Uzasadnienie
Prezydent Miasta Zamość decyzją nr 43/2023 z dnia 12 kwietnia 2023 r., znak: BU-OZ.6740.1.113.2022.EM, odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę telekomunikacyjnego obiektu budowlanego pod przewodnictwem T. Sp. z o.o., BT 12867 Z. Ś. przy ul. [...] na działce oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków nr [...] w ark. 3 mapy ewidencyjnej.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła T. Sp. z o.o. z siedzibą w W..
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Lubelski decyzją z dnia 12 lipca 2023 r., znak: IF-VII.7840.7.26.2022.DB2, uchylił w całości zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Zamość i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.
Miasto Zamość, reprezentowane przez Prezydenta Miasta Zamość, wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie sprzeciw od decyzji kasacyjnej organu odwoławczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Sprzeciw podlega odrzuceniu.
Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (a więc decyzji organu odwoławczego uchylającej w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ), skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw.
W myśl art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Powołany przepis ma odpowiednio zastosowanie do sprzeciwu od decyzji (art. 64b § 1 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie sprzeciw od decyzji kasacyjnej Wojewody Lubelskiego, którą uchylono w całości powołaną na wstępie decyzję Prezydenta Miasta Zamość z dnia 12 kwietnia 2023 r. oraz przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wniosło Miasto Zamość reprezentowane przez Prezydenta Miasta Zamość, jako organ wykonawczy tej Gminy.
Tymczasem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji, nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego wydaną w tej sprawie. Aprobując ten pogląd Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1017/04 (LEX nr 171164) wyjaśnił, że włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Nie do przyjęcia jest bowiem stanowisko, że gmina może zajmować różną pozycję (raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania) w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej (por. także wyrok NSA z dnia 2 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2664/17, LEX nr 3065874; wyrok NSA z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 888/12, LEX nr 1291985; postanowienie NSA z dnia 14 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 3381/19, LEX nr 314607).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że sprzeciw wniesiony w imieniu Miasta Zamość przez Prezydenta Miasta Zamość, który orzekał w niniejszej sprawie jako organ pierwszej instancji i którego decyzja została uchylona zaskarżoną decyzją Wojewody, jest niedopuszczalny i jako taki podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a.
Z tych względów orzeczono, jak w sentencji postanowienia.