Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 854/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę E. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody dla realizacji przedsięwzięcia z uwagi na uchybienie 30-dniowego terminu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz.718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", biegnącego od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Sąd ustalił, że zaskarżona decyzja została doręczona Spółce w dniu 13 marca 2017r. (potwierdzenie odbioru, k.54 akt admin.) z pouczeniem o sposobie i terminie jej zaskarżenia. Spółka wniosła natomiast skargę z dnia 27 marca 2017 r. dopiero w dniu 17 sierpnia 2017 r. /data stempla pocztowego, k.22/, a więc po upływie ustawowego terminu, co oznacza, że skarga nie może być merytorycznie rozpatrzona i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Wprawdzie skarżąca wyjaśniła w piśmie przewodnim skierowanym do organu (k. 3), że skargę nadała w urzędzie pocztowym z zachowaniem terminu, tj. w dniu 27 marca 2017r., a ze względu na brak dowodu jej doręczenia organowi złożyła reklamację przesyłki pocztowej poleconej (k.21), to jednak okoliczność ta nie ma znaczenia dla oceny dopuszczalności skargi na obecnym etapie, lecz może w przyszłości stanowić podstawę przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
W związku z powyższym, skarżąca Spółka wniosła w dniu 28 września 2017 r. (data nadania) zażalenie na to postanowienie oraz wniosek o przywrócenie terminu.
W obu tych pismach podnosiła, że skargę z dnia 27 marca 2017 r. nadała w tym dniu i dopiero w dniu 16 sierpnia 2017 r. dowiedziała się telefonicznie w sekretariacie tut. Sądu (w związku z przygotowywaną w innej sprawie skargą), że skarga z dnia 27 marca 2017 r. do Sądu nie wpłynęła. W związku z tym skarżąca zgłosiła w tym samym dniu reklamację w urzędzie pocztowym, a w dniu 17 sierpnia 2017 r. skierowała do Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismo, do którego załączyła również odpis skargi z dnia 27 marca 2017 r., potwierdzenie przelewu tytułem wpisu od tej skargi dokonanego w dniu 27 marca 2017 r., jak również reklamację. Podkreśliła, że "do dnia otrzymania odpowiedzi na skargę z dnia 27 marca 2017 r. tj. do dnia 21 września 2017 r. nie posiadała żadnej wiarygodnej informacji, że skarga do SKO nie wpłynęła". "Informację o tym, że przesyłka zawierająca skargę z dnia 27 marca 2017 r. nie wpłynęła do SKO, a następnie do WSA oraz o tym, że w konsekwencji SKO, jak i WSA nie uznały, by skarga na decyzję SKO z dnia [...] marca 2017 r. została złożona w terminie, skarżąca otrzymała w dniu 21 września 2017 r., kiedy to zostało jej doręczone postanowienie WSA z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 854/17". Dopiero z uzasadnienia tego postanowienia i pisma SKO skarżąca dowiedziała się, że nadana przez nią w dniu 27 marca 2017 r. skarga do Sądu nie wpłynęła.
Skarżąca podniosła, że w tej sytuacji zarówno Kolegium, jak i Sąd błędnie potraktowały skargę z dnia 27 marca 2017 r. stanowiącą jedynie załącznik do innej skargi skarżącej z dnia 17 sierpnia 2017 r. wniesionej za pośrednictwem organu do Sądu, a w konsekwencji wadliwe było przyjęcie, że została ona wniesiona z uchybieniem terminu i odrzucona, gdyż faktycznie nie została ona w ogóle do Sądu przekazana. W ocenie skarżącej Spółki, faktycznie nie doszło więc do uchybienia terminu, gdyż skarga z dnia 27 marca 2017 r. została nadana przez Prezesa Zarządu w placówce Poczty Polskiej i opłacona w tym samym dniu, na dowód czego skarżąca przedstawiła reklamację z dnia 16 sierpnia 2017 r. oraz wniosła o przesłuchanie tego Prezesa ([...]).
W świetle przedstawionych okoliczności, zdaniem skarżącej, postanowienie o odrzuceniu skargi jest wadliwe, dlatego skarżąca wniosła na nie zażalenie, natomiast wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia skarżąca złożyła "z daleko idącej ostrożności procesowej (...) na wypadek uznania, że nie udowodniła wniesienia skargi w terminie.
Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2018 r., II OZ 1637/17 Naczelny Sąd Administracyjny podzielając ustalenia i stanowisko tut. Sądu oddalił zażalenie na wskazane na wstępie postanowienie o odrzuceniu skargi.
Sąd ten stwierdził ponadto, że "argumentacja Spółki o nadaniu skargi w dniu 27 marca 2017 r. bez dołączenia dowodu nadania przesyłki, a załączeniu jedynie zgłoszenia reklamacji przesyłki pocztowej z dnia 16 sierpnia 2017 r. i braku na to zgłoszenie odpowiedzi nie może stanowić podstawy uwzględnienia zażalenia. (...). Okoliczności ewentualnego wadliwego działania urzędu pocztowego przy doręczaniu przesyłki z dnia 27 marca 2017 r. będą mogły być wzięte pod uwagę przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który skarżąca Spółka złożyła w niniejszej sprawie".
Rozpatrując obecnie wniosek o przywrócenie terminu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 86 § 1 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
W doktrynie i utrwalonym orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, "Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis", Warszawa 2004, s. 149)
Wykazanie braku winy w powyższym rozumieniu spoczywa na stronie ubiegającej się o przywrócenie terminu.
W niniejszej sprawie skarżąca Spółka takich okoliczności jednak nie wykazała.
Spółka przedłożyła wprawdzie pismo z dnia 16 sierpnia 2017 r. skierowane do Placówki Pocztowej w W. zawierające "Reklamację przesyłki poleconej krajowej", które – jak wynika ze sporządzonej na nim adnotacji – zostało przyjęte przez Urząd Pocztowy tego samego dnia.
Z pisma tego wynika, że przesyłka z dnia 27 marca 2017 r. została złożona osobiście przez J. B., w obecności pracowników działu. Spółka zwróciła się ponadto do Placówki Pocztowej o potwierdzenie, że przesyłka została nadana w dniu 27 marca 2017 r. albo w przypadku jej odnalezienia o przesłanie jej na adres Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Ponadto skarżąca do wniosku o przywrócenie terminu dołączyła również dowód uiszczenia w dniu 27 marca 2017 r. kwoty 200 zł tytułem "opłaty od skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...].
W ocenie Sądu, wskazane okoliczności nie usprawiedliwiają dostatecznie przywrócenia terminu.
Jak bowiem trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w niniejszej sprawie zażaleniu, skarżąca nie przedstawiła dowodu nadania skargi w dniu 27 marca 2017 r. W piśmie zawierającym "Reklamację" podniosła natomiast, że dokonał tego Prezes Spółki – J. B. osobiście w urzędzie pocztowym, w obecności jego pracowników, co oznacza, że powinien on otrzymywać pisemny dowód jej nadania.
Poza tym od dnia złożenia reklamacji upłynęło już pół roku, a mimo to skarżąca nie wskazała, w jaki sposób reklamacja została załatwiona przez Urząd Pocztowy.
Za dowód potwierdzający nadanie skargi w dniu 27 marca 2017 r. nie może być również potraktowane potwierdzenie uiszczenia przelewem w tym dniu wpisu od skargi. Wniesienie skargi a uiszczenie wpisu są bowiem dwiema odrębnymi czynnościami, które nie muszą być dokonywane jednocześnie.
W świetle powyższego, w ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała dostatecznie, że nadała przesyłkę zawierającą skargę z dnia 27 marca 2017 r. w tym dniu i tylko z powodu wadliwego działania placówki pocztowej, skarga nie została niezwłocznie przekazana Sądowi, a w konsekwencji, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.
Z tych względów Sąd odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi, dlatego orzeczono, jak w sentencji.