Uzasadnienie
Skarżący na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy druk PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadnił tym, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną, z którą zamieszkuje u córki i utrzymuje się ze swojej emerytury w kwocie [...]złotych oraz emerytury żony w kwocie [...]złotych. Łączny miesięczny dochód gospodarstwa domowego skarżącego wynosi [...] złotych. Skarżący oświadczył, że na poczet kosztów leczenia zaciągnął pożyczkę, którą spłaca do dziś w kwocie po [...] złotych miesięcznie.
W piśmie z dnia 14 grudnia 2017 r. skarżący oświadczył, że na poczet kosztów leczenia zaciągnął pożyczkę w kwocie [...]złotych, na zakup leków wydaje [...] – [...] złotych miesięcznie oraz, iż z bieżących dochodów nie jest w stanie pokryć wydatków związanych z kosztami wyżywienia.
Starszy referendarz sądowy stwierdził, że:
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1) zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353).
Z drugą z wymienionych sytuacji mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skoro bowiem skarżący nie jest w stanie pokryć kosztów wyżywienia swoich i żony, to przyjąć należy, iż jego dochody nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym. Do wniosku takiego prowadzi też porównanie wysokości dochodu gospodarstwa domowego skarżącego do wysokości tylko wykazanych kwotowo wydatków. Z tego powodu referendarz sądowy uwzględnił wniosek o przyznanie prawa pomocy w całości.
Z powyższych względów referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. oraz art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił jak na wstępie.