Uzasadnienie
E. K. w skardze na decyzję Wojewody L. z dnia [...], Nr [...] uchylającą i orzekającą w części uchylonej oraz utrzymującą w mocy w pozostałej części decyzję Prezydenta Miasta L. nr [...] z dnia [...], znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa drogi gminnej nr [...] – ul. [...] w [...] na odcinku od [...]. [...] do skrzyżowania z projektowaną drogą gminną o symbolu [...] łącznie z tym skrzyżowaniem oraz projektowanego dalszego jej odcinka do skrzyżowania z ul. [...] wraz z kanalizacją deszczową, oświetleniem drogowym, kanałem technologicznym oraz przebudową przyłącza gazowego, sieci elektroenergetycznej SN/nN i teletechnicznej." wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, że ustawa na, której oparto zaskarżoną decyzję jest restrykcyjna w stosunku do właścicieli nieruchomości, ponieważ są one odbierane i przekazywane na rzecz gminy, decyzja organu odwoławczego wydana została z rażącym naruszeniem prawa zaś decyzja organu I instancji w zakresie, w którym zatwierdza podział nieruchomości jest sprzeczna z przepisami prawa.
Skarżąca podniosła również, że realizacja inwestycji drogowej obejmującej tereny prywatne może doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia następstw. Uwzględnienie skargi skutkować będzie wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji udzielającej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej i tym samym konieczne stanie się ponowne poniesienie nakładów środków oraz czasu trwania ewentualnych postępowań, co uzasadnia uniemożliwienie realizacji spornej inwestycji do czasu wydania przez organ bądź sąd administracyjny rozstrzygnięcia w sprawie.
Ponadto realizacja zaskarżonej decyzji narazi mieszkańców na uciążliwości i skutkować będzie trudnymi do odwrócenia skutkami. Realizacja spornej inwestycji sprzeczna jest z interesami wielu mieszkańców okolicy, w której będzie ona realizowana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z dnia 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (postanowienie NSA z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OZ 322/13 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przy czym to domagający się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Niezbędne przy tym jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne (postanowienie NSA z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt I GZ 145/13 czy z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Skarżąca w niniejszej sprawie w istocie nie wykazała, aby niezwłoczne wykonanie zaskarżonej decyzji, a tym samym decyzji utrzymanej nią w mocy – tj. przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd - mogło wyrządzić jej znaczną szkodę, bądź trudne do odwrócenia skutki. Na możliwość powstania znacznej szkody, bądź trudnych do odwrócenia skutków po stronie skarżącej nie wskazuje zmiana bliżej nie sprecyzowanych stosunków własnościowych powodowana decyzją utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją, ewentualne wady prawne decyzji organów obu instancji jak i konsekwencje faktyczne ewentualnego usunięcia z obrotu prawnego decyzji organów obu instancji.
Bez znaczenia dla oceny możliwości powstania po stronie skarżącej trudnych do odwrócenia skutków bądź znacznej szkody w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji jest to, że realizacja inwestycji, której ona dotyczy jest sprzeczna z interesami okolicznych mieszkańców. Reasumując stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała, aby w świetle unormowania art. 61 § 3 p.p.s.a. zasadne było udzielenie jej ochrony tymczasowej.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowił jak na wstępie.