Uzasadnienie
I. D., reprezentowana przez [...] A. Sz., w skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak:[...] w przedmiocie nałożenia grzywny w wysokości [...] zł w celu przymuszenia wykonania obowiązku rozbiórki tymczasowego pawilonu handlowego wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody.
Podniosła, że w przedmiotowym pawilonie skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, która stanowi jej jedyne źródło dochodu, a ze względu na orzeczony stopień niepełnosprawności, nie ma ona możliwości podjęcia innego zatrudnienia. Ponadto ma na wyłącznym utrzymaniu ciężko chorego syna, cierpiącego na epilepsję. Wykonanie zaskarżonego postanowienia pozbawi skarżącą i jej rodzinę środków do życia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co na następuje:
W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania przez sąd administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności wskazujących na to, że zachodzą ustawowe przesłanki uwzględnienia wniosku.
Mając na uwadze powyższy przepis, w pierwszej kolejności podkreślić należy, że wniosek o wstrzymanie w niniejszej sprawie dotyczy postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, a więc obowiązku uiszczenia określonej kwoty.
Skarżąca domagając się wstrzymania wykonania tego postanowienia nie wykazała żadnych przesłanek wskazujących na to, że nie ma możliwości uiszczenia wymierzonej – jakkolwiek wysokiej - grzywny. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie dotyczy bowiem rozbiórki pawilonu i związanych z nią konsekwencji, w tym utraty przez skarżącą dochodu w razie dokonania rozbiórki, co nie ma znaczenia przy ocenie przesłanek wstrzymania zaskarżonego postanowienia o nałożeniu grzywny. Skarżąca w istocie domaga się wstrzymania egzekucji, co nie należy do kompetencji sądu administracyjnego.
Wobec braku należytego umotywowania żądania, wniosek nie może być więc uwzględniony.
W szczególności skarżąca nie przedstawiła szczegółowo swojej sytuacji finansowej (posiadanych środków, oszczędności czy zobowiązań), z której wynikałoby, że uiszczenie opłaty, jakkolwiek dużej, wyrządziłoby jej szkodę w znacznych, a nie jakichkolwiek, rozmiarach, co uzasadniałoby uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Również z akt sprawy nie wynika, w jakiej sytuacji majątkowej skarżąca obecnie się znajduje.
Ponadto zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia (por. Jagielska, Wiktorowska, Wajda w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 332), natomiast uiszczona grzywna podlegałaby zwrotowi wskutek wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia o jej wymierzeniu.
Z tej samej przyczyny nie ma podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje nieodwracalne skutki, skoro – jak wyżej wskazano - w razie uwzględnienia skargi przez Sąd uiszczona kwota podlegać będzie zwrotowi.
Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji.