Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 18, 23 § 1 i § 4 pkt 1 oraz art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku S.S. o umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego – odmówił umorzenia tego postępowania.
W motywach podał, że wnioskodawca powołując się na niewykonalność nałożonego na niego obowiązku wskazywał na swoje subiektywne odczucia w tej kwestii, a nie przedstawił argumentów faktyczno-prawnych. W tej sytuacji organ administracji nie znalazł podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego S.S. wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia jako wydanego z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o jej oddalenie wskazując jednocześnie, że na skutek zażalenia wniesionego przez S.S. – postanowieniem z dnia [...]. znak [...] na podstawie art. 132 § 1 kpa uchylono postanowienie z dnia [...]. uznając za zasadne podniesione w zażaleniu zarzuty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest uwarunkowane uprzednim wyczerpaniem przez skarżącego środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały mu one w postępowaniu przed organem administracyjnym. Gdyby ustawa nie przewidywała środka zaskarżenia wówczas wniesienie skargi sądowej musiałoby być poprzedzone wezwaniem właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.
Takie uregulowania zawarte były w ustawie z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), a obecnie znajdują się w art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270).
Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. nie było postanowieniem ostatecznym, gdyż wydane zostało wprawdzie przez organ odwoławczy ale w I instancji na wniosek strony. Tym samym nie przysługiwała od niego skarga sądowa do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak błędnie pouczono stronę.
Niewyczerpanie środków zaskarżenia przez stronę stanowi jedną z przyczyn niedopuszczalności skargi sądowej.
Skarga taka podlega odrzuceniu w drodze postanowienia (art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270).
Z tych względów i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji.