty utrzymania zaliczyć można do koniecznych, czyli takich które są niezbędne dla zapewnienia minimum warunków socjalnych (por. postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt II FZ 240/08 – Lex nr 493753). Kosztami tymi z pewnością nie są koszty budowy domu, w sytuacji gdy strona skarżąca wraz z rodzina ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Ponadto jakkolwiek rachunek ekonomiczny w konkretnych warunkach rynkowych może uzasadniać ponoszenie wydatków na budowę domu w wysokości wykazanej przez stronę skarżącą, to jednak korzyści ekonomiczne osiągane przez stronę w wyniku takiej operacji, nie mogą być podstawą do zwolnienia jej z ustawowego obowiązku ponoszenia pełnych kosztów prowadzonych postępowań sądowych (por. postanowienie NSA z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt II FZ 22/11 – Lex nr 783814).
Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.