Uzasadnienie
W dniu 15 września 2011 r. pełnomocnik B. K. – jej mąż J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] nr [...] odmawiającą przyznania skarżącej własności działki gruntu pod budynkiem mieszkalnym o pow. 0,14 ha oznaczonej nr 76/2, położonej we wsi G., gmina U..
Do złożonej skargi J. K. załączył kopię pełnomocnictwa poświadczonego notarialnie, upoważniającego go do reprezentowania B. K. w sprawach prowadzonych przez Sąd Rejonowy w H. i Sąd Rejonowy w Z..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 46 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) nakłada na stronę obowiązek dołączenia do złożonego pisma, a więc także do skargi, pełnomocnictwa, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem pełnomocnictwa nie złożył. Art. 36 p.p.s.a. wskazuje, że pełnomocnictwo może być ogólne – do prowadzenia spraw przed sadami administracyjnymi, do prowadzenia poszczególnych czynności lub do niektórych tylko czynności postępowania.
Z uwagi na to, że pełnomocnictwo złożone przez J. K. nie spełniało powyższych wymogów, tj. nie dawało mu umocowania do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, został on wezwany w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. do uzupełnienia w terminie 7 dni ww. braków formalnych skargi.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu J. K. nadesłał ponownie taką samą kopię pełnomocnictwa jak uprzednio, tj. do występowania w imieniu jego żony B. K. jedynie przed Sądami Rejonowymi w H. i w Z.. Zatem pełnomocnik nie uzupełnił braków formalnych skargi zgodnie z doręczonym mu wezwaniem.
W myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia