Uzasadnienie
W dniu 29 września 2015 r. (data stempla pocztowego) H. U. i H. U. (zam. Ch.) reprezentowani przez pełnomocnika S. U. – brata, który podpisał skargę, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
Zarządzeniem z dnia 28 października 2015 r. S. U. został wezwany do złożenia pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżących przed wojewódzki sądem administracyjnym zgodnie z art. 35 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod rygorem pominięcia jako pełnomocnika w niniejszej sprawie. Ponadto został wezwany do wskazania aktualnego adresu skarżących oraz uczestnika postępowania – E.G.
Pomimo prawidłowego doręczenia korespondencji pełnomocnikowi, termin określony w wezwaniu upłynął bezskutecznie.
W związku z niewykonaniem zarządzenia wzywającego do wskazania aktualnego adresu strony skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 2 grudnia 2015 r., na podstawie art. 125 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) dalej jako "p.p.s.a." zawiesił postępowanie z uwagi na niemożność ustalenia adresów skarżących i uczestnika postępowania oraz nadania dalszego biegu sprawie. Postanowienie stało się prawomocne, żadna ze stron nie złożyła wniosku o podjęcie postępowania, a adres skarżących i uczestnika postępowania jest w dalszym ciągu nieznany Sądowi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Postępowanie podlega umorzeniu.
Zgodnie z art. 130 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd umarza zawieszone postępowanie jeżeli wniosek o podjęcie postępowania z przyczyn wskazanych w art. 125 § 1 pkt 3 p.p.s.a., nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu.
Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
Postanowienie o zawieszeniu postępowania zostało wydane w dniu 2 grudnia 2015 r., a więc trzyletni termin, o którym mowa w powyższym przepisie kończył się w dniu 2 grudnia 2018 r., zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 112 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r., poz. 1025) dalej jako "k.c". Z uwagi jednak na to, że była to niedziela, termin na złożenie wniosku o podjęcie postępowania upłynął w dniu 3 grudnia 2018 r. (art. 115 k.c.).
W świetle powyższego, wobec niezłożenia wniosku o podjęcie postępowania, należało - na podstawie art. 130 § 1 pkt 1 p.p.s.a - postępowanie umorzyć.
Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.