Uzasadnienie
Stowarzyszenie wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę (nazwaną "zażaleniem") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., znak: [...]o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...]., znak: [...] ustalającej dla spółki warunki zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie paneli słonecznych o mocy 4 MW wraz z linią przesyłową na działce nr ewid. 719/9 w obrębie T., gmina T. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi wskazując, że dotyczy ona decyzji wydanej w pierwszej instancji.
Sąd zważył, co następuje
Skarga nie może być rozpoznana merytorycznie, bowiem jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Obowiązujące przepisy przewidują dwuinstancyjną kontrolę rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracyjne - zgodnie z art. 127 § 1, 2 i 3 k.p.a. - od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, przy czym do rozpatrzenia odwołania właściwy jest organ administracyjny wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (§ 3).
Sądowa kontrola orzeczeń wydanych przez organy administracyjne jest natomiast dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. (art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.).
Obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny zgodności z prawem orzeczenia organu pierwszej instancji bez jednoczesnej kontroli orzeczenia organu drugiej instancji, wydanego wskutek wniesienia właściwego środka zaskarżenia. Oznacza to, że w każdym przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (odwołania, zażalenia, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) od orzeczenia organu wydanego w pierwszej instancji do organu odwoławczego, kontrola sądowa orzeczenia organu pierwszej instancji jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą orzeczenia wydanego przez organ drugiej instancji, a więc tylko wówczas, gdy przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest również orzeczenie wydane przez organ odwoławczy.
Od zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy, wydanego na podstawie art. 31 § 2 k.p.a., przysługiwało stronie skarżącej prawo złożenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skierowanego do tego organu (co wynika z art. 31 § 2 kpa w zw. z art. 144 kpa w zw. z art. 127 § 3 kpa) i o czym strona skarżąca została pouczona w zaskarżonej decyzji.
W tej sytuacji kontrola legalności wydanego w pierwszej instancji zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego byłaby dopuszczalna tylko w razie zaskarżenia postanowienia wydanego przez ten organ w drugiej instancji na skutek wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, co nie miało miejsca.
W konsekwencji skarga, której przedmiotem jest postanowienie wydane przez organ w pierwszej instancji nie może być merytorycznie rozpoznana przez Sąd i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Z tych względów, orzeczono, jak w sentencji.