Uzasadnienie
W dniu 20 sierpnia 2013 r. J. G. złożyła skargę do Sądu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 7 sierpnia 2013 r., nr [...], w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego.
Postanowieniem z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt 880/13, Sąd zawiesił postępowanie w sprawie do czasu zakończenia toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowania w sprawie o sygn. P 1/14.
W dniu 27 sierpnia 2014 r. Sąd postanowił podjąć z urzędu postępowanie na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.").
W piśmie procesowym, które wpłynęło do Sądu w dniu 10 października 2014 r. skarżąca oświadczyła, że cofa skargę wniesioną w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W myśl art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na to, iż cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dlatego też – stosownie do powołanego art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. – postępowanie należało umorzyć.
Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.