Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 listopada 2012r., sygn. akt II SA/Lu 751/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie bezzwrotnego zasiłku celowego.
W dniu 16 stycznia 2013r. /data nadania/ pełnomocnik skarżącej złożył skargę kasacyjną od tego wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia takiej skargi.
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że przesyłkę zawierającą odpis wyroku wraz z uzasadnieniem odebrała sąsiadka skarżącej – L. W., która przekazała przesyłkę skarżącej w dniu 17 grudnia 2012r. informując ją, że doręczenie nastąpiło w tym samym dniu. W trakcie rozmowy w dniu 14 stycznia 2013r. L. W. przyznała jednak, że faktycznie przesyłkę odebrała w dniu 10 grudnia 2012r.
Skarżąca dopiero w dniu 14 stycznia 2013r. dowiedziała się więc o dacie doręczenia przesyłki sąsiadce, dlatego nie można jej przypisać skarżącej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Pełnomocnik podniósł również, że o doręczeniu przesyłki sąsiadowi należy zawiadomić adresata – brak takiego zawiadomienia czyni doręczenie bezskutecznym.
Sąd zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz.270), zwanej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Brak winy stanowi podstawową przesłankę przywrócenia terminu, przy czym wina rozumiana jest jako brak należytej dbałości o swoje interesy.
W niniejszej sprawie nie ma podstaw do przyjęcia, że skarżąca J. K. uchybiła terminowi złożenia skargi kasacyjnej bez swojej winy.
Z potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej odpis wyroku wraz z uzasadnieniem (k.34) wynika, że została ona doręczona w miejscu zamieszkania skarżącej w dniu 10 grudnia 2012r. D. W., z adnotacją "brat" i ze wskazaniem "dorosły domownik", nie zaś sąsiadce L.W..
Prawidłowe doręczenie przesyłki dorosłemu domownikowi – zgodnie z art. 43 K.p.a. - uważa się za skuteczne jej doręczenie adresatowi. Skuteczność ta nie jest przy tym uzależniona od odrębnego zawiadomienia adresata o tym sposobie doręczenia, jak to ma miejsce w przypadku doręczenia przesyłki sąsiadowi bądź dozorcy.
Domniemanie doręczenia zastępczego wiąże się ściśle z obowiązkiem strony postępowania interesowania się sprawą i zapobiegliwości w dokonywaniu czynności procesowych, które w każdym przypadku wiążą się z zachowaniem określonych terminów. Tylko zatem okoliczności wskazujące na nieprawidłowości w doręczeniu zastępczym bądź na przeszkody obiektywnie uniemożliwiające przekazanie przesyłki adresatowi przez osobę, która podjęła się doręczenia, mogą podważyć skuteczność takiego doręczenia i ewentualnie uzasadniać przywrócenie uchybionego terminu.
Tak sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi.
Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został przesłany skarżącej na jej wniosek z dnia 12 listopada 2012r. (data nadania, k.25), a zatem spodziewając się przesyłki powinna ona wykazać szczególną uwagę, zwłaszcza, że mieszka z innymi osobami, które jako dorośli domownicy mogli przesyłkę odebrać, co – jak wynika z potwierdzenia odbioru – nastąpiło w dniu 10 grudnia 2012r.
Okoliczność, iż "L. W." przekazała skarżącej przesyłkę dopiero w dniu 17 grudnia 2012r. nie jest więc wystarczająca do przyjęcia braku winy skarżącej ani tym bardziej jako podstawa wzruszenia dokonanego doręczenia zastępczego.
We wniosku o przywrócenie terminu nie wskazano na wadliwość doręczenia ani nie wykazano, by D. W., który jako dorosły domownik odebrał przesyłkę, przekazał ją skarżącej z opóźnieniem; we wniosku nie wskazano również żadnych okoliczności wskazujących na to, że skarżąca wskutek obiektywnych przeszkód nie była w stanie w tym okresie interesować się sprawą i czuwać nad kierowaną do niej korespondencją sądową.
Z tych względów stwierdzić należy, że wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego Sąd orzekł, jak w sentencji.