Uzasadnienie
Strona skarżąca na urzędowym formularzu druk PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Wniosek uzasadniła tym, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem, z którym zamieszkuje w domu o powierzchni [...] m2 i utrzymuje się z renty męża w kwocie [...] złotych brutto i swojej emerytury w kwocie [...] złotych brutto. Łączny miesięczny dochód gospodarstwa domowego strony skarżącej wynosi [...] złotych brutto. Strona skarżąca oświadczyła również, że na koszty utrzymania jej gospodarstwa domowego składają się wydatki na leki od [...] złotych do [...] złotych miesięcznie, dojazdy do lekarza od [...] złotych do [...] złotych, energię elektryczną – [...] złotych i wodę – [...] złotych i ogrzewanie [...] złotych. Strona skarżąca posiada kredyt w kwocie [...] złotych. Strona skarżąca oświadczyła, że cierpi na chorobę [...] i jest po przeszczepi [...] zaś jej mąż choruje na [...].
Referendarz sądowy stwierdził, że:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przechodząc do oceny zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej postanowieniem referendarza sądowego z dnia 31 sierpnia 2012 r. uwzględniono wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych.
Zatem jej ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym tym razem poprzez ustanowienie adwokata skutkuje tym, iż w istocie strona skarżąca wnosi obecnie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Jak wynika bowiem z art. 243 § 1 p.p.s.a. w toku postępowania sądowoadministracyjnego przyznawane jest jedno prawo pomocy, które stosownie do unormowania art. 245 § 1 p.p.s.a. może być przyznane w całości lub w części. Przyznanie prawa pomocy w całości obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.).
Zatem mając przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych i żądając ustanowienia adwokata strona skarżąca wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata powinien być więc rozpoznawany z uwzględnieniem przesłanek wynikających z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W myśl tego przepisu prawo pomocy może być przyznane w całości jedynie tym osobom fizycznym, które wykażą, że nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przy czym w orzecznictwie NSA przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osobom posiadającym dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353).
Z ostatnią z wymienionych sytuacji mamy doczynienia w sprawie niniejszej. Porównanie wysokości dochodu gospodarstwa domowego strony skarżącej, przy uwzględnieniu, że jest to kwota brutto, do wysokości wykazanych przez stronę skarżącą kosztów utrzymania koniecznego wskazuje, iż dochody strony skarżącej nie są w stanie pokryć wydatków związanych z kosztami utrzymania koniecznego zwłaszcza, gdy dochodzą do tego koszty ogrzewania i weźmie się pod uwagę, iż koszty te nie obejmują kosztów wyżywienia dwuosobowej rodziny.
Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.