Uzasadnienie
M. K., reprezentowana przez opiekuna prawnego Z. K., wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej świadczeń z funduszu alimentacyjnego na okres świadczeniowy od dnia [...] r. do dnia [...] r.
W piśmie z dnia [...] r. opiekun prawny skarżącej oświadczył, że cofa skargę, wyjaśniając przy tym, że M. K. od [...] r. otrzymuje alimenty wyegzekwowane przez komornika sądowego od zobowiązanego do alimentacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd może uznać cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na to, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dlatego też – wobec złożenia przez przedstawiciela skarżącej jednoznacznego oświadczenia o cofnięciu skargi – postępowanie należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Z tych względów orzeczono, jak w sentencji postanowienia.