Uzasadnienie
K. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] r., Nr [...], orzekającą o zwrocie części świadczenia w postaci dodatku do zasiłku rodzinnego w wysokości 100 zł wraz z ustawowymi odsetkami.
W skardze, obok zarzutów kwestionujących ww. decyzję, skarżąca zawarła również wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając to żądanie podniosła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji narazi ją na znaczną szkodę, ponieważ nie jest w stanie uiścić kwoty ustalonej przez organy do zwrotu. Ponadto wskazała, iż czeka na rozpoznanie przez Sąd skarg na decyzje "poprzedzające zaskarżoną decyzję".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z akt sprawy wynika, iż skarżąca jest osobą samotnie wychowującą dwoje małoletnich dzieci, nie posiadającą żadnego majątku ani zasobów finansowych, zaś dochód jej trzyosobowej rodziny stanowi kwota 1600 zł. W tej sytuacji należy uznać, iż konieczność dokonania wpłaty nawet stosunkowo niskiej kwoty jak żądana należność w wysokości 100 zł wraz z odsetkami może stanowić znaczne obciążenie dla budżetu skarżącej i w konsekwencji mogłaby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia jej oraz jej rodzinie znacznej szkody, co uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z powyższych względów należało orzec, jak w sentencji.