Uzasadnienie
W dniu 21 lipca 2014 r. (data wpływu do organu) Z. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę o wymierzenie P. D. S.A. w L. grzywny za niewykonanie wyroku tego Sądu z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie II SAB/Lu 730/13, zobowiązującego ww. Spółkę do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 29 maja 2013 r. w części dotyczącej udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku.
W odpowiedzi na skargę P. D. S.A. wniosła o oddalenie skargi, zaś w pierwszej kolejności o stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie swojej niewłaściwości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L., jako właściwemu miejscowo i rzeczowo. Uzasadniając ten wniosek Spółka wskazała, że nieruchomość, w zakresie której ujawnienia informacji żąda skarżąca, położona jest w miejscowości K. Ł., gmina G., zaś obsługa sieci elektrycznej położonej na tej nieruchomości mieści się w zakresie kompetencji P. D. S.A. – Oddziału Ł.-M.. W ocenie Spółki, właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi jest zatem WSA w L., jako sąd siedziby organu, którego działanie zostało zaskarżone.
Na rozprawie w dniu 28 maja 2015 r. Sąd postanowił oddalić wniosek P. D. S.A. w L. o stwierdzenie przez WSA w Lublinie swojej niewłaściwości w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że prawomocnym wyrokiem z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie II SAB/Lu 730/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uwzględnił skargę Z. P. na bezczynność P. D. S.A. w L. i zobowiązał tę Spółkę do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 29 maja 2013 r. w części dotyczącej udostępnienia informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku.
W złożonej obecnie skardze skarżąca zwróciła się natomiast do Sądu o wymierzenie P. D. S.A. grzywny za niewykonanie powyższego orzeczenia.
Podstawę prawną przedmiotowej skargi stanowił zatem przepis art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012r., poz.270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), który stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Analiza powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że sądem właściwym do rozpoznania skargi złożonej w jego trybie będzie zawsze Sąd, który wydał orzeczenie, którego niewykonania dotyczy skarga. W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę o wymierzenie grzywny za niewykonanie wyroku WSA w Lublinie, a zatem to ten Sąd jest właściwy do jej rozpoznania. Z tego względu wniosek P. D. S.A. o stwierdzenie przez tut. Sąd swojej niewłaściwości w niniejszej sprawie, jako pozbawiony podstaw, podlegał oddaleniu.
Z kolei przedmiotowa skarga – zdaniem Sądu – podlega odrzuceniu.
Z powołanego wyżej art. 154 § 1 p.p.s.a. wynika również, że warunkiem formalnym skargi o wymierzenie grzywny jest uprzednie wezwanie organu do wykonania wyroku.
Z kolei art. 286 p.p.s.a. stanowi, że po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji akta administracyjne sprawy zwraca się organowi administracji publicznej, załączając odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności. Termin do załatwienia sprawy przez organ administracji, określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd, liczy się od dnia doręczenia akt organowi.
Początek biegu terminu załatwienia sprawy po wydaniu wyroku sądu rozpoczyna się zatem dopiero od dnia doręczenia organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego orzeczenia sądu.
Wykładnia językowa i celowościowa art. 154 § 1 w związku z art. 286 p.p.s.a. w konsekwencji prowadzi do wniosku, że pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku, będące warunkiem dopuszczalności skargi na niewykonanie wyroku sądu uwzględniającego skargę na bezczynność, winno być dokonane po doręczeniu organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego orzeczenia sądowego (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 481, J. P. Tarno, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s. 387, a także: postanowienie NSA z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1485/10, postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 1 grudnia 2009 roku, sygn. akt IV SA/Po 822/09 oraz postanowienie WSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1727/09 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Powyższe oznacza, że ta procesowa przesłanka wymierzenia grzywny za niewykonanie wyroku nie jest spełniona, jeżeli strona skarżąca wezwała właściwy organ do wykonania wyroku przed doręczeniem mu prawomocnego orzeczenia sądowego wraz z aktami sprawy.
W sprawie niniejszej skarżąca Z. P. wniosła wprawdzie takie wezwanie, ale przed uprawomocnieniem się wyroku zobowiązującego P. D. S.A. w L. do załatwienia wniosku skarżącej, co nie pozwala na przyjęcie, że skarżąca skutecznie dokonała wezwania, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. Przedmiotowy wyrok uprawomocnił się bowiem w dniu 28 marca 2014 r., natomiast skarżąca wezwała Spółkę do jego wykonania już w dniu 3 marca 2014 r. (wezwanie do siedziby Spółki wpłynęło w dniu 5 marca 2014 r. – k. 34 akt sądowych), a więc w chwili, gdy wyrok ten nie był jeszcze prawomocny i Spółka nie miała jeszcze obowiązku jego wykonania.
W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że skarżąca nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 154 § 1 p.p.s.a, w związku z czym jej skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Wobec odrzucenia skargi należało jednocześnie – na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – zwrócić skarżącej uiszczony przez nią wpis sądowy w wysokości [...] zł.
Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.