Postanowienie WSA w Lublinie z 2 października 2013 r., II SA/Lu 855/13

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 2 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Skład

Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz przewodniczący

Uzasadnienie

W dniu 27 lipca 2013 r. Stowarzyszenie [...]w Warszawie złożyło skargę do Sądu na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2013 r., nr [...], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2011 r., nr [...], o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na montażu konstrukcji aluminiowych niezwiązanych trwale z gruntem, z bateriami słonecznymi do produkcji energii elektrycznej o powierzchni do 5,0 ha na działce nr ewid. 141 w miejscowości K., gmina [...].

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o odrzucenie skargi, z uwagi na jej niedopuszczalność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

W świetle art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Od zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] przysługiwał na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 144 K.p.a. skarżącemu Stowarzyszeniu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który należało wnieść do tego organu. Sądowa kontrola legalności tego postanowienia byłaby dopuszczalna tylko w przypadku zaskarżenia do Sądu postanowienia Kolegium, wydanego po rozpoznaniu opisanego środka odwoławczego.

Skargę na wskazane wyżej postanowienie Kolegium należało zatem odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

Ubocznie należy zauważyć, iż jak zasadnie podniosło Kolegium w odpowiedzi na skargę, zaskarżone postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie o trybie i sposobie zaskarżenia tego aktu.

Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.