Uzasadnienie
Sygn. akt II SA/Lu [...]
Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego Z. W. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy.
W piśmie z dnia 4 września 2018 r. Sąd wezwał skarżącego do usunięcia braku formalnego powyższego wniosku poprzez wypełnienie i nadesłanie urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy - symbol "PPF", w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do wezwania dołączono urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy - symbol "PPF".
Wezwanie doręczono skarżącemu prawidłowo w dniu 7 września 2018 r. (potwierdzenie odbioru – k. 11).
Skarżący w zakreślonym terminie nie wykonał powyższego wezwania.
Zarządzeniem z dnia 9 października 2018 r. starszy referendarz sądowy WSA w Lublinie, działając na podstawie art. 257 i art. 258 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a."), pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu referendarz stwierdził, że skarżący, mimo przesłania mu urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy - symbol "PPF" oraz prawidłowego pouczenia go o terminie usunięcia braku złożonego wniosku i skutkach niedokonania tej czynności procesowej w terminie, nie nadesłał wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Referendarz uznał zatem, że nie powstał obowiązek merytorycznego rozpoznania wniosku o prawo pomocy.
Odpis powyższego zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 17 października 2018 r. (potwierdzenie odbioru – k. 17).
Z. W. w ustawowym terminie wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia. W treści sprzeciwu podniósł, że (cyt.) " wezwanie – i zbędny PPF – nie miało w treści podstaw prawnych. WSA winno z urzędu postanawiać!".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Sprzeciw nie jest zasadny, albowiem zaskarżone zarządzenie nie narusza prawa.
Zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a. od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego wydanych w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy przysługuje sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego.
W myśl art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Przy tym zgodnie z art. 260 § 2 w sprawach, o których mowa w § 1, sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a w myśl § 3 tego artykułu sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym.
Nie ulega wątpliwości, że warunkiem merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu. Wymóg taki wynika jednoznacznie z treści art. 252 § 2 p.p.s.a. Natomiast w myśl art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie, wobec złożenia przez skarżącego wniosku o zwolnienie od obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej, skarżącemu w dniu 7 września 2018 r. doręczono urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej – symbol "PPF", w celu jego wypełnienia i odesłania do Sądu w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpoznania. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy upływał zatem w dniu 14 września 2018 r. Bezsporne pozostaje, że skarżący dotychczas nie wykonał wezwania Sądu, a tym samym zakreślony termin upłynął bezskutecznie. W tej sytuacji starszy referendarz sądowy zasadnie zastosował rygor przewidziany w przepisie art. 257 p.p.s.a., pozostawiając wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.