Uzasadnienie
W dniu 5 marca 2008 r. pełnomocnik uczestnika postępowania Firmy "A" zwrócił się do Sądy z wnioskiem o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 lutego 2008 r. o postanowienie dotyczące kosztów postępowania w części dotyczącej zasądzenia od skarżącego na rzecz uczestnika kosztów zastępstwa procesowego, w tym 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o uzupełnienie wyroku jest bezpodstawny. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się - stronie od dnia ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Regulację w zakresie zwrotu kosztów postępowania między stronami normuje rozdział pierwszy działu piątego przywołanej ustawy.
Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Powyższy przepis określa zasadę odpowiedzialności za wynik procesu w odniesieniu do kosztów postępowania. Po pierwsze o zwrocie kosztów postępowania orzeka Sąd jedynie w orzeczeniu uwzględniającym skargę, a po drugie wyłącznie na rzecz skarżącego, od organu, który wydał zaskarżony akt. Oznacza to, że podmiotom, których interesu prawnego dotyczy wynik postępowania sądowego, ale uczestniczącym w postępowaniu na prawach strony (art. 33 p.p.s.a.), zwrot kosztów, w tym również kosztów zastępstwa procesowego nie przysługuje bez względu na wynik postępowania sądowego, a więc zarówno od strony skarżącej, jak i od strony przeciwnej (organu, który wydał zaskarżony akt).
Mając na względzie powyższe oraz na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. należało postanowić jak na wstępie.