Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] września 2019 r., znak: [...], W. N. zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pod nazwą: "Kopalnia piasku [...] dz. [...], [...] Obręb O. gm. [...]" do czasu wyznaczenia przez Sąd Rejonowy L.-W. z siedzibą w Ś. kuratora spadku po zmarłych stronach postępowania.
Postanowieniem z [...] września 2019 r., znak: [...], wydanym po rozpoznaniu zażalenia [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, P. I., K. K.. W. K., A. R.. A. G., E. i Z. S. i W. F., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
Spółka [...] wniosła skargę na to postanowienie.
Postanowieniem za [...] listopada 2019 r., znak: [...]/SD/2019, wydanym w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) w zw. art. 74 ust. 3a, ust. 3c i ust. 3f ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081) Kolegium: 1) uchyliło postanowienie własne z [...] września 2019 r., znak: [...] oraz 2) uchyliło postanowienie W. N. z [...] września 2019 r., znak: [...]
Skargę na postanowienie z [...] listopada 2019 r. wniósł W. N., żądając jego uchylenia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, podnosząc, że organ pierwszej instancji nie jest legitymowany do wniesienia skargi na postanowienie organu odwoławczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest zasadniczo ten, kto ma w tym interes prawny.
Podstawę legitymacji procesowej strony stanowi przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Istotą interesu prawnego jest zatem jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką, z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje.
Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a kwestionowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji.
Skoro zatem skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł Wójt Gminy N., który orzekał w sprawie administracyjnej dotyczącej uprawnienia konkretnego podmiotu stosunku administracyjnoprawnego, to nie ulega wątpliwości, że nie ma w tej sprawie żadnego własnego interesu prawnego.
Powierzenie organom gminy orzekania w indywidualnych sprawach w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość składania przez te organy skarg do sądu administracyjnego na decyzje oraz postanowienia wydane w tych sprawach przez organ odwoławczy (m. in. uchwały NSA: z 9 października 2000 r., OPK 14/00, ONSA 2001/1/17; z 19 maja 2003 r., OPS 1/03, ONSA 2003/4/115; z 16 lutego 2016 r., ONSAiWSA 2016/4/54; wyrok NSA z 29 listopada 2005 r., FSK 2631/04, CBOSA).
Organ pierwszej instancji nie jest zatem legitymowany do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wydaną na skutek rozpatrzenia odwołania strony, a w konsekwencji również na postanowienia organu odwoławczego wydane w toku postępowania drugoinstancyjnego.
Oczywisty brak legitymacji skargowej podmiotu wnoszącego skargę obliguje Sąd do jej odrzucenia jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkrt 6 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.
Wobec odrzucenia skargi, należało, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.
Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł, jak w sentencji.