Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z dnia 6 października 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przyznał skarżącemu J. C. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokackiej w L. na pełnomocnika strony wyznaczyła adwokat I. P..
Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2017 r. (II SA/Lu 729/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. C. na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L..
Po doręczeniu wyroku z uzasadnieniem, pełnomocnik skarżącego złożyła do sądu opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Następnie skarżący, poinformowany o tym fakcie, ponownie wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie innego adwokata lub radcy prawnego.
Referendarz sądowy, mając na uwadze, że w toku niniejszego postępowania, przyznano już skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika procesowego w osobie adwokata, uznał, że zbędnym stało się ponowne rozpoznanie jego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie, w którym prawo pomocy zostało już przyznane. Z tych powodów, działając na podstawie art. 249a p.p.s.a. postanowieniem z dnia 27 marca 2018 r. umorzył postępowanie o przyznanie skarżącemu prawa pomocy.
Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący złożył w ustawowym terminie sprzeciw, w którym podniósł, że nie zgadza się z postanowieniem referendarza sądowego i wnosi o ustanowienie innego adwokata, który poprowadzi jego sprawę i złoży skargę kasacyjną od wydanego w sprawie wyroku. Zarzucił dotychczasowemu pełnomocnikowi zaniedbanie swoich obowiązków i nie uwzględnienie dokumentów skarżącego złożonych w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 - dalej "p.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
W ocenie sądu sprzeciw wniesiony przez skarżącego, nie zasługuje na uwzględnienie, a tym samym postanowienie referendarza sądowego pozostaje w mocy.
W rozpoznawanej sprawie prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 6 października 2017 r. wydanym na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznane zostało skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów i ustanowienie adwokata. Zgodnie z art. 253 p.p.s.a. pełnomocnik został wyznaczony przez właściwą okręgową radę adwokacką i podjął przed sądem odpowiednie czynności procesowe w imieniu skarżącego.
Powyższe oznacza, że skarżącemu zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu, zaś wyznaczony adwokat udzielał pomocy prawnej stronie skarżącej na każdym etapie postępowania od momentu ustanowienia. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że Sąd wydaje postanowienie w sprawie przyznania prawa pomocy, po spełnieniu przez skarżącego przesłanek uprawniających do przyznania tego prawa, natomiast wyznaczenie konkretnego pełnomocnika, w tym również nowego (kolejnego), należy do właściwości Okręgowej Rady Adwokackiej, co wynika z treści art. 253 § 1 i 2 p.p.s.a. W przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, brak jest unormowania, które uprawniałoby stronę do skutecznego żądania przyznania jej prawa pomocy przez ustanowienie kolejnego profesjonalnego pełnomocnika, w sytuacji, gdy dotychczasowy nie spełnił jej oczekiwań, wyrażając odmienne poglądy co do celowości, zasadności czy skuteczności czynności, które zamierzała strona podejmować w postępowaniu.
Wykonywanie pomocy prawnej polega bowiem nie tylko na działaniu profesjonalnego pełnomocnika zgodnie z zamiarami strony, ale również na przedstawianiu i wyjaśnianiu stronie jej sytuacji prawnej, z uwzględnieniem profesjonalnej wiedzy i umiejętności oceny sytuacji przez wyznaczonego pełnomocnika.
Podsumowując, pismo z żądaniem zmiany pełnomocnika, z powodu niezadowolenia skarżącego, z czynności jakie pełnomocnik podejmował w sprawie, nie uchyla skutków prawomocnego postanowienia referendarza sądowego z dnia 6 października 2017 r. o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu.
Z tych względów rozpoznanie wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu stało się zbędne, a tym samym postępowanie sądowe wszczęte tym wnioskiem podlega umorzeniu na podstawie art. 249a p.p.s.a., co też referendarz sądowy prawidłowo uczynił postanowieniem z 27 marca 2018 r.
Uwzględniając powyższe na podstawie art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.