Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 23 lutego 2011r. odrzucił skargę kasacyjną L. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie zwrotu zasiłku pielęgnacyjnego, ponieważ przedmiotowa skarga została sporządzona przez nią osobiście, a nie przez uprawniony podmiot. W tym samym dniu L. M. przesłała wypełniony formularz wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Skarżąca wskazała, że ma poważne problemy zdrowotne, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, jej jedynym źródłem dochodu jest emerytura w wysokości 835 zł brutto miesięcznie, nie posiada żadnego majątku ani oszczędności, zamieszkuje w domu na podstawie umowy dożywocia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Odnośnie żądania skarżącej zwolnienia jej od kosztów sądowych, należy podnieść, że zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej ppsa, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. L. M.złożyła skargę w przedmiocie zwrotu zasiłku pielęgnacyjnego, a zatem jest ona ustawowo zwolniona od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.
Wobec powyższego jej wniosek w tej części należy uznać za bezprzedmiotowy i umorzyć postępowanie w tym zakresie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Natomiast zasadne jest przyznanie skarżącej prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata.
Zgodnie bowiem z art. 246 § 1 ppsa, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym w sytuacji, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2).
Żądanie ustanowienia adwokata jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 ppsa). Przyznanie prawa pomocy w takim zakresie następuje w sytuacji, gdy wnioskodawca jest osobą, której środki do życia są na tyle ograniczone, że zaspokajają jedynie podstawowe potrzeby, w związku z czym poniesienie choć części kosztów postępowania sądowego (m.in. opłacenie profesjonalnego pełnomocnika) naraziłoby tę osobę na uszczerbek utrzymania koniecznego dla niego i jego rodziny.
Przedstawione przez skarżącą oświadczenie na okoliczność jej sytuacji majątkowej daje podstawę do przyjęcia, że nie jest ona w stanie ponieść kosztów ustanowienia adwokata. W przedmiotowej sprawie, mając na uwadze niską emeryturę, brak majątku i oszczędności, należy stwierdzić, że skarżąca nie posiada możliwości poniesienia kosztów ustanowienia adwokata, zatem należało jej wniosek w tym zakresie uwzględnić.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia.