Uzasadnienie
W skardze na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe, P. K. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Skarżący powyższy wniosek uzasadnił faktem, że organ I i II instancji nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności, które uzasadniałyby natychmiastowe wprowadzenie decyzji do wykonania, a jedynie powołał się na bliżej nieokreślony interes społeczny, błędnie utożsamiając go z ważnym interesem służby.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Należy zauważyć, że, aby sąd mógł wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności strona skarżąca musi wykazać we wniosku okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011r., sygn. akt II GSK 1799/11). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno zatem wskazywać konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2014r., sygn. akt II GZ 5/14).
Obowiązkiem sądu jest ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012r., sygn. akt l FSK 182/12).
Zdaniem Sądu, skarżący w niniejszej sprawie nie uprawdopodobnił, aby wykonanie zaskarżonego rozkazu personalnego mogło spowodować wystąpienie jednej z przesłanek dopuszczalności wstrzymania jego wykonania. Wskazane przez niego okoliczności nie mogą być kwalifikowane w kategoriach znacznej szkody, ani też okoliczności, które spowodują trudne do odwrócenia skutki. Będą one natomiast poddane kontroli sądu w trakcie rozpatrywania skargi.
Poza tym brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego, w sytuacji, gdy został on już zrealizowany - co miało miejsce w niniejszej sprawie - a więc wówczas, gdy wywołał już skutki prawne. Instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa, przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przez Sąd działania organu administracji publicznej.
Zatem orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania rozkazu personalnego jest w takim przypadku bezprzedmiotowe, nie ma bowiem możliwości odwrócenia dokonanych już czynności w ramach ochrony tymczasowej. Skutki kwestionowanego przez skarżącego rozkazu personalnego mogą być zatem zniwelowane jedynie przez pozytywne dla niego orzeczenie uwzględniające jego skargę, a nie przez wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu.
Z tych względów – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego.