Uzasadnienie
Skarżący B. B. złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie w części od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 11 marca 2010 r. referendarz sądowy przyznał B. B. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata oraz odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.
Referendarz sądowy stwierdził, że przepis art. 245 p.p.s.a. nie przewiduje możliwości przyznania prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, dlatego nie mógł uwzględnić wniosku skarżącego w całości.
Od postanowienia referendarza sądowego skarżący złożył sprzeciw do Sądu, wyjaśniając, że nie jest w stanie wskazać kosztów miesięcznego utrzymania gospodarstwa domowego. Znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, ponieważ ma wiele wydatków w gospodarstwie, w szczególności na remont dachu. Skarżący wniósł o całkowite zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy zasługuje na częściowe uwzględnienie.
W myśl przepisu art. 245 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy może nastąpić w zakresie całkowitym albo częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje albo zwolnienie tylko od kosztów sądowych (całkowite lub częściowe) albo tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego.
Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 ustawy).
Instytucja prawa pomocy wprawdzie nie powinna być iluzoryczna, to jednak z uwagi na to, że wydatkowana jest ze środków publicznych, musi być stosowana rozważnie. Sąd przyzna zatem prawo pomocy tylko wówczas, gdy zebrane w sprawie materiały dowodowe jednoznacznie wskazują, że sytuacja materialna osoby ubiegającej się o pomoc jest trudna, co uniemożliwia jej poniesienie wszystkich bądź części kosztów postępowania. Podejmując decyzję o przyznaniu prawa pomocy należy opierać się na dokładnych danych dotyczących stanu majątkowego, wysokości dochodów i wydatków strony wnioskującej o prawo pomocy.
Jak wynika z oświadczeń skarżącego, prowadzi on samodzielnie gospodarstwo domowe, zamieszkuje w domu o powierzchni 25 m2 i utrzymuje się z emerytury w kwocie 1.345,31 złotych netto. Skarżący jest właścicielem nieruchomości rolnej o powierzchni 6,68 ha, która jednak, jak twierdzi nie przynosi dochodu i nie otrzymał dopłat bezpośrednich do gospodarstwa rolnego w roku 2008 i 2009. Ponadto skarżący wspiera finansowo bezrobotną córkę oraz ponosi koszty utrzymania gospodarstwa domowego, których dokładnie nie wskazał, a także ponosi wydatki związane z produkcją rolną.
W ocenie Sądu porównanie wysokości kosztów sądowych związanych z niniejszym postępowaniem do wysokości dochodu skarżącego oraz porównanie do wysokości tego dochodu wysokości minimalnego wynagrodzenia adwokata, które skarżący musiałaby uiścić ustanawiając adwokata z wyboru wskazuje, że bez uszczerbku w kosztach utrzymania strona skarżąca nie będzie w stanie ponieść kosztów ustanowienia adwokata. Stawka minimalnego wynagrodzenia adwokata ustanowionego w sprawie niniejszej wynosi 292,80 złotych brutto, wobec czego porównując tę kwotę z dochodami skarżącego, zasadnym było ustanowienie adwokata.
Natomiast koszty sądowe w niniejszej sprawie każdorazowo nie przekroczą kwoty 100 złotych, wobec czego skarżący, w ocenie Sądu, jest w stanie pokryć te koszty bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Wysokość jego miesięcznego dochodu w zestawieniu z ponoszonymi wydatkami (których dokładnie nie przedstawił) nie wskazuje, aby uiszczenie kosztów sądowych w powyższej kwocie naraziło skarżącego na uszczerbek utrzymania koniecznego.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało orzec, jak na wstępie.