Uzasadnienie
W dniu 10 lipca 2013 r. W. S., reprezentowany przez pełnomocnika adwokat J. T.-K., złożył skargę do Sądu na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia 30 listopada 2012 r., nr [...], w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W dniu 12 lutego 2014 r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego, w którym pełnomocnik oświadczył, że w imieniu skarżącego cofa skargę wniesioną w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na to, iż cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dlatego też – stosownie do powołanego art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. – postępowanie należało umorzyć.
Wobec cofnięcia skargi przez skarżącego Sąd zobowiązany był, w myśl art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzec z urzędu o zwrocie na jej rzecz kwoty 300 zł z tytułu opłaconego wpisu od skargi. W świetle bowiem tego przepisu sąd, działając ex officio, zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma cofniętego.
Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.