Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lubliniez 29 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 801/21

Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją z dnia 27 sierpnia 2021 r., nr SKO.41/2751/SD/2021, po rozpatrzeniu odwołania E. C. i M. C., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublin z dnia 18 czerwca 2021 r. znak: OŚ-OD-I.6220.163.2020 w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określenia istotnych warunków korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich.

Rozstrzygnięcie organu zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny:

Wnioskiem z dnia 2 grudnia 2020 r. Zarząd Dróg i Mostów w L. wystąpił do Prezydenta Miasta Lublin o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na kompleksowej rozbudowie al. Unii Lubelskiej w Lublinie na odcinku od ronda Lubelskiego Lipca ‘80 do wysokości zjazdu na teren "VIVO! Lublin" wraz z rozbiórką i budową obiektów mostowych na rzece Bystrzycy, oraz lokalną przebudową sieci trakcji trolejbusowej, przebudową sygnalizacji świetlnej na skrzyżowaniu z ul. Zamojską, budową sygnalizacji świetlnej na przejściu dla pieszych na wysokości targowiska, rozbudową oświetlenia ulicznego, budową kanalizacji deszczowej, budową kanału technologicznego i przebudową istniejących sieci uzbrojenia terenu będących w kolizji z planowanym zagospodarowaniem drogi. Zakresem inwestycji objęta jest również przebudowa ul. Zamojskiej na odcinku od al. Unii Lubelskiej do ul. Stolarskiej oraz rozbudowa ul. Stolarskiej i ul. Przemysłowej w zakresie placów do zawracania (ulice bez połączenia z al. Unii Lubelskiej).

Celem planowanego przedsięwzięcia jest usprawnienie warunków ruchu kołowego, pieszego i rowerowego na drodze poprzez budowę nowej nawierzchni ulicy, wprowadzeniem jezdni obsługującej, chodników i obustronnych ścieżek rowerowych oraz wlotów ulic na skrzyżowaniach, poprawa obsługi komunikacji autobusowej i trolejbusowej poprzez wyznaczenie buspasów oraz budowę zatok przystankowych.

Zgodnie z kartą informacyjną przedsięwzięcie zakłada przebudowę obiektów mostowych nad rzeką Bystrzycą w ciągu obu jezdni. Przy budowie obiektu mostowego niezbędne prace to wyrównanie koryta rzeki i umocnienie brzegów. Posadowienie projektowanych obiektów mostowych dobrane zostanie do panujących warunków geotechnicznych. W ramach budowy nowych obiektów mostowych nie przewiduje się czasowego przegrodzenia koryta rzeki, czasowego przerzucenia koryta bądź ograniczenia przepływu, poruszania się sprzętu budowlanego po korycie rzeki oraz poruszania się sprzętu budowlanego po korycie rzeki. Rozbiórka oraz budowa nowych mostów będzie wykonywana ze stanowisk brzegowych.

W ramach przedsięwzięcia przewiduje się zmianę struktury dna koryta rzeki Bystrzyca poprzez wzmocnienie luźnym narzutem kamiennym (średnim lub ciężkim) oraz wzmocnienie skarp koryta rzeki materacami siatkowo-kamiennymi.

Realizacja i eksploatacja planowanej inwestycji będzie wiązać się z wpływem na jakość lokalnego klimatu akustycznego. Źródłem hałasu na etapie realizacji będą samochody dostarczające oraz wywożące materiały, a także maszyny budowlane, których moc akustyczna będzie wahać się od ok. 80 do ok. 102 dB. Emisja hałasu będzie zmienna w przestrzeni i będzie przesuwała się systematycznie wraz z zasadniczym frontem prac. Emisja hałasu na etapie realizacji będzie miała charakter okresowy, lokalny, niekumulujący się w otoczeniu i ustąpi wraz z zakończeniem prac budowlanych. W dokumentacji wskazano, że czas realizacji przedsięwzięcia przypadnie na okres od stycznia 2022 r. do grudnia 2023 r.

Na części terenu realizacji inwestycji obowiązują zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Uchwala Nr 180/VII/2015 Rady Miasta Lublin z dnia 21 maja 2015r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublin w rejonie ulic: Podzamcze, Aleja Tysiąclecia, Lubartowska, Ruska oraz Uchwała Nr 1242/XLIX/2018 Rady Miasta Lublin z dnia 25 października 2018r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublin w rejonie ulic: Dworcowej, Krochmalnej, 1-go Maja, Al. Zygmuntowskie i Piłsudskiego). Centralna część inwestycji nie jest objęta zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z wnioskiem inwestora oraz art. 115 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2021r. poz.1973 ze zm.) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, klasyfikacji terenów podlegających ochronie akustycznej dokonano na podstawie faktycznego ich zagospodarowania i wykorzystania.

Źródłem hałasu emitowanego z terenu inwestycji na etapie eksploatacji będzie ruch pojazdów, w szczególności hałas generowany przez zespoły napędowe, hałas generowany na styku opon z powierzchnią jezdni oraz hałas aerodynamiczny.

W celu określenia skali i zasięgu emitowanego na etapie eksploatacji hałasu do środowiska w dokumentacji przedstawiono dane wejściowe i wyniki analizy akustycznej emitowanego do środowiska hałasu. Obliczenia wykonano za pośrednictwem programu komputerowego z zaimplementowanym algorytmem, zgodnym z metodą referencyjną.

Na podstawie wyników analizy akustycznej stwierdzono, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu na sąsiadujących z inwestycją terenach objętych ochroną przed hałasem.

Przedsięwzięcie będzie oddziaływać na jakość powietrza na etapie realizacji i eksploatacji. W celu ograniczenia emisji zanieczyszczeń do powietrza podczas realizacji przedsięwzięcia należy stosować rozwiązania mające na celu ograniczenie emisji pyłu i odorów do środowiska. Do budowy będą używane gotowe mieszanki wytwarzane w wytwórniach zewnętrznych tak, aby ograniczyć procesy mieszania kruszywa ze spoiwem na terenie placu budowy. Masy bitumiczne będą transportowane pojazdami wyposażonymi w rozwiązania ograniczające emisję oparów. Materiały sypkie będą uważnie przemieszczane i transportowane tak, aby ograniczyć emisję pyłów do środowiska. Podczas postoju i załadunku pojazdy i maszyny budowlane będą miały wyłączone silniki w celu ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych z procesów spalania paliw w silnikach. Na etapie realizacji przedsięwzięcia powierzchnie placów i dróg dojazdowych będą zwilżane wodą, szczególnie w okresie bezdeszczowym, koła pojazdów przy wyjazdach z dróg technologicznych na drogi publiczne będą czyszczone, drogi w pobliżu budowy będą systematycznie czyszczone.

W miarę konieczności miejsca przeznaczone pod zaplecza budowy będą tymczasowo utwardzane płytami betonowymi. W przypadku, gdy emisja niezorganizowana pyłu z prowadzonych prac może powodować znaczące oddziaływanie na otoczenie (dzień z bardzo silnymi wiatrami), prace mogące generować pylenie będą ograniczone, a nawet wstrzymane tak, aby prowadzić je w sprzyjających warunkach meteorologicznych, niepowodujących nadmiernej uciążliwości. Zwiększona emisja zanieczyszczeń będzie związana z etapem realizacji i ustaniem w momencie zakończenia prac ziemnych, budowlanych i montażowych.

Do dokumentacji załączono pismo Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska Departament Monitoringu Środowiska - Regionalny Wydział Monitoringu Środowiska w Lublinie z dnia 24 września 2020 r. w którym porównano informacje zawarte ww. piśmie dot. zmierzonych, rocznych wartości następujących składników zanieczyszczeń: benzen, dwutlenek węgla, dwutlenek siarki, pył zawieszony frakcji 10 i 2,5 z ich dopuszczalnymi wartościami, określonymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010r. nr 16. poz. 87). Wskazano, że większość wartości zanieczyszczeń nie przekroczyło dopuszczalnych stężeń. W odniesieniu do pyłu zawieszonego PM 2.5 wskazano, że przedsięwzięcie jest zlokalizowane w obszarze, w którym odnotowano maksymalne dopuszczalne stężenia średnioroczne dla pyłu PM 2,5.

Funkcjonowanie planowanego przedsięwzięcia będzie się wiązało z emisją zanieczyszczeń komunikacyjnych. Na cele inwestycji wykonane zostały pomiary ruchu oraz wykonano prognozę zmiany struktury i natężenia ruchu pojazdów.

W dokumentacji podkreślono, że emisja pyłu przy eksploatacji drogi po jej rozbudowie będzie mniejsza niż obecnie. Poprawa stanu nawierzchni drogi będzie miała istotny wpływ na emisję zanieczyszczeń powstających w trakcie jej eksploatacji. Wykonane analizy emisji zanieczyszczeń do powietrza wykazały, że mimo wzrostu natężenia ruchu pojazdów nie wystąpi ponadnormatywne oddziaływanie inwestycji na środowisko i obszary znajdujące się w sąsiedztwie przedsięwzięcia.

W celu dokonania analizy wpływu zmian klimatu na eksploatację analizowanej inwestycji przeanalizowano dostępne dane dotyczące tych zmian w celu wytypowania zmieniających się elementów mogących mieć wpływ na infrastrukturę drogową. Na etapie realizacji przedsięwzięcia wpływ na klimat wynikać będzie m. in. z emisji zanieczyszczeń gazowych w związku z funkcjonowaniem maszyn budowlanych i pojazdów transportowych. W celu ograniczenia skali i zasięgu emitowanych do środowiska zanieczyszczeń powietrza zastosowane będą odpowiednie rozwiązania organizacyjne i technologiczne. Negatywny wpływ na klimat ustąpi w momencie zakończenia prac budowlanych. Brak konieczności wycinki drzew i krzewów umożliwi zachowanie lokalnych powierzchni sekwestracyjnych dwutlenku węgla. Wpływ na klimat na etapie eksploatacji będzie przede wszystkim wynikał z emisji zanieczyszczeń w toku spalania paliw w silnikach pojazdów.

Wykonane obliczenia skali i zasięgu rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń gazowych i pyłowych na etapie funkcjonowania przedsięwzięcia nie wskazały na możliwość wystąpienia przekroczeń poziomów dopuszczalnych, co przekłada się na brak znaczącego, negatywnego wpływu na klimat.

Przedsięwzięcie w kontekście adaptacji do skutków zmian klimatu, będzie związane z niewielką emisją gazów cieplarnianych do atmosfery podczas etapu realizacji. Nie przewiduje się wzrostu emisji gazów cieplarnianych w wyniku eksploatacji gdyż prognozowane natężenie ruchu kształtować się będzie na dotychczasowym poziomie. Wykonanie nowej nawierzchni jezdni o wyższych parametrach technicznych skutkować będzie krótszym czasem przejazdu po analizowanym odcinku i mniejszą emisję gazów cieplarnianych.

Droga zostanie wykonana z nowych materiałów przy użyciu technologii gwarantującej odporność przedsięwzięcia na zmiany klimatu m. in. trwała nawierzchnia odporna na odkształcenie spowodowane wahaniem temperatur powietrza. W przypadku wystąpienia anomalii pogodowych należy na bieżąco kontrolować stan drogi oraz w miarę potrzeby wykonywać prace remontowe, przywracające wyjściowe parametry techniczne infrastruktury.

Na etapie realizacji powstające odpady będą związane z pracami ziemnymi, rozbiórkowymi, budowlanymi i montażowymi. W celu ograniczenia do minimum potencjalnych, negatywnych oddziaływań związanych z gospodarką odpadami wskazano, że sposób postępowania z odpadami na etapie eksploatacji będzie zgodny z ustawą o odpadach.

Planowane przedsięwzięcie nie koliduje z ujęciami wód podziemnych, ani z wyznaczonymi dla tych ujęć strefami ochrony. Najbliższe ujęcie wód podziemnych zlokalizowane jest w odległości ok. 950 m i ma wyznaczoną wyłącznie strefę ochrony bezpośredniej.

Przedsięwzięcie obejmuje dolinę rzeki Bystrzyca, nad którą przedmiotowa droga przebiega obiektami mostowymi. Przedsięwzięcie przekracza swym przebiegiem obszar szczególnego zagrożenia powodzią, wyznaczony pomiędzy kortem rzeki, a wałem przeciwpowodziowym.

W związku z tym, że wnioskodawca nie wskazał długości planowanych do wykonania umocnień, nałożono warunek, aby zakres robót w korycie rzeki został ograniczony do minimum niezbędnego dla zachowania stabilności obiektów mostowych. Ponadto prace w obrębie koryta należy wykonywać sprawnie, w możliwie krótkim czasie, co pozwoli na ograniczenie oddziaływań związanych z czasowym wzrostem ilości zawiesiny w rzece oraz czasowym ograniczeniem drożności specyficznego korytarza ekologicznego jaki stanowi rzeka. Realizacja przedsięwzięcia nie będzie wymagała czasowego przegrodzenia koryta rzeki oraz ograniczenia przepływu. Prace wykonywane będą wyłącznie z brzegów rzeki. W przypadku wystąpienia zagrożenia zanieczyszczenia rzeki, np. elementami pochodzącymi z rozbiórki lub materiałami budowlanymi, zastosowane zostaną maty ochronne.

Technologia wykonania prac budowlanych nie wiąże się z koniecznością prowadzenia prac odwodnieniowych i obniżenia zwierciadła wód gruntowych. Planowane posadowienie obiektu mostowego na palach nie powinno skutkować zmianą powiązań wód powierzchniowych i podziemnych. Brak podpór mostu umiejscowionych w korycie rzeki gwarantować będzie swobodny przepływ wody, niezakłóconą ciągłość rzeki, a tym samym niezakłóconą migrację organizmów wodnych i transport osadów.

Wody opadowe i roztopowe z nawierzchni drogi będą odprowadzane powierzchniowo za pośrednictwem zaprojektowanych spadków poprzecznych i podłużnych na nawierzchni drogowej i ciągach pieszo-jezdnych. Docelowo wody te poprzez wpusty będą odprowadzane do kanalizacji deszczowej, zakończonej wylotami wyposażonymi w układy podczyszczające. W wyniku realizacji planowanego przedsięwzięcia nie przewiduje się przekroczenia dopuszczalnych stężeń zawiesiny i substancji ropopochodnych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (t.j. Dz. U. z 2019r. poz. 1311).

W świetle dokonanej analizy stwierdzono, że przy zachowaniu środków ostrożności na etapie realizacji planowanego przedsięwzięcia nie przewiduje się wpływu na stan środowiska gruntowo-wodny oraz wód powierzchniowych.

Charakteryzując bioróżnorodność w karcie informacyjnej wskazano, że jezdnie - przebudowywanego odcinka ulicy rozdzielone są pasem zieleni o szerokości ok. 10 m. Pas zieleni obecnie jest systematycznie koszony i pielęgnowany. W obrębie pasa drogowego nie występują drzewa i krzewy kolidujące z projektowanym zagospodarowaniem terenu. Realizacja przedsięwzięcia nie będzie wymagała wycinki drzew.

Przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane w obrębie form ochrony przyrody, o których mowa w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz. U. z 2020r. poz. 55, ze zm.). Najbliżej położonymi obszarami chronionymi przyrodniczo są: obszar mający znaczenie dla wspólnoty PLH060096 pn. "Bystrzyca Jakubowicka" oddalony o ok. 5,8 km od terenu inwestycji; obszar mający znaczenie dla wspólnoty PLH060021 pn. "Świdnik" oddalony o ok. 7,8 km od terenu inwestycji; Czerniejowski Obszar Chronionego Krajobrazu oddalony o ok. 3,2 km od terenu inwestycji: Obszar Chronionego Krajobrazu Dolina Ciemięgi oddalony o ok. 5.8 km od terenu inwestycji; Rezerwat Stasin oddalony o ok. 5,0 km od terenu inwestycji; użytek ekologiczny "Siedlisko susła perełkowanego" oddalony o ok. 7,7 km od terenu inwestycji.

Mając na względzie charakter planowanej inwestycji, w tym ingerencję w koryto rzeki Bystrzyca, szerszej analizy wymaga potencjalne oddziaływanie przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 Bystrzyca Jakubowicka. Obszar ten obejmuje końcowy odcinek rzeki Bystrzycy z terenami przyległymi, położony bezpośrednio powyżej ujścia do rzeki Wieprz.

Analizowany teren leży poza obszarem korytarzy ekologicznych istotnych dla populacji dużych ssaków leśnych oraz spójności siedlisk leśnych i wodno-błotnych w skali krajowej i kontynentalnej, w tym także dla zachowania spójności obszarów Natura 2000. Najbliższy korytarz ekologiczny zlokalizowany jest w odległości ok. 12.5 km od terenu przedsięwzięcia w kierunku północnym.

Uwzględniając rodzaj, zakres, charakter i usytuowanie przedsięwzięcia, stwierdzono, że nie spowoduje ono pogorszenia stanu siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków, dla ochrony których wyznaczono obszary Natura 2000. Nie wpłynie także negatywnie na gatunki, dla ochrony których wyznaczono obszary Natura 2000 oraz nie pogorszy integralności obszarów, ani ich powiązań z innymi obszarami sieci Natura 2000.

Na podstawie całości analizowanego materiału, organ uznał, że funkcjonowanie przedmiotowego przedsięwzięcia nie doprowadzi do naruszenia stanu środowiska, w sposób wpływający negatywne na jego komponenty w bezpośrednim i dalszym sąsiedztwie.

Decyzją z dnia 18 czerwca 2021 r. organ I instancji stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia oraz określił istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że obszernie opisano przedsięwzięcie uwzględniając charakterystykę przedsięwzięcia, analizę akustyczną, wpływ na stan powietrza w rejonie inwestycji, analizę przedsięwzięcia w aspekcie zmian klimatu, oddziaływania związane z gospodarowaniem odpadami, stan środowiska gruntowo-wodny i wód powierzchniowych. Dokonano analizy w zakresie oddziaływań skumulowanych, bezpieczeństwa w ruchu drogowym, opisano, że realizacja nie wymaga wycinki drzew, a także stwierdzono brak negatywnego wpływu na siedliska gatunków i brak oddziaływania na obszary Natura 2000. W decyzji wskazano także, że przedsięwzięcie nie doprowadzi do pogorszenia istniejącego, lokalnego stanu środowiska, zasięg przestrzenny oddziaływania ograniczy się do najbliższego otoczenia miejsca jego realizacji.

W konsekwencji stwierdzono, że przedsięwzięcie nie wywrze istotnego oddziaływania na środowisko zarówno podczas realizacji, jak i eksploatacji, a oddziaływania powstałe na etapie realizacji będą krótkotrwałe i lokalne, w szczególności w okresie eksploatacji przedsięwzięcie nie będzie powodować przekroczeń standardów jakości powietrza, nie przewiduje się znaczącego negatywnego wpływu na środowisko związanego z emisją odpadów oraz istotnego oddziaływania na klimat akustyczny.

Odwołanie od decyzji wnieśli E. C. i M. C.. W złożonych pismach, zarzucono organowi, że błędnie uznał iż w niniejszej sprawie, nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, podczas gdy stan faktyczny jednoznacznie wskazuje na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, które zostało zaliczone do obiektów mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których raport może być wymagany. Powołując się na art. 63 ust. 1 oraz art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r., o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 247 ze zm. - dalej jako: "u.u.i.ś." lub "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku") odwołujący podnieśli, że organy orzekające, nie rozważyły i nie oceniły warunków i wymagań wskazanych w treści powyższych przepisów oraz nie uzasadniły ich nieuwzględnienia w treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Po rozpatrzeniu odwołania Kolegium w pierwszej kolejności wyjaśniło, że zgodnie z art. 59 ust. 1 u.u.i.ś. oraz § 3 ust. 1 pkt 62 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. 2019 poz. 1839), planowane przedsięwzięcie stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jednocześnie zaznaczając, że zakwalifikowanie przedsięwzięcia w wykazie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie zawsze skutkuje koniecznością przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Kolegium podniosło, że organ I instancji wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Lublinie, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie i Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni w Zamościu w celu zasięgnięcia opinii w przedmiocie zasadności nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny. Z wydanych przez wszystkie ww. organy opinii wynikało, że nie istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Mając na uwadze powyższe uwagi, Kolegium uznało, że organ I instancji dokonał prawidłowego badania zakresu i charakteru planowanego przedsięwzięcia oraz jego przewidywanego oddziaływania na środowisko. Biorąc pod uwagę rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania dla przedmiotowego przedsięwzięcia - wbrew zarzutom przedstawionym w odwołaniu – w ocenie Kolegium nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Planowane przedsięwzięcie dotyczy istniejącej już drogi i ma na celu poprawę płynności ruchu, dzięki czemu zmniejszy się liczba hamowań i ruszania pojazdów, podczas których to czynności silniki spalinowe powodują największą uciążliwość. Upłynnienie ruchu drogowego przyczyni się do zmniejszenia emisji produktów spalania paliw do powietrza. Nowa nawierzchnia spowoduje poprawę stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Istniejący już układ drogowy nie wpłynie na zwiększenie natężenia ruchu pojazdów, a poprawa parametrów technicznych drogi przyczyni się do zmniejszenia hałasu i drgań generowanych przez pojazdy. Nie jest planowana wycinka drzew. Przejściowe utrudnienia związane z przedsięwzięciem mają charakter oddziaływań krótkotrwałych, w szerszej perspektywie czasu - realizacja przedsięwzięcia poprawi sytuację nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością, na której przedsięwzięcie jest planowane.

Kolegium podniosło również, że dodatkowa droga obsługująca tj. droga serwisowa ma na celu skomunikowanie nieruchomości sąsiadujących w sposób jedynie możliwy tj. w sposób pośredni, bez zjazdów z jezdni al. Unii Lubelskiej, co wpłynie korzystnie na bezpieczeństwo ruchu drogowego, zapobiegając niebezpiecznym sytuacjom związanym z włączaniem się pojazdów do ruchu drogowego. Ponadto miejsce włączenia planowanej drogi serwisowej wykorzystuje istniejące skrzyżowanie al. Unii Lubelskiej z ul. Kąpielową i Przemysłową. Obecnie istniejący układ drogowy nie spełnia wymogów wskazanych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Wodnej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. 2016 poz. 124).

Kolegium wskazało także, że w przeprowadzonym postępowaniu dokonano badania bezpośredniego i pośredniego wpływu inwestycji na środowisko, możliwości oraz sposobów zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko. Decyzja bardzo szczegółowo wskazuje istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, co zapewni dotrzymanie obowiązujących standardów w zakresie ochrony środowiska.

Skargi do sądu na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli M. C. i E. C..

M. C. zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił:

1. 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 54 u. 2 w zw. z art. 63 u. 1 u.u.i.ś., poprzez błędną ich wykładnię i bezzasadne uznanie, że w odniesieniu do przedmiotowego przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba dokonania oceny oddziaływania na środowisko, podczas gdy czynniki takie jak: zwiększona emisja hałasu mająca istotny, negatywny wpływ na środowisko, oddziaływanie przedsięwzięcia na jakość powietrza w szczególności zanieczyszczenia gazowe i pyłowe ze spalania oleju napędowego w pojazdach i maszynach hodowlanych, zanieczyszczenia komunikacyjne, negatywny wpływ przedsięwzięcia na środowisko wodno-gruntowe, w tym ścieki powstające w czasie realizacji inwestycji, zagrożenie zanieczyszczenia rzeki elementami pochodzącymi z rozbiórki lub materiałami budowlanymi, pogorszenie warunków tlenowych dla organizmów wodnych, ryzyko wystąpienia niepożądanych zdarzeń drogowych, wypadków i kolizji w związku z rozbudowanym, ogromnym skrzyżowaniem oraz związane z tym potencjalne przedostanie się substancji szkodliwych do środowiska, negatywny wpływ planowanej inwestycji na znajdująca się w pobliżu inwestycji szkołę, w szczególności dotyczy to uczniów uczęszczających do szkoły znajdującej się w pobliżu skrzyżowania, którzy to uczniowie, przez wzgląd na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, będą mieli istotnie utrudniony dojazd do szkoły, a dodatkowo, negatywny wpływ planowanej inwestycji na drzewa rosnące wzdłuż pasa drogowego al. Unii Lubelskiej oraz obecność płazów na terenie rzeki Bystrzycy, gdzie planowana jest przebudowa obiektów mostowych uzasadniają konieczność dokonania żądanej przez skarżącego oceny;
2. 2) naruszenie przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tj. art. 86, art. 68 ust. 4, art. 74 ust. 1, art.
3. 74. ust. 2, art. 74 ust. 4 - poprzez nierespektowanie obowiązku dbałości o stan środowiska, niedopełnienie obowiązku powinności państwa w zakresie ochrony środowiska i bezpieczeństwa ekologicznego, zważając na fakt, iż ochrona środowiska jest konstytucyjnym obowiązkiem władz publicznych, które zobowiązane są do zapewnienia społeczeństwu właściwych pod względem ekologicznym warunków rozwoju poprzez działania zmierzające do utrzymania naturalnych podstaw bytu człowieka wraz z opieką nad wszystkimi elementarni tych podstaw, w tym w szczególności niewzięcie przez organ pod należytą rozwagę i nie uczynienie zadość obowiązkowi zapobiegania negatywnym dla zdrowia skutkom degradacji środowiska, nieprzestrzeganie obowiązku prowadzenia polityki zapewniającej bezpieczeństwo ekologiczne współczesnemu i przyszłym pokoleniom, jak również obowiązku ochrony środowiska, a także obowiązku wspierania działań obywateli na rzecz ochrony i poprawy stanu środowiska;
4. 3) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
5. a) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. - polegające na dowolnej, nie zaś swobodnej ocenie zebranego materiału dowodowego i oczywiście błędne przyjęcie przez organ administracji publicznej, że zrealizowanie przedmiotowego przedsięwzięcia, nie wpłynie na środowisko w sposób uzasadniający dokonanie oceny oddziaływania na powyższe, podczas gdy zasięg przedsięwzięcia, jego wieloetapowość, stopień skomplikowania i skala prac koniecznych do przeprowadzenia, ich długotrwałość i zakres oddziaływania świadczy o istniejącej i uzasadnionej potrzebie dokonania przedmiotowej oceny;
6. b) art. 84 i art. 85 w związku z art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., poprzez brak w treści uzasadnienia rozstrzygnięcia organu, merytorycznego odniesienia się do zarzutów przedstawionych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Lublin i ograniczenie się przez organ odwoławczy do lapidarnego jednozdaniowego stwierdzenia, że nie doszło do naruszenia przez organ administracji publicznej przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, podczas gdy wyżej wskazany organ, przez wzgląd na podniesione przez skarżącego i szeroko uzasadnione wątpliwości, w tym przedstawioną przez strony alternatywną koncepcję realizacji inwestycji, miał obowiązek odnieść się w sposób należyty i wyczerpujący do argumentów przytoczonych przez odwołującego się.

W uzasadnieniu skargi, skarżący podniósł nadto zarzut zaniechania przez organy ustalenia właścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji, w celu zapewnienia im udziału w postępowaniu na prawach strony. Wskazał również, że stroną uwzględnioną w postępowaniu winna być Stacja LOTOS, ubiegająca się o wydanie decyzji środowiskowej w miejscu objętym przedmiotową inwestycją.

W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uwzględnienie skargi, uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Skargę o tożsamym zakresie przedmiotowym i zarzutach skupiających się na identycznych naruszeniach przepisów prawa przez organ złożyła E. C.. Podobnie jak skarżący, zarzuciła naruszenie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, art. 74 ust. 1, 2, 4 i art. 86 Konstytucji poprzez ich niezastosowanie, a także naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak dokonania przez organ wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego. Skarżąca zarzuciła także naruszenia art. 85 u.u.i.ś., poprzez brak w treści uzasadnienia decyzji merytorycznego odniesienia się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu od decyzji I instancji.

W oparciu o powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 23 czerwca 2022 r., na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") sąd postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt II SA/Lu 801/21 (skarga E. C.) oraz II SA/Lu 802/21 (skarga M. C.) i prowadzić je pod sygnaturą II SA/Lu 801/21.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył, co następuje

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji dokonana na zasadach i w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wykazała, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja wydana na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84, art. 85 ust. 1 u.u.i.ś., w której określono środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia i w której orzeczono o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W sprawie wydana została więc decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach (decyzja środowiskowa), w której nadto orzeczono również o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Taki tryb procedowania jest zgodny z obowiązującymi przepisami albowiem art. 84 ust. 1 u.u.i.ś. wprost stanowi, że w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Wprawdzie skarżący w swych skargach koncentrują się przede wszystkim na kwestii potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko to jednak w sytuacji, gdy zaskarżyli oni decyzję w całości uznać należy, że zaskarżeniem objęte zostało nie tylko rozstrzygnięcie o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ale także i sama decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach.

Podniesione przez skarżących zarzuty w zasadzie są jednolite i koncentrują się na dwóch kluczowych kwestiach. Po pierwsze skarżący zarzucają nieprawidłowe stanowisko organu w zakresie uznania, że w odniesieniu do przedmiotowego przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba dokonania oceny oddziaływania na środowisko, w szczególności poprzez pominięcie szeregu czynników mających negatywny wpływ na środowisko i niedopełnienie obowiązków przez organy w zakresie ochrony środowiska nałożonych przez Konstytucję.

Po drugie skarżący zarzucili błędy w ocenie materiału dowodowego w sprawie, co miało wyrażać się przez rozstrzygnięcie w oparciu o kartę informacyjną zawierającą niedokładne ustalenia stanu faktycznego w zakresie lokalizacji inwestycji i nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania.

Rozpoczynając rozważania w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należy odnieść się do przepisów regulujących materię objętą przedmiotem zaskarżenia. Jak już wskazywano zgodnie z art. 84 ust. 1 u.u.i.ś. w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Organ był więc uprawniony do orzeczenia w decyzji środowiskowej o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Rozstrzygnięcie organu w tym zakresie jest prawidłowe i nie narusza przepisów prawa,

Organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w trakcie którego po przeanalizowaniu materiałów zgromadzonych w sprawie nie stwierdził zaistnienia uwarunkowań, które w myśl art. 84 u.u.i.ś. uzasadniałyby konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i z uwagi na charakter przedsięwzięcia odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Organ rozpatrując tą kwestię brał pod uwagę takie kryteria jak: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do poszczególnych kryteriów określonych w ustawie (wymienionych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia).

Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca przedłożył wymagane prawem dokumenty, w tym poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, a także kartę informacyjną przedsięwzięcia, o której mowa w art. 62a ust. 1 u.u.i.ś.

Teren inwestycji oraz jej oddziaływania został zatem określony w sposób jasny i jednoznaczny. Przedłożona do akt sprawy karta informacyjna przedsięwzięcia wraz ze stosownym uzupełnieniem (dwa aneksy: aneks nr 1 z dnia 20 stycznia 2021 r. (k.182-183) oraz uzupełnienie z lutego 2021 r. (k.193-203), zawierała wszystkie dane określone w art. 62a ust. 1 u.u.i.ś. i odpowiadała wymaganiom ustawy.

Wydana decyzja oraz jej uzasadnienie zawiera wszystkie elementy wymagane ustawą, w tym w szczególności te wynikające z art. 85 ust. 2 u.u.i.ś.

Decyzja o stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wydana została po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a (art. 84 ust. 1 u.i.o.ś.).

W toku postępowania uzyskano opinie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z 15 stycznia 2021 r. (k.179-181), Dyrektora Zarządu Zlewni w Zamościu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 26 lutego 2021 r. (k.208-209) oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Lublinie z 18 marca 2021 r. (k.212-219, którzy wyrazili opinię o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Szczególnie istotna dla należytego rozpatrzenia sprawy okazała się opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Lublinie, która wydana została po uprzednim wezwaniu wnioskodawcy do uzupełnienia złożonego materiału, tj. karty informacyjnej przedsięwzięcia o dwa aneksy: aneks nr 1 z dnia 20 stycznia 2021 r. (k.182-183) oraz uzupełnienie z lutego 2021 r. (k.193-203).

Stosownie do art. 74 ust. 1 u.u.i.ś., do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (ust. 1), w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia (ust. 2).

Karta informacyjna przedsięwzięcia wraz z załącznikami jest dokumentem podstawowym w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w oparciu o który organ prowadzący postępowanie ocenia, czy dopuszczalne jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zgodnie z art. 62a. ust. 1 u.u.i.ś. Karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, lub określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 69 u.u.i.ś.

Niewątpliwie karta informacyjna przedsięwzięcia jest dokumentem prywatnym, jednakże samo to nie przekreśla, ani nawet nie podważa, jej znaczenia dla potrzeb postępowania. Po pierwsze w taki właśnie sposób tryb postępowania określił sam ustawodawca, który nie zastrzegł, by informacje, które muszą zostać zwarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia ustalane zostały w jakiś inny sformalizowany sposób, w tym w szczególności w drodze opinii biegłych sądowych.

Po drugie wskazać należy, że tego rodzaju dokument nie jest przygotowywany przez dowolne osoby. Tak też w niniejszej sprawie kartę informacyjną przedsięwzięcia przygotował zespół trojga pracowników z pracowni ochrony środowiska, legitymujących się tytułami magistra inżyniera, a więc dysponującymi stosownym wykształceniem.

Co więcej jej szczegółowa i specjalistyczna treść oraz fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, nadają jej szczególne znaczenie jako źródła ustaleń faktycznych.

Po trzecie niewątpliwie wobec faktu, że karta informacyjna przedsięwzięcia jest dokumentem prywatnym, obowiązkiem organów orzekających była jego ocena w zakresie przydatności dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

W rozpatrywanej sprawie organy wywiązały się z tego obowiązku dokonując oceny przedstawionych dokumentów z uwzględnieniem trzech uzyskanych w postępowaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a (art. 84 ust. 1 u.u.i.ś.). W toku postępowania uzyskano opinie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z 15 stycznia 2021 r. (k.179-181), Dyrektora Zarządu Zlewni w Zamościu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 26 lutego 2021 r. (k.208-209) oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Lublinie z 18 marca 2021 r. (k.212-219, którzy wyrazili opinię o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Jak już wskazywano szczególnie istotna dla należytego rozpatrzenia sprawy okazała się opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Lublinie, która wydana została po uprzednim wezwaniu wnioskodawcy do uzupełnienia złożonego materiału, tj. karty informacyjnej przedsięwzięcia o dwa aneksy: aneks nr 1 z dnia 20 stycznia 2021 r. (k.182-183) oraz uzupełnienie z lutego 2021 r. (k.193-203).

Przy czym, organ w zaskarżonej decyzji, z uwzględnieniem 84 ust. 1a u.u.i.ś., który stanowi, że właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c u.u.i.ś., określił istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Wspomniane warunki wynikają z postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Lublinie z dnia 18 marca 2021 r., w którym organ ten wyraził opinię, że nie istnieje konieczność przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, wskazując jednocześnie na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazanych warunków i wymagań.

Powyższe wskazuje na wnikliwość w rozpoznaniu sprawy i brak schematyzmu, w tym nie poprzestanie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Lublinie na pierwotnie przedstawionej dokumentacji, zażądaniu jej uzupełnienia i wyjaśnieniu nasuwających się wątpliwości. Stanowisko organu oraz opiniujących wniosek podmiotów jest tu w pełni zbieżne co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Stanowisko to należy podzielić albowiem na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie, Dyrektora Zarządu Zlewni w Zamościu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Lublinie, można stwierdzić, że planowane przedsięwzięcie, ani na etapie realizacji, ani na etapie użytkowania (eksploatacji), nie będzie w sposób istotny oddziaływać na środowisko, a więc, że w świetle dyspozycji art. 84 stosowanego w zw. z art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. w sprawie brak było potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Powyższą konkluzje należy poprzeć wskazaniem, że planowane przedsięwzięcie nie polega na budowie, lecz jedynie na rozbudowie al. Unii Lubelskiej. W sprawie chodzi więc nie o budowę nowej ulicy w mieście, lecz de facto o jej całościowe zmodernizowanie wraz ze stosunkowo niewielką rozbudową.

Zasadnicze parametry ulicy zostaną zachowane, nadal będzie to dwujezdniowa ulica o trzech pasach ruchu w każdą stronę. Rozbudowa zaś będzie w większości dotyczyć chodników i ścieżek rowerowych oraz oddzielających je pasów zieleni, a więc elementów w zasadzie bezinwazyjnych dla środowiska.

Jedynym istotnym elementem w rozbudowie będzie w zasadzie wykonanie drogi serwisowej po zachodniej stronie ulicy. Jednakże i ten element nie zmieni w sposób istotny oddziaływania przedsięwzięcie na środowisko albowiem i obecnie po stronie zachodniej ulicy Unii Lubelskiej funkcjonują liczne utwardzenia i utwardzone drogi po których odbywa się ruch pojazdów i osób korzystających z usytuowanego tam targowiska i innych obiektów, w tym nowopowstałego komisariatu policji.

Projekt zakłada odtworzenie istniejącego przebiegu ulicy Unii Lubelskiej z wprowadzeniem jedynie dodatkowej jezdni serwisowej obsługującej tereny po zachodniej stronie ulicy.

Jak już podkreślano wydana decyzja oraz jej uzasadnienie zawiera wszystkie elementy wymagane ustawą, w tym w szczególności te wynikające z art. 85 ust. 2 u.u.i.ś. Ustawodawca precyzyjnie określił bowiem, jakimi kryteriami powinien kierować się organ administracji przy wydawaniu decyzji poprzedzonych przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast w odniesieniu do decyzji niewymagających jej przeprowadzania wskazał tylko pośrednio na konieczność ustalenia (co odnosi się zresztą do wszystkich planowanych przedsięwzięć) zgodności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalanego obecnie przez rady gmin na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Taka redakcja postanowień art. 80 ust. 1 i 2 u.u.i.ś. powoduje, że w zasadzie nie wiadomo, jakimi kryteriami - poza zgodnością z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego - powinien kierować się organ przy wydawaniu tych decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, które nie musiały być poprzedzone przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko.

Skarżący kwestionując prawidłowość zaskarżonej decyzji wskazali na naruszenie art. 63 u.u.i.ś., z którego wynika, że stwierdzenie zaistnienia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko organ dokonuje w oparciu o następujące kryteria uwzględniające łącznie:

1. 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu – w okolicznościach niniejszej sprawy będzie to obszar już istniejącej ulicy;
2. 2) usytuowanie przedsięwzięcia – w rozpatrywanej sprawie na już istniejącej ulicy.

Powyższe wskazuje, że zasięg przestrzenny przedsięwzięcia ograniczy się do już istniejącej i w pełni funkcjonującej ruchliwej ulicy oraz najbliższego otoczenia miejsca realizacji inwestycji. Co więcej takie elementy jak usprawnienie komunikacji, wykonanie nowej, lepszej nawierzchni, ograniczenie projektowanej prędkości z 70 do 50 km/h, czy wykonania prawoskrętu w ulicę Zamojską, powinny się przyczynić do tego, że po zrealizowaniu inwestycji oddziaływanie al. Unii Lubelskiej na środowisko powinno się wręcz zmniejszyć.

Ze zgromadzonej dokumentacji wynika również szereg innych okoliczności, które wskazują na to, że planowane przedsięwzięcie, ani na etapie realizacji, ani na etapie użytkowania, nie będzie w sposób istotny oddziaływać na środowisko.

Zarówno sama dokumentacja, jak i przytaczane w niej okoliczności, są niezwykle obszerne i rozbudowane. Nie ma więc potrzeby przytaczania ich w całości. Natomiast tytułem przykładu należy wskazać na następujące kwestie:

1. - oddziaływanie inwestycji będzie miało tylko zasięg lokalny, nie powiązany z innymi znajdującymi się tam przedsięwzięciami, analiza emisji hałasu i emisji zanieczyszczeń do powietrza wskazuje, że pomimo wzrostu natężenia ruchu nie wystąpi ponad normatywne oddziaływania inwestycji na środowisko i obszary znajdujące się w sąsiedztwie przedsięwzięcia;
2. - wzrost natężenia ruchu wiąże się zaś z ewentualnym rozwojem miasta, a nie samą rozbudowę ulicy; niewielkie przekroczenia dopuszczalnego hałasu mogą wystąpić jedynie przy budynku hotelowym A. przy zbiegu ulic Unii Lubelskiej i Zamojskiej, jednakże zakładając właściwą izolację okien w pomieszczeniach hotelowych dotrzymane zostaną dopuszczalne poziomu hałasu (budynek był projektowany przy zastosowaniu stolarki okiennej o podwyższonej izolacyjności akustycznej);
3. - przekroczenia dopuszczalnego hałasu nie wystąpią w szczególności przy budynku szkoły;
4. - nie przewiduje się wykonywania głębokich wykopów; wykopy pod planowane i przebudowane sieci będą systematycznie monitorowane, a w przypadku stwierdzenia obecności małych zwierząt będą one przenoszone; w związku z planowaną przebudową nie dojdzie do konieczności wycinki drzew; drzewa rosnące w sąsiedztwie inwestycji będą zabezpieczone na czas przebudowy drogi; inwestycja realizowana jest w centrum miasta - trudno mówić tu o występowaniu zwierząt na tym obszarze; zwierzęta pojawiające się w sąsiedztwie ulicy to głównie ptaki pospolite; planowana inwestycja nie będzie związana z redukcją terenów zielonych (brak wycinki drzew i krzewów), nie dojdzie więc do uszczuplenia miejsc schronienia ptaków i ich ewentualnych żerowisk; przebudowa obiektów mostowych na obu jezdniach nie przewiduje ingerencji w koryto rzeki i jej brzegi;
5. - planowane podpory nowego mostu nie będą umiejscowione w korycie rzeki; nie planuje się czasowego przegrodzenia rzeki, ani jej przerzucania lub ograniczania przepływu; nie planuje się poruszania sprzętu budowlanego po korycie rzeki; rozbiórka i budowa owych mostów będzie wykonywana ze stanowisk brzegowych; zastosowaną zostaną tymczasowe ogrodzenia ochronne, które zabezpieczą płazy i gady przed dostaniem się na teren budowy; w związku z powyższym nie powinny ucierpieć płazy i gady, które w największym zróżnicowaniu i zgrupowaniu występują na innych odcinkach rzeki, niż ten na którym usytuowane są mosty w ciągu ulicy Unii Lubelskiej; w przypadku stwierdzenia obecności przedstawicieli batrachofauny w rejonie budowy, a także i innych zwierząt, poszczególne osobniki będą odławiane i przenoszone w bezpieczne miejsce;
6. - przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane w obrębie form ochrony przyrody, o których mowa w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody; najbliższej położonymi obszarami chronionym przyrodniczo są obszary: pn "Bystrzyca Jakubowicka" - w odległości ok. 5,8 km od terenu inwestycji oraz pozostałe obszary wymienione w karcie informacyjnej (k.155-157 akt adm.); inwestycja znajduje się poza obszarami objętymi siecią Natura 2000; najbliższy taki obszar to obszar Natura 2000 Bystrzyca Jakubowicka, który obejmuje końcowy odcinek Bystrzycy, powyżej ujścia do rzeki Wieprz (mapa k.156 akt adm.); z uwagi na uregulowany charakter koryta rzeki na odcinku miejskim oraz planowaną ingerencję w koryto rzeki ograniczoną wyłącznie do etapu wykonania umocnień dna i brzegów rzeki przy użyciu kamieni oraz materacy siatkowo-kamiennych, ograniczoną do minimum niezbędnego dla zachowania stabilności obiektów mostowych, inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na przedmioty ochrony obszaru Natura 2000; jeszcze dalej położony jest obszar Natura 2000 Świdnik;
7. - przedsięwzięcie będzie funkcjonowało przez wiele lat i przyczyni się do poprawy bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz usprawnienia warunków ruchu kołowego, pieszego i rowerowego, ze szczególnym uwzględnieniem poprawy obsługi autobusowej i trolejbusowej poprzez wyznaczenie buspasów i budowę zatok przystankowych oraz poprawę czytelności drogi i płynności ruchu;
8. - negatywne oddziaływanie na etapie realizacji inwestycji będzie ograniczone do zasięgu lokalnego i spowoduje krótkotrwałe i przemijające pogorszenie stanu klimatu akustycznego i powierza atmosferycznego w terenie przyległym do prowadzonych prac budowalnych.

Negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia na etapie realizacji inwestycji w części zostanie zrównoważone istotnym ograniczeniem "zwykłego" ruchu pojazdów w związku z prowadzonymi pracami na bardzo intensywnie wykorzystywanej ulicy Unii Lubelskiej. Podkreślić należy także, że zaplanowany czas realizacji tego przedsięwzięcia na dwa lata również wskazuje, że prowadzone prace budowalne nie będą się charakteryzować jakąkolwiek większą intensywnością.

Pozbawione usprawiedliwionych podstaw są zatem zarzuty skarżących skupiające się na błędnym - ich zdaniem – uznaniu przez organ, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko i pominięcie szeregu czynników mających negatywny wpływ na środowisko. Z powyższego wynika, że organ szczegółowo odniósł się do okoliczności ujętych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia uwzględnianych przy dokonywaniu oceny oddziaływania na środowisko.

Nie sposób także zgodzić się ze skarżącymi, że organy dopuściły się naruszenia przepisów Konstytucji (art. 68, art. 74, art.

86) poprzez nierespektowanie obowiązku dbałości o stan środowiska i bezpieczeństwa ekologicznego. Z opracowanych w karcie informacyjnej analiz i obliczeń wynika, że planowane przedsięwzięcie będzie miało jedynie zasięg lokalny, a oddziaływanie na środowisko będzie zachodziło jedynie poprzez emisje hałasu i zanieczyszczeń do powietrza, przy czym oddziaływania te nie będą ponadnormatywne poza terenem pasa drogowego.

Ponadto, w najbliższym otoczeniu planowanego przedsięwzięcia brak jest inwestycji, z którymi przedsięwzięcie to byłoby powiązane (np. technologicznie) i w związku z tym należałoby rozważyć możliwość kumulowania się ich oddziaływań w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza. Brak też jest inwestycji obecnie realizowanych dla których wcześniej została wydana została decyzja środowiskowa. Emisje zanieczyszczeń do powietrza wynikające z funkcjonowania istniejących w sąsiedztwie przedsięwzięć i obiektów zostały uwzględnione w przedłożonym do opracowania tle zanieczyszczenia powietrza. Z powyższego wynika zatem, że organy procedując nad niniejsza sprawą miały na względzie nałożony na nich obowiązek dbałości o środowisko, a także zapewnienie bezpieczeństwa ekologicznego i ochrony środowiska. Zarzuty skarżących są zatem bezzasadne.

Nadto, wynikające z karty informacyjnej przedsięwzięcia parametry zamierzenia są wiążące zarówno dla organu administracji, jak i dla inwestora. W tym pierwszym przypadku oznacza to, że dokonując analizy zamierzenia organ administracji nie może przyjmować innych parametrów przedsięwzięcia. W drugim przypadku związania, inwestor realizując przedsięwzięcie będzie mógł je wykonać jedynie wedle parametrów wynikających z wniosku, a w konsekwencji z treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 sierpnia 2018 r. II SA/GI 627/18, CBOSA).

A zatem, skoro parametry przedsięwzięcia są dopuszczalne i możliwa jest jego realizacja, bez pogarszania stanu środowiska, to nie można zarzucić w tym zakresie organowi nierespektowania obowiązku dbałości o środowisko.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jeżeli strony postępowania - niezależnie od weryfikacji i ocen organów orzekających w sprawie - zmierzają do podważenia wiarygodności lub mocy dowodowej karty informacyjnej w zakresie podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, to ich obowiązkiem jest zaoferowanie odpowiednich dowodów, które zmierzają do podważenia konkretnych i istotnych elementów treściowych karty informacyjnej, o których mowa w art. 62a ust. 1 u.u.i.ś. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 875/20, CBOSA).

W sprawie skarżący nie przedstawili żadnych tego rodzaju odpowiednich dowodów, które podważyłyby konkretne i istotne elementy treściowe karty informacyjnej. Twierdzenia skarżących nie są poparte odwołaniem do żadnych kontrdowodów, ani źródeł wiedzy specjalistycznej. Stanowią w istocie wyraz obaw, opartych nie na obiektywnych, upublicznionych wynikach badań, ale na intuicjach.

W ocenie Sądu tego rodzaju argumenty nie są w stanie podważać tez płynących z dokumentów opartych na wiedzy specjalistycznej w postaci karty informacyjnej przedsięwzięcia i informacjach osób je opracowujących, a także aktów organów opiniujących, niewątpliwie dysponujących wiedzą specjalistyczną w odpowiednim stopniu.

Pomimo, że skarżący zarzucają organom uchybienia w kontekście naruszenia przepisów, których celem jest ochrona środowiska, to nie można tracić z pola widzenia, że w sprawie skarżący kwestionują w istocie zaplanowany przez inwestora przebieg drogi serwisowej, w kontekście związanego z tym naruszenia prawa własności należących do nich nieruchomości - działki nr [...].

Odnosząc się do uwag skarżących w tym zakresie, Sąd wyjaśnia, że kwestia ta pozostaje poza granicami kontroli niniejszego postępowania.

Przedmiotem oceny w sprawie wydania decyzji środowiskowej pozostaje wyłącznie zagadnienie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a nie ocena celowości i racjonalności koncepcji przedsięwzięcia objętej zamierzeniem inwestora, czy też ochrony prawa własności podmiotów objętych zakresem realizacji lub oddziaływania inwestycji.

Organy orzekające w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie mają uprawnienia do oceny racjonalności, czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach toczy się na wniosek, którym to wnioskiem organ administracji jest związany w zakresie przedstawionej przez inwestora koncepcji przedsięwzięcia.

Sąd na marginesie tylko dodaje, że zjazd jest potrzebny do obsługi targowiska oraz istniejących tam obiektów, w tym komisariatu policji. Jak się wydaje jego usytuowanie jest skorelowane z istniejącym już po drugiej stronie zjazdem w pobliżu istniejącej tam stacji benzynowej.

Przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie realizowane na działce skarżących nr [...]. Projektowana droga serwisowa ma przebiegać natomiast po działce nr [...], co niewątpliwie może naruszać interesy majątkowe właściciela tej nieruchomości, tj. składającej uwagi w toku postępowania administracyjnego M. M.-W.. Kwestia ta nie podlega jednakże badaniu i rozstrzygnięciu w sprawie dotyczącej wydania decyzji środowiskowej.

Ze złożonej w dniu 23 czerwca 2022 r. do akt sprawy dokumentacji Zarządu Dróg i Mostów w Lublinie, znak; IU-UD.4332.327.2016, dotyczącej uzgodnienia koncepcji obsługi komunikacyjnej stacji paliw na działkach [...] przy Al. Unii Lubelskiej pomiędzy Zarządem D. a spółką L. P. sp. z o.o. wynika, że S. L. dysponuje zgodą na budowę drogi serwisowej.

Z kolei ze złożonej w tym samym dniu decyzji Prezydenta Miasta Lublin z dnia 19 stycznia 2022 r. nr 24/22, znak AB-LA-I.6730.1.534.2021, wynika że organ odmówił ustalenia warunków zabudowy dotyczącej budynku usługowego (usługi oświaty). Planowana inwestycja obejmowała nowy budynek usługowy na działce nr [...], [...] które leżą w obrębie objętym rejestrem wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków w ramach zespołu urbanistycznego Starego Miasta i Śródmieścia miasta Lublina wraz z częścią historycznego układu urbanistycznego Miasta Lublin tzw. Rusałka (nr rej. [...] i [...]). Ponadto, teren ten jest objęty ochroną konserwatorską jako stanowisko archeologiczne nr AZP 77-81/94b, ujęte w gminnej ewidencji zabytków. W ocenie organów inwestycja ta zagrażałaby ochronie wartości zabytkowego krajobrazu zespołu urbanistycznego Starego Miasta i Śródmieścia.

Natomiast sporne przedsięwzięcie, które obejmuje – remont nawierzchni ul. Unii Lubelskiej i drogę serwisową - na terenie zachodniej stronie al. Unii Lubelskiej wraz z pasem drogowym ulicy, również znajdujące się w rejestrze wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków w ramach zespołu urbanistycznego Starego Miasta i Śródmieścia miasta Lublina wraz z częścią historycznego układu urbanistycznego Miasta Lublin, nie prowadzi do jakiekolwiek zabudowy tego terenu.

Zgodnie z art. 32 i art. 33 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. 2020r. poz. 282 ze zm.) w przypadku odkrycia podczas etapu prac ziemnych i budowlanych przedmiotów mogących posiadać wartość zabytkową, inwestor ma obowiązek wstrzymać prace i odpowiednio je zabezpieczyć. A zatem, nie ma podstaw do uznania, że organ pominął konieczność nałożenia na przedsięwzięcie nadzoru konserwatorskiego oraz archeologicznego.

Ze złożonego wniosku i dołączonej do niego dokumentacji jasno wynika, że tak sam wnioskodawca, jak i orzekające w sprawie organu były świadome tego i uwzględniły to, że przedmiotowe przedsięwzięcia będzie realizowane w bliskości objętych ochroną konserwatorską terenów Starego Miasta i Zamku Królewskiego.

Tereny położone w bezpośredniej bliskości inwestycji są terenami, które mogą być chronione jedynie jako tereny objęte tzw. wpisem obszarowym do rejestru zabytków, co ma to znacznie, że są to z reguły tereny objęte słabszą ochroną niż tereny objęte wpisem indywidualnym.

Przede wszystkim należy jednak zauważyć, że obowiązujące przepisy prawa, w tym także przepisy prawa budowalnego, ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, nie przewidują obowiązku uzyskania przed wydaniem decyzji środowiskowej pozwolenia, uzgodnienia lub opinii właściwego konserwatora zabytków.

Konieczność uzyskania tego typu rozstrzygnięć może pojawić się na dalszym etapie realizacji przedsięwzięcia przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę czy przy wydawaniu zezwolenie na realizację inwestycji drogowej. Akty takie nie są natomiast wymagane przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i decyzji o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W konsekwencji też dotyczące tej kwestii zarzuty skarżących pozostają bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji.

W zakresie wniosku skarżącej, co do pominięcia przez organ okoliczności położenia terenu inwestycji na obszarze Ekologicznego Systemu Obszarów Chronionych miasta Lublin, to należy zauważyć, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Lublinie wyraził opinię o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko mając na uwadze ustalenia i analizy zawarte w Karcie informacyjne przedsięwzięcia, gdzie wprost wskazano jaka będzie ingerencja owego przedsięwzięcia w tereny objęte ochroną przyrody. W postanowieniu z dnia 18 marca 2021 r., organ ten wskazał wymagania i warunki korzystania ze środowiska podczas realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych i zasobów naturalnych.

W ramach podnoszonych zarzutów skarżący zarzucili, że organ nieprawidłowo ustalił krąg stron postępowania, zawężając go i pozbawiając właścicieli nieruchomości sąsiadujących z inwestycją udziału w postępowaniu na prawach strony. Skarżący zaznaczył także, że w jego ocenie stacja LOTOS ubiegająca się o wydanie decyzji środowiskowej w miejscu objętym przedmiotowym postępowaniem powinna być stroną postępowania.

Z załączonej dla akt sprawy mapy (k. 4 akt administracyjnych) z zaznaczeniem granic terenu, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, na którym zaznaczono również granicę zasięgu oddziaływania inwestycji, wynika, że stacja LOTOS została ujęta w obszarze oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia, a zatem jest stroną postępowania.

Podmiot ten został ujęty i wskazany jako strona postępowania ("Wykaz stron postępowania – OŚ-OD-I.6220.163.2020" w aktach administracyjnych).

Zarzut skarżących w tej części jest więc całkowicie chybiony.

Niezależnie natomiast od powyższego należy wskazać, że stosownie do art. 74 ust. 3 u.u.i.ś. jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego tej decyzji przekracza 10, stosuje się art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z kolei, zgodnie z art. 49 k.p.a., jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej (§ 1). Dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej.

Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej (§ 2).

Z analizy akt adm. sprawy wynika, że organ co najmniej dwukrotnie tj. 15 kwietnia 2021 r. (k. 224) oraz 7 maja 2021 r. (k. 228) zamieszczał w Rejestrze Ogłoszeń Elektronicznej Tablicy Ogłoszeń oraz na stronie internetowej Urzędu obwieszczenie zawiadamiające o zebraniu materiału dowodowego i możliwości jego udostępnienia stronom postępowania. Na podstawie powyższego można dojść do wniosku, że wbrew twierdzeniom skarżącego nie doszło także do naruszenia art. 54 ust. 2 u.u.i.ś., z uwagi na powiadomienie stron postępowania o możliwości zapoznania się z prognozą oddziaływania na środowisko.

Brak jest także podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia obowiązku zapewniania możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu (art. 74 ust. 3 u.u.i.ś.), czy też zawiadomienia o prowadzonym postępowaniu oraz wydanych w nim decyzjach osób zainteresowanych.

W ocenie sądu podnoszone w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania również nie znajdują uzasadnienia. Uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 1 i 3 k.p.a., organ II instancji dokonał własnej analizy materiału zgromadzonego w sprawie, opisał istotne dla rozpoznania sprawy etapy postępowania i dowody, zgodził się z ustaleniami organu I instancji, odniósł się do zarzutów odwołania uznając je za niezasadne. Brak podzielenia przez organ stanowiska skarżących nie oznacza braku odniesienia się do zarzutów odwołania.

Z tych względów również podniesione w skargach zarzuty, dotyczące braku odniesienia się przez Kolegium w decyzji do zarzutów odwołania należało uznać za chybione.

Konkludując, z punktu widzenia oceny legalności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez sąd administracyjny kluczowe znaczenie ma rozważenie, czy wydając decyzję właściwy organ dopełnił podstawowych wymogów, wynikających z art. 63 u.u.i.ś.

W rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu nie można zarzucić organowi uchybienia w zakresie któregokolwiek z wymienionych obowiązków. Organ uwzględnił opinie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie oraz Dyrektora Zarządu Zlewni w Zamościu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie; prawidłowo przeanalizował ustalenia zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, z uwzględnieniem wymagań nałożonych przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Lublinie z 18 marca 2021 r.; przeprowadził postępowanie z udziałem społeczeństwa, dokonując wnikliwej i wszechstronnej analizy wszystkich zgłoszonych uwag i wniosków, odnosząc się do nich obszernie w uzasadnieniu decyzji.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.