Uzasadnienie
B. K. i R.K. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak [...], w przedmiocie odmowy umorzenia stałej opłaty rocznej z tytułu trwałego wyłączenia gruntu z produkcji rolnej, wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.).
Należy zwrócić uwagę, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu lub czynności należy zaś rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady, cechy wykonalności nie mają decyzje odmowne.
Zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą umorzenia skarżącym zapłaty stałych opłat rocznych z tytułu trwałego wyłączenia z produkcji rolniczej gruntu rolnego o powierzchni 0,1314 ha, stanowiącego część działki nr ewid. 42/4 w miejscowości S., gmina K.. Decyzja ta nie stanowi aktu kwalifikującego się do wykonania, albowiem nie wprowadziła ona żadnych zmian w zakresie obowiązków ciążących na skarżących na mocy wcześniej wydanych decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2013 r., II GZ 270/13, niepubl., dostępne w CBOSA). W szczególności w drodze wstrzymania wykonania decyzji odmawiającej umorzenia wskazanych wyżej opłat nie można doprowadzić do wstrzymania ewentualnej egzekucji tych opłat. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że podstawy obowiązku zapłaty przez skarżących stałych opłat rocznych z tytułu trwałego wyłączenia z produkcji rolnej opisanego gruntu nie stanowi zaskarżona decyzja, lecz decyzja Starosty z dnia [...] września 2009 r., znak [...], zmieniona decyzją Starosty z dnia [...] czerwca 2010 r., znak [...] oraz zmieniona decyzją Starosty z dnia [...] marca 2014 r., znak [...].
Z tych względów i na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.