Uzasadnienie
Ostateczną decyzją z dnia [...]. Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. przyznał K. U. - po rozpoznaniu jego wniosku z dnia 17 czerwca 2004 r. - płatność bezpośrednią do gruntów rolnych w kwocie [...] zł. W czerwcu 2005 r. wznowił z urzędu postępowanie w tej sprawie kiedy wyszło na jaw, że inny producent rolny – K. U. złożył podobny wniosek o przyznanie płatności z tego samego tytułu (dotyczący tych samych działek Nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]) i wydaną dniu [...]. decyzją uchylił powyższą decyzję, odmawiając zainteresowanemu przyznania płatności.
W dalszym toku postępowania w tej sprawie Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa uchylił skontrolowaną decyzję z dnia [...]. Ponownie rozpatrując tę sprawę Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił decyzję z dnia [...]. i odmówił przyznania K. U. płatności, wskazując w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że nie był on posiadaczem działek wymienionych we wniosku. Świadczyły o tym wyjaśnienia świadków K. U., Z. K. i Z. J.. Wyjaśnienia K. U. nie były wiarygodne bowiem nie znajdowały potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym. Wykluczenie z wniosku K. U. działek nr [...], [...], [...], [...], [...], 492/1 i [...] spowodowało, że powierzchnia gospodarstwa, która została zadeklarowana jest mniejsza niż minimalna uprawniająca do uzyskania dopłat. Warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż hektar (art. 2 ust. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych).
Powyższe ustalenia stanowią podstawę do uchylenia decyzji z dnia 24 grudnia 2004 r. na mocy art. 151§ 1 pkt 2 kpa. Odmowę przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych uzasadnia art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych.
Po rozpoznaniu odwołania K. U. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy skarżoną decyzję argumentując, że prawo do ubiegania się o uzyskanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych ma producent rolny, będący posiadaczem gospodarstwa rolnego, na będące w jego posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska (art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru).Posiadanie jest jedną z obligatoryjnych przesłanek uzyskania dopłat. K. U. zadeklarował w swoim wniosku działki, których nie użytkował. Ich użytkownikami są inni producenci rolni.
W tej sytuacji wnioskodawca nie użytkował przedmiotowych działek i nie utrzymywał ich w dobrej kulturze rolnej zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia MR i RW z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej. W konsekwencji powierzchnia gospodarstwa, która została zadeklarowana jest mniejsza niż minimalna uprawniająca do płatności. Warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha (art. 2 ust. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie K. U. zarzucił naruszenie przepisów o postępowaniu, które miało wpływ na wynik sprawy. Wskazał, że decyzję oparto na zeznaniach świadków Z. K. i Z. J., którzy nie posiadali umowy na władanie działkami, zawartej z rzeczywistymi właścicielami tych działek. Podkreślił, że świadkowie ci wykonywali prace rolne jedynie na podstawie ustnych uzgodnień z K. U. w zamian za co zbierali plony (wynagrodzenie w naturze). Podniósł przy tym, iż organ w istocie nie stwierdził, aby przedmiotowe działki rolne nie były zachowane w dobrej kulturze rolnej oraz aby innymi faktycznymi posiadaczami i władającymi tymi działkami były inne osoby. Nadmienił, że nie są mu znani J. K., A. F i E. O..
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Tytułem wstępu należy stwierdzić, że kwestię przyznawania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych reguluje ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.), zwanej dalej "ustawą" oraz rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz. U. Nr 65, poz. 600 ze zm.), zwane dalej "rozporządzeniem".
W myśl przepisu art. 2 ust. 1 powołanej ustawy osobie fizycznej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego (producentowi rolnemu), przysługują płatności na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha (art. 2 ust. 2). Oznacza to, że decyzje w sprawach dotyczących przyznania płatności mogą być podejmowane po uprzednim ustaleniu, że producent rolny jest posiadaczem gruntów rolnych zgłoszonych we wniosku.
Stosownie do przepisu § 1 ust. 1 cytowanego rozporządzenia utrzymywaniem gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska jest uprawa roślin lub ugorowanie - w przypadku gruntów ornych (pkt 1), koszenie okrywy roślinnej i jej usunięcie co najmniej raz w roku w terminie do dnia 31 lipca - w przypadku łąk (pkt 2), koszenie okrywy roślinnej i jej usunięcie co najmniej raz w roku w terminie do dnia 30 września - w przypadku łąk trzęślicowych, zgłoszonych we wniosku o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt (pkt 3), wypasanie zwierząt w okresie wegetacyjnym traw lub koszenie okrywy roślinnej i jej usunięcie co najmniej raz w roku w terminie do dnia 31 lipca - w przypadku pastwisk (pkt 4).
W świetle prawidłowo poczynionych przez orzekające organy ustaleń zachodziły podstawy do uchylenia – w trybie art. 151 § 1 pkt 2 kpa – wydanej, po rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 17 czerwca 2004 r., ostatecznej decyzji z dnia [...]. o przyznaniu płatności do gruntów rolnych, jak również do wydania nowego rozstrzygnięcia o odmowie przyznania takiej płatności bowiem skarżący nie był posiadaczem wskazanych we wniosku działek Nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] Nie był też osobą utrzymującą te działki w dobrej kulturze rolnej. Ich posiadaczami były inne - niż skarżący – osoby (J. K., Z. K., Z. J., E. O. i A. F.).
Okoliczności te wyszły na jaw po wydaniu w dniu [...]. korzystnej dla skarżącego decyzji (Nr [...]) i stanowiły podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego tą decyzją.
Skarżący sam potwierdził fakt, iż gospodarstwo rolne, w skład którego wchodzą wyżej wymienione działki jest dzierżawione innym osobom. Wynika to wprost z jego oświadczenia z dnia 24 sierpnia 2004 r., będącego uzupełnieniem złożonego wniosku o przyznanie płatności. Poza tym w skardze przyznaje, że Z. K. i Z. J. są wpisani do ewidencji producentów rolnych i wykonywali prace rolne w uzgodnieniu z K.U.. W tych warunkach bez znaczenia jest okoliczność, iż skarżący nie zna pozostałych użytkowników działek, a znani mu użytkownicy nie występowali o przyznanie płatności
Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
kg