Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...], Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 162 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 13 i art. 149 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593), orzekł wygaśnięciu z dniem 1 maja 2004 r. decyzji z dnia [...], znak: [...] wydanej z upoważnienia Rady Miejskiej dla L. K., dotyczącej przyznania zasiłku stałego wyrównawczego od października 1999 r. na stałe oraz opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne w okresie pobierania zasiłku.
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że ponieważ od 1 maja 2004 r. weszła w życie nowa ustawa o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. (Dz. U. Nr 64, poz. 593), decyzje administracyjne wydane na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. przestają obowiązywać i wygasają z mocy prawa.
Decyzją z dnia [...] w sprawie Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania L. K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 149, art. 36 pkt 1 i art. 13 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podniesiono, iż przepisy ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej zostały uchylone ustawą z dnia 12 marca 2004 r., która zaczęła obowiązywać od dnia 1 maja 2004 r. Stosownie do treści art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, z dniem jej wejścia w życie wygasają decyzje wydane na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej.
Natomiast zgodnie z treścią art. 13 obowiązującej ustawy, osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej, a osobie tymczasowo aresztowanej zawiesza się prawo do świadczeń z pomocy społecznej za okres tymczasowego aresztowania. W związku z tym, iż odwołujący się przebywa w zakładzie karnym, świadczenia z pomocy społecznej mu nie przysługują.
W dniu 23 września 2004 r. na powyższa decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego L. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, podnosząc, iż jest osobą samotną, schorowaną, nie mogącą liczyć na żadną pomoc z zewnątrz. Wskazał, iż w związku ze złym stanem swego zdrowia ma potrzeby, których administracja zakładu karnego nie jest w stanie zapewnić (niezbędne leki, środki żywności i odpowiednia rehabilitacja oraz środki higieniczno – odzieżowe).
W odpowiedzi na skargę z dnia 22 października 2004 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi L. K., podtrzymując argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji, a nadto podnosząc, iż skarga nie zawiera zarzutów formalnych i merytorycznych w stosunku do decyzji Kolegium, ale jedynie przedstawia trudne warunki panujące w zakładzie karnym, gdzie skarżący odbywa karę pozbawienia wolności.
Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2004 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 717/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie z uwagi na to, iż w trakcie postępowania powziął wiadomość, że skład orzekający Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne dotyczące zgodności art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 184 zd. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.
Postanowieniem z dnia 14 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie podjął zawieszone postępowanie w związku z tym, iż Trybunał Konstytucyjny, wyrokiem z dnia 8 marca 2005 r. sygn. akt P 15/04, orzekł o zgodności art. 149 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej z przepisem art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 184 zd. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej (wyrok opubl. Dz. U. z 2005 r., Nr 41, poz. 402).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu.
W myśl przepisu art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) – uznanego przez Trybunał Konstytucyjny za zgodny z Konstytucją RP – z dniem wejścia w życie ustawy (czyli z dniem 1 maja 2004 r.) wygasają decyzje wydane na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414, ze zm.), z wyjątkiem decyzji określonych w ust. 2 i 3 oraz art. 152 ust. 3 i art. 154 ust. 8 niniejszej ustawy. Odpowiednie organy administracji zobowiązane są zatem do wydania decyzji stwierdzających wygaśnięcie decyzji wydanych na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy. Przedmiotem zaskarżenia zaś w niniejszej sprawie jest właśnie taka decyzja.
W ocenie Sądu organy administracyjne orzekające w tej sprawie prawidłowo zrealizowały obowiązek nałożony na nich przytaczanym wyżej przepisem art. 149 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Stwierdzono bowiem wygaśnięcie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] wydanej na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy o pomocy społecznej. Podkreślić należy, iż inne orzeczenie organu byłoby w tym układzie prawnym naruszeniem prawa.
Zaskarżona decyzja ma charakter formalny, dlatego też zarzuty podnoszone przez skarżącego, a dotyczące jego sytuacji osobistej i majątkowej nie mogą być w tym postępowaniu uwzględniane. Nadto merytoryczne rozstrzygnięcie o świadczeniach z pomocy społecznej możliwe jest w sytuacji, gdy dana osoba złoży wniosek. Wyjątkowo pomoc może być udzielona z urzędu (art. 102 ustawy o pomocy społecznej). Ubocznie zaznaczyć jednak należy, iż organ prawidłowo wskazał na treść przepisu art. 13 ust. 1 aktualnie obowiązującej ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z jego brzmieniem osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Tym samym ewentualny wniosek skarżącego w okresie odbywania przez niego kary pozbawienia wolności byłby załatwiony odmownie.
Uznając zatem, iż zaskarżona decyzji nie narusza prawa, należało skargę oddalić na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).