Uzasadnienie
Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2019 r. znak: [...] - po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w T. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], umarzającej w całości postępowanie administracyjne w sprawie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego (kategoria obiektu I) w zabudowie bliźniaczej - segment nr [...] - zlokalizowanego na działce o nr ewid. [...] w obrębie ewidencyjnym [...] gm. C., na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...].10.2014 r. znak: [...], nr [...], prowadzonej niezgodnie z przepisami – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Rozstrzygnięcie organu zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. decyzją z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nakazał J. i S. W. wykonanie rozbiórki budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (segmentu Nr [...]) o wymiarach 11,47 x 7,55 m i wysokości ścian 2,45 m, zlokalizowanego na działce o nr ewid. [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...] gmina C.. Organ I instancji stwierdził, że budynek realizowany jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako "ZZ", który to teren przeznaczony jest pod łąki i pastwiska, a więc na inne cele niż budowlane.
Ponadto, budynek realizowany jest w odległości około 12- 15 m od gazociągu wysokiego ciśnienia, co narusza przepis § 10 ust 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie, zgodnie z którym, dla gazociągu wysokiego ciśnienia wymagana jest strefa kontrolowana wielkości 30 m, po 15 m w obydwie strony od osi gazociągu.
W wyniku wniesionego przez inwestorów odwołania decyzją L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. znak: [...] została uchylona w całości w/w decyzja PINB C. i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzją Wojewody L. z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] stwierdzono nieważność decyzji Starosty [...] dnia [...] października 2014 r. znak: [...] z uwagi na rażące naruszenie prawa polegające na naruszeniu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Od w/w decyzji Wojewody L. J. i S. W. wnieśli odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W dniu [...] grudnia 2015 r. decyzją GINB znak: [...] uchylona została w całości decyzja Wojewody L. z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] i odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2014 r. Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. W. i S. W. pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego. Zdaniem GINB załącznik graficzny miejscowego planu uniemożliwia precyzyjne określenie przebiegu granic terenów o różnym przeznaczeniu MN i ZZ na jakich znajduje się nieruchomość nie można więc uznać, że lokalizacja przedmiotowego obiektu stanowi oczywistą sprzeczność z miejscowym planem zagospodarowania.
Ponadto zapisy ustawy nie precyzują wprost zakazu zabudowy na terenie oznaczonym miejscowym planie jako ZZ. Zdaniem GINB chociaż lokalizacja przedmiotowego obiektu w stosunku do trasy przedmiotowego gazociągu narusza przepisy obowiązujące w czasie jego budowy, to jednak przepisy obecnie obowiązujące dla gazociągów o ciśnieniu nominalnym 5,5 MPa i średnicy gazociągu DN 250 przewidują dwukrotnie mniejszą odległość aniżeli odległość zaprojektowanego przedmiotowego budynku od gazociągu, tj. 6 m (zob. § 10 ust. 6 pkt 3 lit. b w/w rozporządzenia), co wskazuje, że Wojewoda L. nie miał podstaw do uznania, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] rażąco narusza przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie.
Złożona przez [...] [...] Sp. z o.o. skarga na powyższą decyzję GINB z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...], wyrokiem WSA w Warszawie z dnia [...] czerwca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa [...] została oddalona. Sąd podzielił zdanie GINB, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2014 r. o pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu nie jest dotknięta kwalifikowaną wadliwością polegającą na rażącym naruszeniu prawa. Sąd stwierdził, że w przypadku, gdy interpretacja zapisów planu miejscowego prowadzi do rozbieżnych lub też niejasnych rezultatów, należy wybrać ten, który mniej godzi w prawo do swobodnej zabudowy nieruchomości.
Organ podkreślił, że oddalenie skargi na decyzję GINB z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2014 r. znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. W. i S. W. pozwolenia na budowę wskazuje, że decyzja o pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu funkcjonuje w obrocie prawnym i do czasu jej zmiany lub uchylenia korzysta z domniemania prawidłowości. Funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego oraz zrealizowanie obiektu budowlanego zgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę, wyklucza możliwość wydania nakazu rozbiórki obiektu.
Mając na uwadze powyższe, decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C., umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie budowy przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, realizowanego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] października 2014 r.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w T., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich istotnych w sprawie okoliczności. Skarżąca podniosła, że niezrozumiałym jest dla niej uznanie przez organ I instancji jako nieistotne zrealizowanie obiektu z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych tj. § 10 ust 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 640 ze zm.), w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie. Skarżąca wyjaśniła, że istnienie strefy kontrolowanej musi być respektowane przez organy administracji przy wykonywaniu zadań z zakresu m.in. planowania przestrzennego, budownictwa czy ochrony środowiska, z uwagi na bezpieczeństwo ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Zdaniem strony skarżącej przyjęcie, iż w niniejszej sprawie roboty budowlane nie są prowadzone w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, narusza w/w przepisy postępowania. Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji utrzymującej zaskarżoną decyzję w mocy, powołał się na wydany w tej sprawie prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 czerwca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa [...] i stwierdził, że zarzuty odwołania nie są zasadne. Organ odnosząc się do wydanego wyroku, wyjaśnił, że wbrew zarzutom spółki skarżącej, nie ma decydującego znaczenia to, że przepisy dotyczące warunków technicznych są przepisami bezwzględnie obowiązującymi, jako że znaczenie ma wyłącznie to, jakie skutki wywołuje naruszenie tychże przepisów.
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie organu odwoławczego, skarżąca Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji:
- 1. naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik spraw tj.
- a) art. 104 § 2 kpa w zw. z art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. 2018 poz. 2096), zwaną dalej "kpa", poprzez przyjęcie, że w sprawie brak jest istotnego elementu materialnego stosunku prawnego umożliwiającego wydanie rozstrzygnięcia co do istoty, w konsekwencji czego utrzymano w mocy decyzję o umorzeniu postępowania, podczas gdy żądanie strony dotyczy sprawy podlegającej rozstrzygnięciu co do istoty przez organ administracji publicznej i organ ten powinien rozstrzygnąć sprawę co do jej istoty w całości.
- b) art. 7 i art. 77 kpa przez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy skutkujące błędnym stwierdzeniem, że budowa budynku z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (tj. Dz.U. 2013 poz. 640) nie stanowi istotnego odstąpienia i w konsekwencji utrzymaniem zaskarżonej decyzji w mocy, jak również, że roboty budowlane wykonywane z naruszeniem w/w przepisów nie są wykonywane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska.
- 2. naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy tj.:
- a) art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. 2019 poz. 1186) w zw. z § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie poprzez ich niewłaściwą interpretację polegającą na przyjęciu przez organ, że budowa budynku z naruszeniem przepisów określonych w w/w rozporządzeniu nie stanowi istotnego odstąpienia, które powinno skutkować wstrzymaniem prowadzenia robót budowlanych, tym samym roboty budowlane nie są wykonywane w sposób o którym mowa w art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.
- b) art. 50 ust. 1 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie w sytuacji stwierdzenia przez organ, iż budowa budynku narusza przepisy techniczno- budowlane określone w §10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie,
- c) art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, iż budowa budynku naruszająca przepisy techniczno- budowlane określone w §10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie w konsekwencji niezastosowanie nie jest prowadzona w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska;
Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skarg oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontroli Sądu podlegała decyzja Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2019 r., w sprawie umorzenia w całości postępowania administracyjnego w sprawie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej – segment nr [...] – zlokalizowanego na działce o nr ewid. [...] w obrębie ewidencyjnym [...], gm. C., na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] października 2014 r., znak: [...] nr [...].
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z powołanym art. 50 - w przypadkach innych, niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych:
- 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub
- 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub
- 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub
- 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach.
Następnie na podstawie art. 51 – organ wydaje jedną z wymienionych w tym przepisie decyzji:
- 1) nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo
- 2) nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo
- 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę – nakładającą, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian (...).
Z art. 50 wynika, że organ nadzoru budowlanego może podejmować odpowiednie czynności w odniesieniu do obiektów zrealizowanych na podstawie pozwolenia na budowę w kilku sytuacjach:
- 1) gdy roboty zostały wykonane z istotnym odstępstwem od warunków pozwolenia lub warunków projektu budowlanego,
- 2) z istotnym odstępstwem od warunków określonych w przepisach (pkt 4)
- 3) gdy roboty zostały wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska.
- - przy czym każda z nich samodzielnie stanowi podstawę interwencji organu nadzoru budowlanego.
W odniesieniu do przesłanki drugiej, choć w orzecznictwie zasadniczo dopuszcza się kompetencje tego organu do oceny zgodności z przepisami robót budowlanych zrealizowanych na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę, to jednak należy zwrócić uwagę również na pogląd, który wskazuje granice uprawnień organu nadzoru budowlanego w tym zakresie. "Zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. nadzór budowlany bada zgodność z pozwoleniem na budowę w odniesieniu do robót, które takie pozwolenie uzyskały, natomiast w odniesieniu do pozostałych robót bada zgodność robót z przepisami" (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 maja 2018 r., II SA/Wr 70/18). Akcentuje się, że w odniesieniu do obiektów zrealizowanych na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę, dopuszczalność kontrolowania takich robót w zakresie zgodności z przepisami przez organ nadzoru budowalnego jest możliwe tylko w razie istotnego naruszenia takich przepisów, przez które rozumie się w szczególności przepisy techniczno – budowlane, czy przepisy planowania i zagospodarowania przestrzennego.
Ustalanie "istotnego" naruszenia przepisów przez organ nadzoru musi dać się pogodzić z zasadą zaufania stron do organów władzy publicznej, przejawiającą się w realizacji inwestycji zgodnie z udzielonym pozwoleniem budowlanym i zatwierdzonym - przez organy władzy publicznej, tj. organy architektoniczno - budowlane - projektem budowlanym. Nie do pogodzenia z tą zasadą jest, by różne organy na przestrzeni nawet kilkudziesięciu lat odmiennie oceniały legalność inwestycji budowlanej, a w konsekwencji wydawały orzeczenia sprzeczne wobec inwestora. W sytuacji zrealizowania obiektu na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę, pojęcia "istotnego naruszenia warunków określonych w przepisach" nie można odnosić do prostego porównania przez organ nadzoru budowlanego rozwiązań przewidzianych w zatwierdzonym projekcie budowlanym i warunków udzielonego pozwolenia z przepisami obowiązującymi w dacie wydawania pozwolenia na budowę.
Zasada praworządności zakłada, że organ administracji działa na podstawie i w granicach przepisów prawa, a więc jeśli jego rozstrzygnięcie nie zostanie zakwestionowane skutecznie, objęte jest domniemaniem, że jest ono zgodne z prawem. Eliminowanie z obrotu prawnego wadliwych ostatecznych rozstrzygnięć następuje bowiem w trybach nadzwyczajnych, przez organy do tego uprawione, w szczególności poprzez stwierdzenie nieważności. W związku z tym, ponowna ocena ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę przez inny organ tj. organ nadzoru budowlanego, który wprawdzie "stosownie do przepisów art. 84 ust. 1 pkt 1 i art. 84a ust. 1 pkt 1 pr. bud. ma obowiązek kontroli przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego, w tym kontroli zgodności wykonania robót budowlanych z przepisami techniczno - budowlanymi. (zob. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2016 r., II OSK 712/15) - nie może następować według tych samych reguł i przesłanek, co kontrola nadzwyczajna dokonywana przez organ architektoniczno – budowlany. "Istotność" naruszenia przepisów, o czym mowa w art. 51 ust. 1 pkt in fine pr. bud. należy odnosić więc tylko do takich sytuacji, w których pozostawanie danego obiektu, zrealizowanego na podstawie pozwolenia na budowę, nie jest do pogodzenia z zasadami państwa prawa, czy z interesem publicznym bądź słusznym interesem strony.
Potrzebę szczególnego charakteru naruszenia podkreśla się w orzecznictwie: "Hipoteza przepisu art. 50 ust. 1 pkt 4 pr. bud. obejmuje sytuację faktyczną, w której inwestor nie dopuszcza się odstępstw od pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia, ale wykonał roboty budowlane w sposób istotnie odbiegający od przepisów, to jest naruszył je tak dalece, że wymaga to ingerencji nadzoru budowlanego." (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 lutego 2020 r., II SA/Gd 458/19; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 listopada 2019 r., II SA/Po 685/19). Kontrola takiej inwestycji przez organ nadzoru budowlanego nie może polegać wyłącznie na ocenie zgodności warunków pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego z obowiązującymi w dacie wydawania pozwolenia przepisami. Niezgodność takiej inwestycji nawet rażąca, nie daje organowi nadzoru budowlanego automatycznie prawa do wydania decyzji w trybie art. 51 pr. bud.
Ostateczność decyzji o pozwoleniu na budowę zakłada, że inwestor działał w zaufaniu do instytucji publicznych, a więc nie można go automatycznie obciążać negatywnymi konsekwencjami takiej wadliwej decyzji. Jak stwierdził NSA - badanie zgodności wykonania, robót objętych pozostającym w obrocie prawnym pozwoleniem na budowę, z prawem, w oderwaniu od warunków pozwolenia oraz projektu budowlanego, stanowiłoby niedopuszczalne weryfikowanie ostatecznej decyzji administracyjnej. (zob. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2018 r., II OSK 947/16).
W każdym wypadku, organ nadzoru budowlanego, powołując się na "istotne naruszenie warunków określonych w przepisach" powinien to bardzo starannie wykazać w uzasadnieniu.
Samodzielną przesłanką wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji nakazującej podjęcie określonych robót budowalnych jest także stwierdzenie wykonania robót budowlanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia lub mienia. (pkt 2). Podkreślić należy, że przesłanki tej nie można utożsamiać z "istotnym odstąpieniem od warunków określonych w przepisach" (pkt 4). Samo stwierdzenie niezgodności inwestycji z przepisami techniczno - budowlanymi nie przesądza, że istnieje stan zagrożenia. Stan zagrożenia musi być stwierdzony jako istniejący faktycznie, na podstawie okoliczności faktycznych.
Jeden z najczęstszych przypadków kwestionowania prawidłowości pozwolenia na budowę dotyczy niezachowania określonej w przepisach techniczno-budowlanych odległości obiektu od granicy z działką sąsiednią bądź budynkami na działce sąsiedniej. Sądy czasem przyjmują, że już samo niezachowanie odległości od granic powoduje takie zagrożenie. W cenie składu niniejszego, nie ma tu jednak automatyzmu. "Wyłącznie okoliczność posadowienia obiektu budowlanego w odległości mniejszej niż wynikająca z szerokości strefy kontrolowanej nie może sama przez się uzasadniać twierdzenia o istnieniu stanu zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Gdyby to wyłącznie naruszenie stanowiło zagrożenie omawianego bezpieczeństwa, to nieuzasadnione byłoby wyszczególnienie powyższego zagrożenia jako dodatkowej przesłanki uzasadniającej interwencję organów nadzoru budowlanego. Realizacja z naruszeniem przepisów prawa wyczerpywałaby wówczas obydwie przesłanki z art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 pr. bud." (zob. wyrok WSA w Białymstoku, II SA/Bk 539/18).
Zagrożenie bezpieczeństwa nie jest więc jednoznaczne z naruszeniem przepisów techniczno - budowlanych i może wynikać z innych okoliczności; usytuowanie budynku zbyt blisko nie przesądza o istnieniu takiego zagrożenia. Jedynie konkretne zagrożenie może stanowić asumpt do podejmowania odpowiednich środków, na tę okoliczność organy powinny dysponować rzetelnymi i przekonującymi dowodami.
W stanie faktycznym sprawy skarżąca Spółka nie wykazała w toku prowadzonego postępowania administracyjnego rzeczywiście istniejącego zagrożenia wywołanego użytkowaniem spornego obiektu w odległości mniejszej niż 15 m. Wskazać przy tym należy, co podkreślały organu nadzoru budowlanego, że decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego znak: [...] uchylona została w całości decyzja Wojewody L. z dnia z dnia [...] października 2015 r., znak: IF- [...], stwierdzająca z urzędu nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2014 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. W. i S. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości P., gmina C. oraz odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2014 r.
Złożona przez [...] Spółkę [...] skarga na powyższą decyzję wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 618/16 została oddalona.
Sąd podzielił stanowisko GINB, że wskazana wyżej decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2014 r., o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego nie jest dotknięta kwalifikowaną wadliwością polegającą na rażącym naruszeniu prawa.
Tak więc decyzja o pozwoleniu na budowę wskazanego wyżej obiektu budowlanego funkcjonuje w obrębie prawnym i do czasu jej zmiany lub uchylenia korzysta z domniemania prawidłowości.
Sąd II instancji podzielił również ugruntowany pogląd orzecznictwa, iż w przypadku stwierdzenia, że w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego nie ma podstaw ani do rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, ani do nałożenia obowiązku dokonania czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, co ma miejsce w niniejszej sprawie, to należy umorzyć postępowanie (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1806/08).
Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Podnieść raz jeszcze należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2 czerwca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 618/16 uznał, że strefy ochronne gazociągów stanowią obszar wyznaczony po to, aby umożliwić operatorowi sieci właściwą ochronę należących do niego urządzeń, a przy tym przepisy obowiązujące w dacie podejmowania przez ten organ rozstrzygnięcia dla gazociągów o ciśnieniu normalnym 5,5 Mpa i średnicy gazociągu DN 250 przewidują dwukrotnie mniejszą odległość aniżeli odległość zaprojektowanego budynku od gazociągu tj. 6 m (§ 10 ust. 6 pkt 3 lit. b rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r., poz. 640)).
Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skarżącej Spółki, nie ma decydującego znaczenia to, że przepisy warunków technicznych są przepisami bezwzględnie obowiązującymi, jako, że znaczenie ma wyłącznie to jakie skutki wywołuje naruszenie tychże przepisów.
W okolicznościach niniejszej sprawy nie stanowiło naruszenia prawa wydanie decyzji umarzającej na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. skoro organy stwierdziły brak podstaw do rozbiórki obiektu budowlanego, ani do nałożenia obowiązku dokonania czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem.
W związku z tym także zarzut naruszenia przez organy przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 105 § 1 k.p.a. jest nieuzasadniony.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym skargę oddalił.