Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]., nr [...] po rozpoznaniu wniosku B. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...], która odmówiła stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Regionalnego Ośrodka P. S. w L. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uznania świadczeń rodzinnych wypłaconych B. W. przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Ś. w kwocie [...]zł w okresie od dnia 1 lutego 2006 r. do dnia 31 sierpnia 2006 r. za świadczenia nienależnie pobrane - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 156 § 1 pkt 3, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w związku z art. 105 § 1 K.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie wszczęte postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...].
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przedstawił tok sprawy:
Dyrektor Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej w L. decyzją z dnia [...] r., Nr [...] uznał wypłacone B. W. w okresie od dnia 1 lutego 2006 r. do dnia 31 sierpnia 2006 r. przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Ś., świadczenia rodzinne w kwocie [...]zł za świadczenia nienależnie pobrane.
Powyższa decyzja była bezskutecznie kwestionowana przez B. W., bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Następnie wnioskiem z dnia 3 września 2013 r. B. W. wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji SKO w L. z dnia [...] r. Nr [...] pozostawiającej w obrocie prawnym decyzję ROPS w L. w sprawie uznania pobranych przez nią świadczeń rodzinnych za okres od 1 lutego 2006 r. do 31 sierpnia 2006 r. za świadczenia nienależnie pobrane. Kolegium decyzją z dnia [...] r. Nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności swojej decyzji.
B. W. zakwestionowała decyzję Kolegium Nr [...], a SKO w L. nie uwzględniło argumentów wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Następnie B. W. wniosła na powyższą decyzję Kolegium z dnia [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, a Kolegium przekazało ją temu sądowi w dniu 4 czerwca 2014 r. wraz z odpowiedzią na skargę z dnia 28 maja 2014 r. Nr [...] i aktami sprawy.
We wniosku B. W. z dnia 3 września 2013 r. zawnioskowała m. in. o stwierdzenie nieważność decyzji ROPS w L. z dnia [...] r. Nr [...].
SKO w L. po wszczęciu postępowania postanowieniem z dnia [...] r., decyzją z dnia [...] r. Nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...] r.
B. W. wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy zakwestionowała decyzję Kolegium i wniosła o uchylenie kwestionowanej decyzji oraz o stwierdzenie nieważności decyzji ROPS w L. z dnia [...] r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygając o poprawności swojej decyzji z dnia [...] r. Nr [...] stwierdziło, iż podlega ona eliminacji z obrotu prawnego, ale z innych powodów, niż to podniesiono we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja Dyrektora ROPS w L. z dnia [...] r. Nr [...] uznająca świadczenia rodzinne wypłacone B. W. przez okres 1 luty 2006 r. do 31 sierpień 2006 r. w kwocie [...]zł za świadczenia nienależnie pobrane była przedmiotem rozstrzygania przez SKO w L.. Kolegium po rozpoznaniu odwołania zainteresowanej decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymało ww. decyzję w mocy.
W ocenie Kolegium skoro w sprawie przedmiotowej była wydana przez Kolegium decyzja Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję ROPS w L. z dnia [...] r. Nr [...], to wniosek B. W. w części odnoszącej się do powyższej decyzji z dnia [...] r. powinien być rozpoznany w odniesieniu do decyzji Kolegium. Wniosek z dnia 3 września 2013 r. zawierał również żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium, które to żądanie nie zostało uwzględnione przez Kolegium, co wynika z decyzji z dnia [...] r. Nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności [...].
Wobec tego badana decyzja Kolegium jest drugą decyzją w tej samej sprawie, co skutkuje trwałą eliminacją jej z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie.
Organ ponadto wskazał, że uprawnione też jest stwierdzenie, że wniosek B. W. w części żądającej stwierdzenia nieważność decyzji ROPS w L. z dnia [...] 2013 r. został załatwiony decyzją Kolegium z dnia [...] r. Nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...].
Wobec powyższego podnoszona przez wnioskodawczynię argumentacja, co do wadliwości decyzji Kolegium Nr [...] – w ocenie organu - nie zasługuje na uwzględnienie, podobnie, jak i wniosek o stwierdzenie na obecnym etapie postępowania nieważności decyzji ROPS w L. z dnia [...] r. Nr [...].
B. W. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. zarzuciła zaskarżonej decyzji rażące naruszenie przepisów:
- 1) art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez uchylenie decyzji SKO z dnia [...] r. nr [...] i umorzenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ROPS w L. z dnia [...] r. nr [...] w sytuacji, gdy zachodziła przesłanka do uchylenia decyzji SKO oraz stwierdzenia nieważności decyzji ROPS w L.;
- 2) art. 107 §1 kpa poprzez wskazanie błędnej podstawy prawnej decyzji, organ wskazał na przepisy dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji, a podjął decyzję w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ROPS z dnia [...] r.;
- 3) art. 156 §1 pkt 3, art. 157 §1 i art. 158 §1 w zw. z art. 105 §1 kpa poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że sprawa została rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną, w sytuacji gdy nie zachodzi przesłanka tożsamości sprawy w zakresie stanu faktycznego; poprzez błędne wydanie decyzji o umorzeniu ww. postępowania;
- 4) art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 kpa w związku z art. 140 kpa poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, arbitralne i błędne przyjęcie, że sprawa z wniosku B. W. została załatwiona decyzją ostateczną; poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, arbitralne i błędne podtrzymanie stanowiska SKO w poprzednio wydanych decyzjach i przyjęcie, że w sprawie zachodzi koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego;
- 5) art. 107 § 3 z art. 11 kpa poprzez błędne określenie podstawy prawnej decyzji, nierozpatrzenie wszystkich zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, nie wskazanie na podstawie jakich dowodów organ uznał wypłacone B. W. świadczenia za nienależnie pobrane, lakoniczne uzasadnienie decyzji;
- 6) art. 156 §1 pkt 2 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji ROPS w L. z dnia [...] r. Nr [...] która rażąco narusza prawo;
- 7) art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych poprzez utrzymanie w mocy decyzji uznającej świadczenia rodzinne pobrane przez B. W. na dziecko M. M. za świadczenia nienależnie pobrane z uwagi na to, że świadczenia rodzinne zostały wypłacone pomimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych, podczas gdy takie okoliczności nie miały miejsca, a po stronie B. W. nie zaistniały przesłanki warunkujące zastosowanie powyższego przepisu;
- 8) art. 73 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 poprzez wezwanie B. W. w oparciu o przedmiotowy przepis do złożenia dokumentów oraz informacji podczas gdy przedmiotowy przepis nie stanowi podstawy wezwania strony do złożenia żądanych dokumentów i informacji;
- 9) art. 24a ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez wadliwe uznanie, że strona w sposób nieprawidłowy wypełniła wniosek podczas gdy wniosek został wypełniony prawidłowo i zgodnie z prawdą tak jak składane w toku postępowania przez stronę wyjaśnienia i oświadczenia.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej określanej jako "P.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).
Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i ocena podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów prowadzą do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Organ odwoławczy może podjąć w trybie art. 138 § 1 pkt 2 kpa decyzję o umorzeniu postępowania tylko wówczas, gdy zachodzą okoliczności wskazane w art. 105 k.p.a. Umorzenie postępowania w wypadku uchylenia decyzji organu I instancji jest dopuszczalne tylko w powiązaniu z treścią art. 105 kpa
Stanowiący podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 105 kpa stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Tak więc przepis ten odnosi się do sytuacji, gdy postępowanie administracyjne ulega obligatoryjnemu umorzeniu, a jedyną przesłanką takiego rozstrzygnięcia jest bezprzedmiotowość tego postępowania. W doktrynie przyjmuje się w związku z tym, iż zachodzi ona wtedy, gdy brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie co do istoty, jest to sytuacja, gdy żądanie strony jest nieaktualne lub wygasło z mocy prawa. O bezprzedmiotowości postępowania w sprawie można zatem mówić, gdy zachodzi brak strony postępowania lub brak przedmiotu postępowania, czyli gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy, tak więc również wówczas gdy ta sama sprawa została już rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną.
Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy należy wskazać, iż decyzja Dyrektora ROPS w L. z dnia [...] r. Nr [...] uznająca świadczenia rodzinne wypłacone B. W. przez okres 1 luty 2006 r. do 31 sierpień 2006 r. w kwocie [...]zł za świadczenia nienależnie pobrane była przedmiotem rozstrzygania zaskarżenia do SKO w L., które decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymało ww. decyzję w mocy.
Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 3 września 2013 r. skarżąca zwróciła się o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] r.
Żądanie nie zostało uwzględnione przez organ i decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności powyższej decyzji.
Zdaniem Sądu – mając na uwadze fakt - że w sprawie przedmiotowej była wydana przez Kolegium decyzja z dnia [...] r., Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję ROPS w L. z dnia [...] r. Nr [...] i była ona przedmiotem postępowania nieważnościowego to wniosek B. W. o stwierdzenie nieważności odnoszący się do powyższej decyzji organu I instancji z dnia 18 stycznia 2013 r. powinien być rozpoznany w odniesieniu do decyzji Kolegium zapadłej w postępowaniu odwoławczym przed organem wyższej instancji.
Wobec tego badana decyzja Kolegium jest drugą decyzją w tej samej sprawie, co skutkuje trwałą eliminacją jej z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie.
Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.
O wynagrodzeniu radcy prawnego z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 15 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" oraz § 2 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).