Uzasadnienie
R. O. wniosła w dniu 15 września 2015r. (k.3) skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pismo z dnia 16 kwietnia 2015r. nazwane "zażaleniem na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (m.in.) o sygn. [...] z dnia [...].".
Jak wynika z akt sprawy, to samo pismo zostało rozpatrzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...]., znak: [...] jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem tegoż Kolegium z dnia [...], znak: [...].
W tej sytuacji Sąd przyjął, że wniesione ponownie przez skarżącą to samo pismo z dnia 16 kwietnia 2015r. (co wynika ze znajdujących się na nim stempli organu) stanowi skargę na postanowienie wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w drugiej instancji tj. postanowienie z dnia [...]., nie zaś na postanowienie wydane przez ten organ w pierwszej instancji tj. postanowienie z dnia [...].
Wyjaśnić bowiem należy, że obowiązujące przepisy przewidują dwuinstancyjną kontrolę rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracyjne. Zgodnie z art. 127 § 1 i 3 k.p.a. od decyzji wydanej w I instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, przy czym od decyzji wydanej w I instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze przysługuje wniosek do tego organu o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sądowa kontrola orzeczeń wydanych przez organy administracyjne jest natomiast dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. (art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.").
Z kolei obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny zgodności z prawem orzeczenia organu I instancji bez jednoczesnej kontroli orzeczenia organu II instancji, wydanego wskutek wniesienia właściwego środka zaskarżenia. W każdym więc przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (odwołania, zażalenia, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) od orzeczenia organu I instancji do organu odwoławczego, kontrola sądowa orzeczenia wydanego przez organ w I instancji jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą decyzji wydanej przez organ w II instancji, a więc tylko wówczas, gdy przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest decyzja organu rozpoznającego sprawę w II instancji.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przyjął, że przedmiotem niniejszej skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane przez ten organ w II instancji tj. postanowienie z dnia [...]r., utrzymujące w mocy postanowienie tego organu wydane w I instancji z dnia [...]r., gdyż w świetle powołanych przepisów sądowa kontrola postanowienia z dnia [...]r. jest możliwa tylko w skardze na postanowienie wydane przez Kolegium w II instancji. Skarga wniesiona wyłącznie na postanowienie z dnia [...]. byłaby zaś niedopuszczalna.
Badając jednak skargę na postanowienie z dnia [...]r. stwierdzić należy, że również ta skarga nie może być merytorycznie rozpoznana ze względu na uchybienie terminu do jej wniesienia.
Stosownie bowiem do przepisów art. 53 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Jak wynika z akt sprawy, zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. zostało doręczone skarżącej w dniu 22 lipca 2015r. z pouczeniem o trybie i terminie jego zaskarżenia do tut. Sądu (k. 90 akt admin.), mimo to skarżąca wniosła skargę dopiero w dniu 15 września 2015r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu.
Z tego powodu skarga ta podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji.