Uzasadnienie
W skardze złożonej w niniejszej sprawie skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Zarządzeniem z 29 sierpnia 2018 r. wezwano skarżącego do złożenia tego wniosku na wymaganym, urzędowym formularzu – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie do wykonania zarządzenia doręczono stronie 10 września 2018 r.
W zakreślonym terminie skarżący nie wykonał tego wezwania, wskutek czego zarządzeniem z 25 września 2018 r. referendarz sądowy pozostawił powyższy wniosek bez rozpoznania. Odpis tego zarządzenia doręczono stronie 4 października 2018 r.
W sprzeciwie od zarządzenia, wniesionym 8 października 2018 r., skarżący wskazał, że spełnia warunki do przyznania mu prawa pomocy, a wezwanie go do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF było pozbawione podstaw prawnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Sprzeciw nie jest zasadny.
Zgodnie z art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., w tym postanowienia w przedmiocie prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
W świetle art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Termin do złożenia przez skarżącego wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy upłynął bezskutecznie w dniu 17 września 2018 r., wobec czego referendarz prawidłowo pozostawił bez rozpoznania zawarty w skardze wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Podniesione w sprzeciwie okoliczności nie mają wpływu na zasadność wydanego przez referendarza zarządzenia.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a., utrzymał zarządzenie referendarza w mocy.