Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2015 r., wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta [...]na podstawie art. 83 ust. 1, art. 86 ust. 1 pkt 4, 5 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.), wydano Zarządowi Dróg [...] w [...] zezwolenie na usuniecie 7 drzew w pasie drogowym drogi wojewódzkiej Nr [...] [...] na odcinku przebiegającym przez teren miasta [...] (pkt 1), odstąpiono od pobrania opłaty za wycięcie drzew (pkt 2), zobowiązano Zarząd do nasadzenia siedmiu drzew w zamian za drzewa usunięte (pkt 3) i o wykonaniu tego obowiązku nakazano powiadomić pisemnie Burmistrza (pkt 4).
Decyzją z dnia [...] 2015 r. wydaną w trybie art. 138 § 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Zarządu Dróg [...] w [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]uchyliło powyższą decyzję w części obejmującej punkt trzeci i czwarty, a w pozostałej części utrzymało ją w mocy.
Skargę na powyższą decyzję wniósł Burmistrz Miasta [...], żądając uchylenia punktu pierwszego decyzji.
W odpowiedzi na skargę kolegium wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto w oparciu o art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Legitymacja do złożenia skargi oparta została przez ustawodawcę na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że skargę może wnieść co do zasady podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Podstawę procesowej legitymacji strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym.
W rozpatrywanej sprawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], którą uchylono w części decyzję Burmistrza Miasta [...], wniósł Burmistrz Miasta [...]. Zatem skarga została wniesiona przez organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji.
W tych okolicznościach należy stwierdzić, że żaden przepis nie przyznaje organowi administracji publicznej pierwszej instancji uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcie w podmiot kwestionujący to rozstrzygnięcie w drodze skargi (por. m. in. postanowienie NSA z 2 marca 2006 r., II GSK 387/05, LEX nr 197511; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2005 r., LEX 220333). Uprawnienia takiego nie przewidują ani przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, ani przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, albowiem przedmiot sprawy rozstrzyganej decyzją nie dotyczy interesu prawnego tego organu, gdyż działa on jako podmiot wykonujący przyznane mu kompetencje. Postępowanie sądowoadministracyjne nie jest również właściwe do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Bk 915/05, opubl. LEX nr 194664).
Należy pamiętać, że nadrzędnym celem zarówno postępowania administracyjnego przed organem wyższego stopnia, jak i postępowania sądowoadministracyjnego jest ochrona obywatela przed niezgodnym z prawem działaniem władz publicznych. Oznacza to, że sądy administracyjne nie rozpatrują odwołań organów niższego stopnia od decyzji organów wyższego stopnia, którymi np. uchylono ich rozstrzygnięcie.
Z tych też przyczyn, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.