Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]maja 2003 r. Nr [...] p. o. Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego, działając z upoważnienia Wojewody, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] umarzającą postępowanie w zakresie żądania zwrotu części wywłaszczonej nieruchomości o pow. 749 m², obecnie część działki nr 220/4, obręb 6-C.G., arkusz mapy 11, na rzecz J.B.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie toczyło się już postępowanie administracyjne zakończone decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2001 r. Nr [...], która w toku kontroli instancyjnej została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] maja 2001 r. nr [...]. J.B. zaskarżył w/w decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, który wyrokiem z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie sygn. akt II SA/Lu 937/01 skargę oddalił. W dniu 21 listopada 2002 r. J.B. ponownie złożył do Prezydenta Miasta wniosek o zwrot części wywłaszczonej nieruchomości o pow. 749 m² (aktualnie działki nr 220/4). Organ II instancji stwierdził wobec tego, iż ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie w tej samej sprawie nowej decyzji bez uchylenia poprzedniej spowodowałoby naruszenie zasady trwałości decyzji ostatecznej (res iudicata), a w konsekwencji prowadziłoby do nieważności decyzji (art. 156 §1 pkt 3 kpa).
Powyższą decyzję zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie J.B. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż o zwrot wywłaszczonej nieruchomości wystąpił 20 listopada 1997 r., ponieważ od wydania decyzji o wywłaszczeniu nic się na tych działkach nie działo. Skarżący podniósł również, iż co do działki przekazanej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" nie wnosi żadnych żądań, zaś co do działki o pow. 749 m², będącej w posiadaniu Gminy żąda zwrotu. Stwierdza również, iż wywłaszczenie z w/w nieruchomości w dużym stopniu zdezorganizowało jego plany życiowe i "wytrąciło z rytmicznego postępowania".
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu swojej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu.
W ocenie Sądu zarówno decyzja organu I instancji, jak i organu II instancji nie narusza prawa. Słusznie organy te stwierdziły, iż postępowanie w sprawie wszczętej przez J.B. w dniu 21 listopada 2002 r. podlega umorzeniu ze względu na okoliczność, iż w sprawie tej została wydana już ostateczna decyzja. Żądanie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oznaczonej obecnie Nr 220/4 było już przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego ostatecznym rozstrzygnięciem, a także sądowoadministracyjnego.
Nadto stwierdzić również należy, iż skarżący nie podaje jakichkolwiek nowych okoliczności faktycznych czy prawnych, które skutkowałyby ponownym rozpoznaniem jego sprawy przez organy administracji publicznej. W oparciu zaś o przepis art. 16 § 1 kpa uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Na gruncie niniejszej sprawy takie przypadki nie występują. Wobec powyższego postępowanie stało się bezprzedmiotowe a zatem zgodnie przepisem art. 105 § 1 kpa podlegało umorzeniu.
Niezasadny jest zarzut skarżącego, iż wniosek w sprawie niniejszej został złożony w dniu 20 listopada 1997 r. Wniosek ten odnosi się bowiem do sprawy już rozstrzygniętej co do istoty decyzją ostateczną. Zaś wniosek z dnia 21 listopada 2002 r. odnosi się, pomimo jego ograniczenia tylko do jednej działki, do poprzedniego postępowania. Tak więc nie ma żadnego prawnego znaczenia w niniejszej sprawie ograniczenie wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości w sytuacji, gdy wchodzi to w zakres zakończonego prawomocnym rozstrzygnięciem postępowania.
Na marginesie wskazać należy za organem II instancji, iż zgodnie z przepisem art. 156 §1 pkt 3 kpa w sytuacji, gdy zostanie wydana decyzja odnosząca się do sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną stanowi to podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji.
Z tych też względów, uznając iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, należało w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) skargę oddalić.
Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.