Uzasadnienie
Sygn. akt II SA/Lu [...]
Uzasadnienie
W dniu [...] października 2018 r. D. W. złożył skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] r., znak: [...], o odmowie nakazania J. O. – właścicielowi budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] w M. G., zamurowania w tym budynku czterech otworów okiennych: dwóch o wymiarach 1,74 x 1,46 m, dwóch o wymiarach 0,86 x 0,57 m, usytuowanych w ścianie zwróconej w stronę działki nr ewid. [...] oraz likwidacji jednego otworu okiennego o wymiarach 0,75 x 1,13 m, zlokalizowanego w połaci dachowej.
Jednocześnie skarżący wniósł o zawieszenie postępowania sądowego w tej sprawie do czasu zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę opisanego jednorodzinnego budynku mieszkalnego z przyłączem wodociągowym i kanalizacyjnym, elektroenergetycznym od złącza do budynku oraz zbiornikiem na ścieki sanitarne.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 124 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd zobowiązany jest do zawieszenia z urzędu postępowania w przypadku opisanym w art. 56 p.p.s.a.
Przepis art. 56 p.p.s.a. stanowi zaś, że w razie wniesienia skargi do sądu, po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, obowiązkiem sądu jest zawieszenie postępowania sądowego do czasu prawomocnego zakończenia wskazanego nadzwyczajnego postępowania administracyjnego.
Wskazać należy, że poddanie ostatecznych decyzji administracyjnych kontroli sądowoadministracyjnej oznacza, że w odniesieniu do tych decyzji istnieją dwa układy nadzwyczajnego postępowania kontrolnego: układ wewnętrzny w ramach administracji oraz układ zewnętrzny – przed sądem administracyjnym. Układ zewnętrzny nadzwyczajnego postępowania kontrolnego zostaje uruchomiony przez wniesienie skargi do sądu administracyjnego, a układ wewnątrzadministracyjny nadzwyczajnego postępowania kontrolnego jest realizowany dwiema drogami: przez organ, który wydał ostateczną decyzję, lub przez organ nadzorczy (na ogół wyższego stopnia). Ustawodawca przyjął przy tym jako zasadę, że toczące się nadzwyczajne postępowanie wewnątrzadministracyjne stanowi przeszkodę w rozpoznaniu skargi przez sąd administracyjny (art. 56 p.p.s.a.). Przepis ten wprowadza zatem, w takim przypadku, zakaz dwutorowości postępowania (zob. T. Woś, Komentarz do art. 56, [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, SIP Lex, nr 1, 14).
Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji orzekającą o odmowie nałożenia – w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.) – obowiązku wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia opisanego na wstępie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, będącego własnością J. O. – do stanu zgodnego z prawem.
Nie budzi zarazem wątpliwości, że stanowisko organów nadzoru budowlanego obu instancji opiera się na stwierdzeniu, iż brak jest podstaw do nakładania na właściciela przedmiotowego budynku mieszkalnego obowiązków określonych w art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust.
- 7. Prawa budowlanego, w sytuacji, gdy budynek ten został wykonany zgodnie z warunkami określonymi w decyzji Starosty [...] z [...]., znak: [...], o pozwoleniu na budowę.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 13 sierpnia 2018 r., a więc przed wniesieniem skargi rozpoznawanej w niniejszej sprawie, wszczęte zostało przez Wojewodę L. – na wniosek skarżącego z tej samej daty – nadzwyczajne postępowanie administracyjne dotyczące stwierdzenia nieważności opisanej wyżej decyzji Starosty [...] z [...] r., znak: [...] Wojewoda decyzją z [...] r., znak: [...], odmówił stwierdził nieważności tej decyzji. Od wskazanej decyzji Wojewody wniesiono odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Istotne jest przy tym, że odwołanie to do chwili obecnej nie zostało rozpoznane (zob. notatka urzędowa z 28 lutego 2019 r.).
W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, że w rozstrzyganej sprawie zachodzi obligatoryjna podstawa zawieszenia postępowania sądowego, określona w art. 124 § 1 pkt 6 w zw. z art. 56 p.p.s.a. Oczywiste jest bowiem, że wszczęcie postępowania administracyjnego w celu stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] r., znak: [...], mając na uwadze treść art. 135 p.p.s.a., jest równoznaczne z zaistnieniem opisanej wyżej podstawy zawieszenia postępowania.
Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji postanowienia.