Uzasadnienie
L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2019 r., znak: ZOA-VII.7721.47.2019 po rozpatrzeniu odwołań: A. S., K. S. i N. S. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak: [...], nakazującą A. S., K. S. oraz N. S. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanej płyty do składowania obornika.
Rozstrzygnięcie organu nastąpiło w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny.
W toku przeprowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. (dalej PINB w Ł. lub organ I instancji) postępowania w sprawie legalności płyty do składowania obornika, zlokalizowanej na działce nr ewid.[...] w m. [...], gm. S., ustalono że przedmiotowa płyta posiada wymiary 5,60 m x 18,40 m i według oświadczenia inwestora wykonana została na warstwie piachu i jest zbrojona siatką z prętów.
Pomiary w terenie, dokonane podczas oględzin przeprowadzonych w dniach [...] maja 2019 r. i [...] czerwca 2019 r., wykazały, że obiekt oddalony jest o 4 m od ogrodzenia między działkami nr ewid. [...] i [...], będącymi własnością odpowiednio [...] i K. M. i D. J., a działką nr ewid.[...] oraz 18 m od najbliższego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, usytuowanego na działce [...]. W północno - zachodnim narożniku płyty zlokalizowany jest zbiornik bezodpływowy na odcieki płynne o głębokości ok. 4 m.
Z dokonanych przez organ I instancji ustaleń wynika ponadto, że płytę wykonano w miesiącach kwiecień i maj 2019 r. bez wymaganego prawem zgłoszenia zamiaru jej budowy w organie administracji architektoniczno-budowlanej, do czego zobowiązywał inwestora art. 30 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego.
W wyniku przeprowadzonego postępowania organ I instancji decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., na podstawie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, nakazał A. S., K. S. oraz N. S. (następcom prawnym inwestora) dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanej płyty do składowania obornika.
W odwołaniu od powyższej decyzji, złożonym w ustawowym terminie, zobowiązani do wykonania obowiązku zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, związanych z obowiązkiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Powołując się na treść § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. (Dz. U. z 2014 r., poz.
81) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, stwierdzili, że organ nie ustalił jaki rodzaj pomieszczeń znajduje się w budynku, zlokalizowanym na działce sąsiedniej o nr ewid. [...], a przede wszystkim w jaki sposób są one użytkowane.
Mając na uwadze powyższe odwołujący się wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I Instancji.
Organ odwoławczy utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy stwierdził, że brak skutecznego zgłoszenia zamiaru budowy przedmiotowej płyty obliguje organ nadzoru budowlanego do wszczęcia postępowania legalizacyjnego na podstawie art. 49b Prawa budowlanego. Przedmiotowa płyta do składania obornika narusza bowiem przepisy § 6 ust 5 pkt 1 w/w rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r., który stanowi, że odległość otwartych zbiorników na produkty pofermentacyjne w postaci płynnej oraz płyt do składowania obornika powinna wynosić co najmniej 25 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich, jednak nie mniej niż 30 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach. Tymczasem – jak wskazał organ odwoławczy - PINB w Ł. ustalił, że przedmiotowa płyta zlokalizowana jest w odległości 18 m od budynku mieszkalnego jednorodzinnego, usytuowanego na działce nr ewid. [...].
W zaistniałej sytuacji, w ocenie organu należało podzielić stanowisko organu I instancji, że w sprawie zastosowanie będzie miał art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, w celu doprowadzenia przedmiotowej płyty do stanu zgodnego z prawem, a w konsekwencji nakaz rozbiórki.
Organ zwrócił także uwagę, że powyższe nie miałoby zastosowania w niniejszej sprawie, gdyby wstępna ocena organu nadzoru budowlanego wskazywała na zgodność zrealizowanego samowolnie obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie naruszała przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.
Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego naruszenia przez organ I instancji zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., poprzez brak ustaleń w zakresie jaki rodzaj pomieszczeń znajduje się w budynku, zlokalizowanym na działce sąsiedniej o nr ewid. [...], a przede wszystkim w jaki sposób są one użytkowane, organ podniósł, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że wskazany przez skarżących budynek to niewątpliwie budynek mieszkalny jednorodzinny, a tym samym, co do zasady pomieszczenia budynku mieszkalnego należy zaliczyć do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.
Na powyższe rozstrzygnięcie A. S., K. S. i N. S. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W złożonym piśmie zaskarżonej decyzji ponownie zarzucono naruszenie art. 7 K.p.a. oraz nie zachowanie wymogu określonego w przepisie § 6 ust. 5 pkt 1 ww. rozporządzenia z 7 października 1997 r., poprzez nieustalenie przez organ w toku prowadzonego postępowania sposobu wykorzystywania pomieszczeń znajdujących się w budynku położonym na nieruchomości sąsiedniej - działce nr [...], a w konsekwencji przyjęcie, że zachodzą przesłanki wydania nakazu rozbiórki. Skarżący wskazali, że drugi z prawnych wymogów dla położenia płyty został zachowany - jest ona położona w odległości 4,00 m od granicy, w więc zgodnie z cyt. powyżej przepisem § 6 ust. 5 pkt 1 ww. rozporządzenia.
Zdaniem skarżących samo stwierdzenie niezgodności wybudowanego obiektu z przepisami nie może być podstawą do nakazania jego rozbiórki. Skutkiem naruszenia tych przepisów musi być wystąpienie następujących okoliczności: niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, a ponadto wystąpienie jednego z wymienionych wyżej stanów musi być wykazane w sposób niebudzący wątpliwości. Jak wyjaśnili, organ nie ustosunkował się do powyższego i nie wskazał takich okoliczności.
Skarżący podkreślili ponadto, że płyta do składowania obornika była "urządzona" w okresie wcześniejszym, tj. poprzedzającym budowę domu na działce sąsiedniej, z tym jednak zastrzeżeniem, że podłożem były płyty ażurowe. Zestabilizowanie takiej płyty w okresie poprzednim nie wymagało zgłoszenia do organu administracji budowlanej. W miesiącu kwietniu 2019 r. w związku z płytą zrealizowane zostały prace budowlane w wyniku, których nie powstał ani nowy obiekt budowlany ani nowe urządzenie budowlane. Prace te służyły wyłącznie odtworzeniu stanu pierwotnego w technologii bezpiecznej dla ochrony środowiska.
Na podstawie powyższych zarzutów, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] sierpnia 2019 r.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalanie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze.
Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organy nie naruszyły także przepisów prawa materialnego.
Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie wydania nakazu rozbiórki płyty obornikowej.
Organy administracji dokonały także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosowały normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.
W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).
Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona.
W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły wskazanych reguł postępowania. Organy zebrały wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważyły go i poddały ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustaliły dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.
Zasadniczą kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest prawidłowość orzeczenia przez organ nadzoru budowlanego nakazu rozbiórki samowolnie wykonanej płyty do składowania obornika o wymiarach 5,6 m x 18,4 m. Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 1b oraz art. 30 ust.1 pkt 1 pr. bud. płyta obornikowa podlega zgłoszeniu do organu administracji architektoniczno-budowlanego. W tej sytuacji organy nadzoru budowalnego obowiązane były do wszczęcia tzw. postępowania legalizacyjnego z art. 48 i 49 prawa budowlanego, które dotyczą rozbiórki lub legalizacji obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1997 r., Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm. - dalej jako "pr.bud."), zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Z kolei ust. 2 powołanego przepisu, stanowi, że jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie określonych dokumentów.
Nakaz rozbiórki obiektu budowlanego jest najdalej idącą i najbardziej dolegliwą sankcją za naruszenie przepisów szeroko pojętego Prawa budowlanego i w związku z tym należy stosować ją jako ostateczność. Dlatego też stosując przepis art. 49b ust. 1 pr. bud. należy wcześniej rozważyć wszystkie inne możliwości przewidziane przez prawo, aby nakaz rozbiórki był ostatecznością i to tylko w takim zakresie, jaki jest niezbędny do przywrócenia stanu zgodnego z prawem. Jednoznaczne ustalenie przez organ nadzoru, że przywrócenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem jest niemożliwe uprawnia i zarazem obliguje organ do orzeczenia nakazu rozbiórki.
Z art. 49b ust. 2 pr.bud. wynika, że pierwszą z przesłanek umożliwiających legalizację samowoli budowlanej, o których mowa w komentowanym artykule, jest zgodność budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przez pojęcie to należy rozumieć przede wszystkim zgodność z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Przepis art. 49b ust. 2 pr. bud. wymaga także zgodności budowy z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi o ile nie uniemożliwia ona doprowadzenia obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Niezgodność taka z kolei uniemożliwia zalegalizowanie obiektu.
Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, bowiem o konieczności rozbiórki przedmiotowej płyty obornikowej przesądziło zaistnienie negatywnej przesłanki, a mianowicie nie spełnienia wymogów określonych przepisem § 6 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. z 2014 r. poz. 81; dalej jako "rozporządzenie z 7 października 1997 r.").
Organ co prawda nie dokonywał oceny zgodności spornego obiektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednak w okolicznościach niniejszej sprawy nie miało to znaczenia, bowiem naruszenie § 6 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia 7 października 1997 r. wykluczyło możliwość dokonania legalizacji samowoli budowlanej.
Jak podnoszą skarżący na wskazanej działce miejsce składowania obornika istnieje od 1960 r. Z pisma Inspekcji Ochrony Środowiska Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w L. z dnia [...] marca 2019 r., wynika, że obornik gromadzony był bezpośrednio na gruncie, bez zabezpieczenia przed powstaniem odcieków (k. 12 akt adm. I instancji). Następnie protokół oględzin z dnia 23 maja 2019 r., wykazał, że na terenie działki znajduje się betonowa płyta o następującym przekroju: warstwa piachu wykonana na gruncie, warstwa żwirowa, płyta betonowa z siatką prętów, zbrojna dołem (k. 6 akt adm. I inst.). Powyższe potwierdzają załączone do akt sprawy kopie zdjęć z poszczególnych etapów realizacji przedsięwzięcia (k.9-7 akt adm. I inst.). Roboty budowlane zmierzające do realizacji inwestycji zostały wykonane w miesiącach kwietniu i maju 2019 r.
Według ustaleń organu, po sprawdzeniu rejestrów nie odnotowano zgłoszenia budowy jak i wniosku o pozwolenie na budowę (pismo z dnia 5 czerwca 2019 r., k. 29 akt adm. org. I inst.) przedmiotowej inwestycji, a więc inwestor nie dokonał zgłoszenia zamiaru realizacji płyty obornikowej, która na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1b oraz art. 30 ust.1 pkt 1 pr. bud. podlega zgłoszeniu do organu administracji architektoniczno-budowlanego.
Zastosowanie art. 49b ust. 2 pr. bud. i dokonanie legalizacji takiej samowoli budowlanej wyklucza jednak nie brak zgłoszenia inwestycji, ale mający zastosowanie w niniejszej sprawie § 6 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r., który stanowi, że odległość otwartych zbiorników na produkty pofermentacyjne w postaci płynnej oraz płyt do składowania obornika powinna wynosić co najmniej:
- 1) 25 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich, jednak nie mniej niż 30 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach;
- 2) 50 m od budynków służących przetwórstwu artykułów rolno-spożywczych i magazynów środków spożywczych;
- 3) 10 m od budynków magazynowych pasz i ziarna;
- 4) 4 m od granicy działki sąsiedniej;
- 5) 5 m od silosów na zboże i pasze;
- 6) 10 m od silosów na kiszonki.
Z przeprowadzonych przez organ oględzin, jak również z kopii mapy zasadniczej wydanej przez Starostwo Powiatowe w Ł. Wydział Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej wynika, że odległość zrealizowanej płyty obornikowej do istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego (na mapie oznaczonego "mj" - k. 28 akt adm. org. I inst.) zlokalizowanego na działce [...] wynosi ok. 18 m. Jest to więc odległość, która nie spełnia wymagań określonych w § 6 ust. 5 pkt 1 w/w rozporządzenia, a która powinna wynosić co najmniej 25 m. W okolicznościach niniejszej sprawy nie będzie więc miał zastosowania art. 49b ust. 2 pr.bud. w części, w której wskazuje, zgodność budowy z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, z zastrzeżeniem o "zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem".
Tym samym, w ocenie Sądu, stwierdzić należy, że ustalenia organu jednoznacznie wskazują, że sporna płyta obornikowa narusza przepisy techniczno-budowlane, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, a co za tym idzie uniemożliwia jego legalizację. Powyższe ustalenia organu pozbawiają także doniosłości prawnej zarzut skarżących odnoszący się do naruszenia art. 7 k.p.a. i niezbadania dokładnie stanu faktycznego sprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy bez znaczenia pozostaje argument, że zachowana została odległość płyty obornikowej od granicy działki wynosząca zgodnie z § 6 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r. – 4 m.
Wbrew zarzutom skargi nie sposób przyjąć, że w przedmiotowej sprawie doszło jedynie do "zestabilizowania" już poprzednio istniejącej płyty do składowania obornika, czy też jej remontu w rozumieniu art. 3 pkt 8 pr.bud.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym w szczególności materiał fotograficzny przedłożony przez M. M., który w sposób wręcz kronikarski dokumentuje poszczególne etapy inwestycji (k.7-10 akt adm. I inst.), jasno wskazuję, że prace te miały charakter budowy całkowicie nowego obiektu budowalnego. Według skarżących poprzednio w tym miejscu obornik składowany był na płytach ażurowych, natomiast w ramach przedmiotowej inwestycji pobudowano tam całkowicie nowy obiekt budowlany – betonową płytę do składowania obornika. W ramach tych prac wykonano wykop, utwardzono nawierzchnię warstwami piachu i żwiru, wykonano murki oporowo i następnie wylano płytę betonową zbrojną dołem siatką prętów.
Niewątpliwie doszło więc do wykonania nowego obiektu budowalnego - płyty do składowania obornika, której budowa wymagała zgłoszenia.
Wątpliwości Sądu nie budzi także przeznaczenie budynku znajdującego się w odległości 18 m od spornej płyty obornikowej, a znajdującego się na sąsiedniej działce. Zarówno ze zdjęć oznaczonych jako fot. 1 i fot. 3 (k.4 akt adm.I inst.) jak również z oznaczenia na mapie wydanej przez Starostwo Powiatowe w Ł. wynika, że jest to budynek mieszkalny jednorodzinny.
W takiej sytuacji za zbyteczne należy ocenianie, czy pomieszczenia w tym budynku są pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Pomieszczenia w budynku mieszkalnym jednorodzinnym ze swej istoty są pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi.
Warto także wskazać, że z materiału dowodowego zgormadzonego w sprawie, w tym także z wyjaśnień samych skarżących, wynika, że w budynku tym zamieszkuje M. M., która w tej sprawie złożyła zawiadomienie do organów nadzoru budowlanego (k.1 akt adm.I inst.).
Mając na uwadze powyższe, stwierdzić zatem należy, że bezzasadny jest zarzut skarżących, odnoszący się do braku ustaleń organu co do charakteru użytkowania pomieszczeń budynku przeznaczonego na pobyt ludzi usytuowanego na działce nr [...].
Niezasadny jest także zarzut skarżących dotyczący braku wykazania przez organ w przeprowadzonym postępowaniu, że w stosunku do obiektu wobec którego nakazano rozbiórkę, zachodzi niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Odnosząc się do tego zarzutu, Sąd wskazuje, że przepisy prawa budowlanego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie pozostawiają organom administracji uznaniowego podejścia do każdego przypadku (wyrok WSA w Białymstoku z 21 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 241/11). Zdaniem Sądu, opisane wyżej okoliczności sprawy nakładały na organ nadzoru budowlanego obowiązek wydania nakazu rozbiórki wobec przedmiotowego obiektu budowlanego. Zaznaczyć przy tym należy także, że o konieczności rozbiórki decyduje konkretny przepis prawa a nie uznanie organu nadzoru budowlanego i to niezależnie od subiektywnego przekonania skarżących o nieracjonalności decyzji rozbiórkowej i celów, jakim służy wybudowany obiekt.
Podnoszona przez skarżących argumentacja odnosząca się do stwierdzenia, że zagrożenie o jakim mowa wyżej jest teoretyczne, a nie realne nie mogą być brane pod uwagę w toku postępowania administracyjnego prowadzonego w stosunku do tzw. samowoli budowlanej (por.: wyrok NSA z dnia 9 maja 2000 r., sygn. akt IV SA 418/98, Baza orzeczeń Lex nr 77639, wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lipca 2004 r., sygn. akt IV SA 278/03, Baza orzeczeń Lex nr 158857).
Zdaniem Sądu, organy przeprowadziły staranne kontrole i oględziny obiektu objętego postępowaniem, z których protokoły załączone są do akt sprawy, wraz z czytelnym szkicem i dokumentacją zdjęciową. Organ w sposób prawidłowy określił zakres stwierdzonych nieprawidłowości, co zostało udokumentowane wynikami kontroli i znalazło odzwierciedlenie w wydanej decyzji.
Sąd nie dopatrzył się zarzucanych naruszeń przepisów postępowania wynikających z art. 7 k.p.a., bowiem stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób, który nie budzi wątpliwości, a zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i został prawidłowo oceniony. W toku postępowania strony miały również możliwość zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz wypowiedzieć się, co do jego kompletności, wszelkich materiałów i zgłoszonych żądań w trybie art. 10 k.p.a. Jak wynika z powyższego, zarzuty podniesione w rozpatrywanej skardze okazały się bezzasadne.
Z tych względów skargi wniesione w niniejszej sprawie należało oddalić, co Sąd uczynił działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.