Uzasadnienie
Wojewoda postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.; dalej jako: "K.p.a."), uchylił postanowienie Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak: [...], zawieszające z urzędu prowadzone na wniosek T. K. postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą N. D. O. sp. z o.o., pozwolenia na budowę budynku handlowego z pylonem, parkingiem i infrastrukturą techniczną, z lokalizacją na działkach nr [...] i [...], ark. mapy 58, położonych w B. przy Al. [...], do czasu ostatecznego merytorycznego zakończenia postępowania prowadzonego przez Wojewodę dotyczącego odwołania T. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [...], odmawiającej uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej N. D. O. sp. z o.o., pozwolenia na budowę budynku handlowego z pylonem, parkingiem i infrastrukturą techniczną, z lokalizacją na działkach nr ew. [...] położonych w B. przy Al. [...],
- - i orzekł o zawieszeniu postępowania wszczętego w dniu 19 sierpnia 2020 r., na wniosek T. K. z dnia 11 sierpnia 2020 r., w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], do czasu prawomocnego zakończenia postępowania wszczętego w dniu 16 października 2017 r., na wniosek T. K. z dnia 9 października 2017 r., w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r. znak: [...]
Rozstrzygnięcie organu zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny.
Jak wynika z akt sprawy w dniu 11 sierpnia 2020 r. T. K. złożył w Starostwie Powiatowym w B. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia 7 lipca 2017 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą N. D. O. sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku handlowego z pylonem, parkingiem i infrastrukturą techniczną, z lokalizacją na działkach nr [...] i [...], ark. mapy 58, położonych w B. przy Al. [...]. Jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.
Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak: [...], wznowił postępowanie, a następnie postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2020 r. zawiesił je na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., uznając, że zachodzi zagadnienie wstępne w postaci rozpatrzenia odwołania od decyzji z dnia 17 lipca 2020 r., znak: [...] Organ wyjaśnił, że w sprawie zakończonej decyzją Starosty o pozwoleniu na budowę może być jednocześnie prowadzone tylko jedno postępowanie wznowieniowe co do wszystkich podstaw wznowienia przez stronę. Z okoliczności sprawy wynika natomiast, że postępowanie wznowieniowe, w którym wydano decyzję z dnia 17 lipca 2020 r., znak: [...], nie zostało jeszcze zakończone, a więc zachodzi podstawa do zawieszenia takiego postępowania.
W zażaleniu złożonym na powyższe rozstrzygnięcie, T. K. wystąpił o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił naruszenie art. 97 § 4 pkt 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie i błędne uznanie, że zachodzi zagadnienie wstępne w postaci rozpatrzenia odwołania od decyzji z dnia 17 lipca 2020 r., znak: [...] Skarżący zarzucił także naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ I instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania wyczerpującego materiału dowodowego, co doprowadziło organ do oparcia zaskarżonego postanowienia na całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleniach faktycznych, a w konsekwencji do wydania orzeczenia sprzecznego z przepisami prawa.
Rozpatrując zażalenie organ II instancji, powołując się na art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. stwierdził, że podziela stanowisko Starosty [...] zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. W ocenie organu odwoławczego, właściwym jest prowadzenie w danym momencie jednego postępowania zmierzającego do sprawdzenia poprawności przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zakończenie jednego postępowania może doprowadzić do uchylenia decyzji, a tym samym decyduje o zakresie kontroli, przebiegu i zakończeniu postępowania drugiego. Organ wskazał, że możliwa jest nawet bezprzedmiotowość później wszczętych postępowań, a zatem w sprawie występuje zagadnienie wstępne.
Niezależnie od powyżej zajętego stanowiska, zdaniem organu odwoławczego źle określono okres zawieszenia. Nie wskazano bowiem momentu zakończenia postępowania, lecz orzeczenie pośrednie, które nie gwarantuje stałości stanowiska organów orzekających w trybie wznowienia. W celu usunięcia tej nieprawidłowości, organ II instancji wprowadził zmianę w niniejszym postanowieniu i określił czas zawieszenia wskazując na prawomocne zakończenie postępowania wszczętego w dniu 16 października 2017 r.
Odnosząc się do zarzutu zażalenia dotyczącego uwagi, że "zasadne byłoby połączenie postępowania zakończonego decyzją z dnia 17 lipca 2020 r. oraz wznowionego postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2020 r.", organ wyjaśnił, że oba postępowania prowadzone są na wniosek T. K., i to właśnie on wybrał zarówno terminy jak i zakresy złożonych wniosków oraz, że tylko od jego woli zależy ilość zagadnień omawianych w decyzjach organów administracji architektoniczno-budowlanej. Umieszczenie powyższej uwagi w zażaleniu nie może skutkować – w ocenie organu - żadną zmianą we wszczętych postępowaniach. Organ podniósł, że zasady postępowań administracyjnych nie przewidują procedury połączenia przez organy spraw prowadzonych na wniosek. Rezygnacja z któregoś z postępowań na obecnym etapie, wymaga wycofania wniosku i przedstawienia zastrzeżeń co do poprawności przedmiotowego pozwolenia na budowę, jako uzupełnienia wniosku pozostającego do rozpatrzenia. Wniosek skarżącego, niezbędny dla takich zmian, złożony w organie I instancji winien prezentować nowe stanowisko w sposób jednoznaczny.
Na powyższe rozstrzygnięcie, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożył T. K.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:
- 1. art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, gdyż doprowadziło do wydania przez Wojewodę postanowienia o zawieszeniu postępowania z wniosku z dnia 11 sierpnia 2020 r. toczącego się przed Starostą B. jako organem I instancji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania wszczętego w dniu 16 października 2017 r., na wniosek T. K. z dnia 9 października 2017 r.;
- 2. art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak również błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- 3. art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie;
- 4. art. 1 pkt 1 K.p.a. i art. 104 § 1 i 2 K.p.a., gdyż sprawa będąca przedmiotem danego (jednego) postępowania jest rozstrzygana jedną decyzją administracyjną;
- 5. art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez prowadzenie kilku postępowań w tej samej "sprawie", co uniemożliwia zakończenie merytoryczne pozostałych postępowań w przypadku wydania decyzji ostatecznej co do jednej z nich, gdyż "sprawa" będzie już rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną;
- 6. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., gdyż postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa art. 149 § 1 i 2 K.p.a. poprzez prowadzenie trzech postępowań w stosunku do jednej sprawy zakończonej decyzją ostateczną (pozwolenia na budowę);
- 7. art. 107 § 1 pkt 4 i 6 K.p.a. poprzez podanie błędnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, przez co sentencja rozstrzygnięcia tego organu jest błędna, zaś konsekwencją tych błędów jest niewłaściwie sporządzone uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, oderwane od stanu sprawy;
- 8. art. 8 § 1 K.p.a. w związku z art. 32 Konstytucji RP to jest zasady pogłębiania zaufania stron do organów administracyjnych, poprzez prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania;
- 9. art. 6 i art. 8 K.p.a. gdyż w oparciu o stan faktyczny i prawny dotyczący tego samego podmiotu, wydał dwa rozstrzygnięcia zawierające odmienną ocenę podstaw zawieszenia postępowania, przy jednoczesnym braku argumentacji uzasadniającej zmianę oceny prawnej zastosowanych przepisów prawa, co stanowi przejaw rażącego wahania poglądów organu I instancji stanowiące naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli, a także zasady praworządności.
Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewody w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu złożonej skargi obszernie przedstawiono stanowiska dotyczące instytucji zagadnienia wstępnego prezentowane w orzecznictwie i literaturze. W końcowej części pisma, zaś podniesiono, że rozpatrzenie wniosku z dnia 11 sierpnia 2020 r. o wznowienie postępowania decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017r. znak [...], nie jest uwarunkowane uprzednim zakończeniem postępowania wznowieniowego w tej samej sprawie wszczętej wcześniej tj. 16 października 2017r.
Skarżący zarzucił także, że Wojewoda dokonał błędnej wykładni pojęcia "innego organu" o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., uznając, że takim "innym organem" jest Wojewoda jako organ II instancji rozpatrujący odwołanie od decyzji w pierwszej instancji w postępowaniu o wznowienie postępowania.
W ocenie skarżącego, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie zaistniała także przesłanka dotycząca możliwości zastosowania zawieszenia postępowania z uwagi na okoliczność, że rozstrzygnięcie może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem, gdyż powinno toczyć się jedno postępowanie wznowieniowe. Skarżący wskazał, że Wojewoda w rzetelny sposób nie odniósł się do związku pomiędzy wszczętymi postępowaniami wznowieniowymi zakończonymi decyzją o pozwoleniu na budowę. Ponadto nie poddał analizie tego, czy wszczęcie tego postępowania pozostawało w związku z wymogami z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Tymczasem brak tego związku, w ocenie skarżącego, jest oczywisty. Wszczęcie, prowadzenie, czy nawet rozstrzygnięcie sprawy prowadzonej w trybie nadzwyczajnym nie jest bowiem niezbędne ani konieczne do rozpatrzenia sprawy w drugim i trzecim postępowaniu. Organ w chwili orzekania ma możliwość rozpatrzenia takiej sprawy i wydania decyzji.
Oczywiście, wznowienia postępowania w sprawie decyzji o pozwolenia na budowę może mieć związek z postępowaniem drugim i trzecim, jednakże związek ten nie ma takiego charakteru, jaki wymagany jest przez art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. W obrocie prawnym funkcjonuje bowiem ostateczna decyzja administracyjna, która wywołuje określone w niej skutki prawne do czasu aż nie zostanie uchylona w stosownym trybie (art. 16 K.p.a.).
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Rozważania w sprawie należy poprzedzić wyjaśnieniem, że będąca przedmiotem skargi sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2019 poz. 2325, dalej "P.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Co więcej, w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony.
Do takiej kategorii rozstrzygnięć należy zaliczyć zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Wojewody z dnia [...] października 2020 r., uchylające postanowienie z dnia [...] sierpnia 2020 r. i orzekające o zawieszeniu postępowania wszczętego w dniu 11 sierpnia 2020 r., do czasu prawomocnego zakończenia postępowania wszczętego w dniu 16 października 2017 r.
Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia dokonana na zasadach i w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wykazała, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Przypomnieć w tym miejscu należy, że zagadnienie wstępne, o którym mowa wyżej, wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy stanowiąc przesłankę negatywną jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. Zagadnienie wstępne, to zagadnienie, na które składają się następujące elementy konstrukcyjne: 1) postępowanie administracyjne jest w toku;
- 2) rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd;
- 3) zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte. (B.Adamiak, J.Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2021, s. 618).
Organ zawieszając postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., powinien także ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym oraz właściwość niezbędną do rozstrzygnięcia. Zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą bieg postępowania i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, dlatego powinno mieć zastosowanie jedynie w przypadkach określonych przez ustawodawcę.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, zagadnieniem wstępnym o jakim mowa w powołanym wyżej przepisie - według organów administracji - jest rozstrzygnięcie w postępowaniu wznowieniowym wszczętym w dniu 16 października 2017 r., na wniosek skarżącego, który jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W postępowaniu tym, w dniu [...] lipca 2020 r., Starosta B. wydał decyzję znak: [...] odmawiającą uchylenia decyzji własnej z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu N. D. O. sp. z o.o., pozwolenia na budowę budynku handlowego z pylonem, parkingiem i infrastrukturą techniczną, z lokalizacją na działkach nr ew. [...] i [...] położonych w B. przy Al. [...]. Z analizy akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący złożył odwołanie od decyzji z dnia 17 lipca 2020 r., a więc postępowanie w tej sprawie jest nadal w toku.
Niezależnie jednak od powyższego – materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje, że skarżący złożył w późniejszym czasie dwa kolejne wnioski o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia 7 lipca 2017 r., znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu N. D. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę. I tak, w dniu 11 sierpnia 2020 r., skarżący złożył wniosek o wznowienie w/w postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wskazując, że nową okolicznością faktyczną nieznaną organowi w dniu wydania decyzji jest naruszenie art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez niezgodność decyzji o warunkach zabudowy z projektem budowlanym w zakresie niespełnienia obowiązku zachowania odpowiedniej powierzchni terenu biologicznie czynnego w projekcie. Postępowanie wszczęte w dniu 19 sierpnia 2020 r., zostało ostatecznie zawieszone postanowieniem Wojewody z dnia 8 października 2020 r. Skarga T. K. na powyższe rozstrzygnięcie zainicjowała postępowanie sądowe w niniejszej sprawie.
Następnie w dniu 1 września 2020 r., skarżący złożył kolejny wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia 7 lipca 2017 r., znak: [...], wskazując jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Nową istotną dla sprawy okolicznością faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji, jest - w ocenie skarżącego - naruszenie art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nie spełnienie w projekcie budynku wymagań określonych w decyzji o warunkach zabudowy i wyrysowanej na części graficznej stanowiącej załącznik nr 1 nieprzekraczalnej linii zabudowy. Postępowanie wszczęte z powyższego wniosku i wydane w jego następstwie postanowienie Wojewody o zawieszeniu postępowania z dnia 12 października 2020 r. jest przedmiotem kontroli Sądu w sprawie zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Lu [...].
Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, Sąd wskazuje, że zaskarżone postanowienie o zawieszeniu postępowania będące przedmiotem rozpatrywanej sprawy jest prawidłowe.
Przyjmuje się, że element konstrukcyjny omawianej instytucji którym jest konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, należy rozumieć w ten sposób, że dana kwestia prawna stała się sporna w toku postępowania administracyjnego lub przepisy prawa wymagają ustalenia stanu prawnego w danej kwestii mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w toku postępowania ustalenie tego stanu może nastąpić tylko w drodze rozstrzygnięcia właściwego organu lub sądu. (por. M, Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el., 2014; C. Kosikowski, E. Etel, J. Brolik, R Dowgier, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz. LEX, 2013).
Z powyższego wynika zatem, że pomiędzy merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym musi istnieć bezpośredni związek przyczynowy. Dopiero wówczas określone zagadnienie ma charakter prejudycjalny w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. (wyrok NSA z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt II GSK 794/20, CBOSA).
Przenosząc uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że organ ustalił w sposób prawidłowy wystąpienie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii istnienia podstaw do zawieszenia postępowania z urzędu. Pierwsza z przesłanek – postępowanie administracyjne jest w toku – niewątpliwie jest spełniona. Odnosząc się do drugiego elementu konstrukcyjnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., który jednocześnie stanowi zarzut skarżącego, że Wojewoda nie jest "innym organem", w rozumieniu powołanego przepisu, Sąd wyjaśnia, że nie należy zawężać w kontekście tej konstrukcji prawnej pojęcia organu do organu administracji publicznej w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Na gruncie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. należy zaakceptować funkcjonalną wykładnię pojęcia innego organu, w świetle której "innym" organem właściwym do rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego może być także ten sam organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie indywidualnej, w toku którego wyłoniło się zagadnienie wstępne, jeżeli na podstawie przepisów prawa organ ten jest wyposażony w kompetencję do załatwienia w ramach odrębnego, samoistnego postępowania - kwestii prawnej stanowiącej przedmiot zagadnienia wstępnego.
G. Łaszczyca zauważa, że w istocie tę część art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., w której mowa o "innym organie" należy rozumieć jako "w innym postępowaniu", w tym także prowadzonym przez ten sam organ administracji publicznej. (R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2017 r., s. 585). Tym samym, zarzut skarżącego w powyższej kwestii jest całkowicie bezzasadny.
Trzecia z przesłanek – zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte – również znajduje zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy, bowiem dotychczas postępowanie wznowione w dniu 16 października 2017 r. nie zostało prawomocnie zakończone.
Odnosząc się natomiast do związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem zagadnienia prejudycjalnego, a zawieszonym postępowaniem to stwierdzić należy, że taki związek niewątpliwie zachodzi. Wynik toczącego się wznowionego w dniu 16 października 2017 r. postępowania, które nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone, będzie determinował wynik kolejnych postępowań wznowieniowych. W przypadku ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] lipca 2017 r., kolejne wznowione postępowania mogą stać się bezprzedmiotowe. A zatem związek przyczynowy, polega na tym, że prawomocne rozstrzygnięcie tej kwestii uwarunkowuje sposób rozpatrzenia zawieszonego postępowania.
Nie mniej jednak, podkreślenia wymaga, że z punktu widzenia tej ostatniej uwagi istotne jest, że zależności (uprzedniego) rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy administracyjnej nie można utożsamiać z wymogiem ukierunkowania tej ostatniej na określoną treść decyzji administracyjnej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "zależeć" powinno rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści (por. G. Łaszczyca, Zawieszenie ogólnego postępowania administracyjnego, Kraków, 2005, s. 100).
W świetle zarysowanych rozważań, co do konstrukcji i istoty prawnej instytucji zawieszenia z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., w ocenie składu orzekającego w sprawie, nie ma wątpliwości, że wystąpiły wszystkie elementy konstrukcyjne niezbędne do zawieszenia postępowania.
Jednocześnie, podkreślić należy, że uprawnienie organu do połączenia wniosków o wznowienie postępowania będących na skrajnie różnych etapach postępowania podlega uznaniu organu, biorąc pod uwagę każdorazowo okoliczności danej sprawy. W rozpatrywanej sprawie organy uznały, że brak jest podstaw do tego rodzaju połączenia, co Sąd w pełni aprobuje. Wobec powyższego niezasadny jest zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 149 § 1 i 2 K.p.a.
O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują bowiem łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, jakie wywołuje postanowienie. Oczywistość naruszenia prawa polega na "rzucającej się w oczy" (prima facie) sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. A zatem, w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który jest stosowany w bezpośrednim i jednoznacznym rozumieniu, tj. taki, który nie wymaga stosowania szerokiej i różnorodnej wykładni prawa, mogącej prowadzić do rozbieżnych wyników. Skutki, które wywołuje postanowienie uznane za rażąco naruszające prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, gospodarcze lub społeczne efekty naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie postanowienia jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.
Z uwagi na to, że w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., w oparciu o które Wojewoda wydał postanowienie z 8 października 2020 r., o zawieszeniu wznowionego postępowania, to pozbawiony racji staje się zarzut skarżącego dotyczący rażącego naruszenia art. 149 § 1 i 2 k.p.a.
Wbrew zarzutom skargi nie doszło także do naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 K.p.a. oraz powołanych w skardze przepisów Konstytucji, gdyż organy prowadziły postępowanie z zachowaniem zasad określonych w przepisach prawa procesowego i materialnego. Nie został naruszony przepis art. 107 § 3 K.p.a. Postanowienia organów obydwu instancji zawierają uzasadnienie faktyczne i prawne, z których wynika, jakimi przesłankami kierował się organ wydając postanowienie, wyjaśniają podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za takim rozstrzygnięciem przemawiają.
Mając na uwadze wszystkie powyżej wskazane okoliczności Sąd na podstawie art.151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.