Uzasadnienie
Z.B. pismem z dnia 18 października 2008 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2008 r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] lipca 2008 r. znak [...] uchylającą decyzję ostateczną wydaną przez UG T. w dniu [...] lipca 1992 r., znak: [...] w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego.
Następnie na rozprawie w dniu 20 lutego 2009 r. pełnomocnik skarżącej adw. D.P. złożył w jej imieniu oświadczenie o cofnięciu skargi.
W tej sytuacji Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę, zaś cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Sąd nie dostrzega istnienia żadnej z negatywnych przesłanek cofnięcia skargi w przedmiotowej sprawie. Tym samym, wobec skutecznego cofnięcia skargi przez pełnomocnika skarżącej, zaszła przesłanka umorzenia postępowania.
Mając powyższe na uwadze, zgodnie z treścią art. 60 oraz art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O wynagrodzeniu adwokata z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. Wysokość tego wynagrodzenia określono zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).