Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...]r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania E.K., utrzymało w mocy decyzję Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] r. znak: [...] zmieniającą decyzję z dnia [...]., znak[...] w sprawie przyznania świadczeń rodzinnych w części dotyczącej dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W motywach podano, że E.K. nie spełniała wymogów do przyznania jej dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka – przewidzianych w art. 12 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.) W chwili, gdy organ I instancji wydał decyzję o przyznaniu E.K. świadczeń rodzinnych wraz z dodatkami z tytułu samotnego wychowania dziecka ([...]VII.04) oraz decyzję zmieniającą ([...].VIII.2004r.) – E.K. pozostawała w związku małżeńskim z J.K. (ojcem jej dziecka J.K.), natomiast na starszą córkę J.W. - pobierała alimenty od jej ocja.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E.K. wnosiła o uchylenie decyzji obu instancji jako wydanych z naruszeniem art. 155 kpa.
Skarżąca wyraziła pogląd, że organy administracji nie były uprawnione do zmiany bez jej zgody decyzji ostatecznej Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...]. przyznającej świadczenia w formie zasiłków rodzinnych wraz z dodatkami.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji, której podstawę prawną stanowić ma art. 30 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje
Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji – stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należy stwierdzić, że decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 kpa – tzn. bez podstawy prawnej.
Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.), które jako organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawach świadczeń rodzinnych wskazują wójta, burmistrza lub prezydenta miasta właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie rodzinne lub otrzymującej świadczenie rodzinne (art. 20 ust. 2, art. 3 ust.
- 11) uprawniając go do upoważnienia w formie pisemnej innych wskazanych w ustawie osób – do wydania decyzji (art. 20 ust. 3).
Nie ulega wątpliwości, że organ właściwy określony w ustawie – to organ uprawniony do wydawania decyzji administracyjnych w pierwszej instancji, od których przysługuje odwołanie. Właściwym do rozpoznania odwołania nie jest jednak organ administracji publicznej wyższego stopnia – lecz inny organ wskazany w ustawie – (art. 127 § 2 kpa).
Organem tym jest sąd rejonowy, co wynika z art. 4778 § 2 kodeksu postępowania cywilnego, który to przepis w brzmieniu aktualnie obowiązującym wszedł w życie na podstawie art. 34 ust. 2 lit.a powołanej wyżej ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych.
Skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznało bez podstawy prawnej odwołanie od decyzji administracyjnej wydanej przez organ I instancji - zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności określoną art. 156 § 1 pkt 2 kpa, co Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielając pogląd wyrażony w wyroku sygn. akt IV SA 217/94 z dnia 12 maja 1995r. (ONSA 2/96 p.
- 91) obowiązany jest stwierdzić na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).