Uzasadnienie
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę wnosi się w terminie 30 dni od doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W sytuacjach, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia i uzależnia wniesienie skargi od uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, skargę wnosi się w terminie 30 dni od doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2).
Z. W. wniósł skargę na podstawie art. 154 § 1 powołanej ustawy, który stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę lub bezczynności oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, strona po uprzednim pisemnym wezwaniu organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Jak wynika z akt sprawy Z. W. dokonał wezwania w dniu 8 września 2003 r., zaś skargę wniósł w dniu 8 lipca 2005 r., czyli po terminie, który art. 53 § 2 powołanej ustawy przewiduje do wniesienia skargi, gdy wezwany do usunięcia naruszenia prawa organ, nie udzieli odpowiedzi. Tym samym skarga Z. W. jako wniesiona po terminie jest niedopuszczalna i nie może być przez Sąd rozpoznana.
Z tych powodów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skargę odrzucić. O wynagrodzeniu adwokata skarżącego z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej ustanowionej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 powołanej ustawy.
jp