Uzasadnienie
Od skargi jako pisma wszczynającego postępowanie pobiera się wpis (art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej ppsa, który należy uiścić przy wniesieniu skargi do sądu (art. 219 § 1 w zw. z art. 212 § 1 ppsa), a do skargi należy dołączyć jej odpisy dla doręczenia ich stronom (art. 47 § 1 ppsa).
K. S., wnosząc skargę nie uiścił należnego wpisu, który w rozpatrywanej sprawie jest wpisem stałym w kwocie 500 zł (§ 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Do skargi nie dołączył również jej odpisów w odpowiedniej ilości.
W tej sytuacji skarżący został wezwany w trybie art. 220 § 1 ppsa do uiszczenia wpisu od skargi oraz w trybie art. 49 § 1 ppsa do złożenia 4 odpisów skargi. Do dokonania tych czynności zakreślono skarżącemu siedmiodniowy termin pod rygorem odrzucenia skargi.
Stosowne wezwanie i pouczenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 grudnia 2015 r. Termin określony w wezwaniu upływał w dniu 25 grudnia 2015 r., jednak mając na uwadze, że dzień ten ustawowo został uznany za dzień wolny od pracy, to mając na względzie treść art. 83 § 2 ppsa, który stanowi, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, w okolicznościach sprawy ostatnim dniem na uiszczenie wpisu od skargi i uzupełnienie braków skargi był 28 grudnia 2015 r. Termin ten jednak upłynął bezskutecznie, gdyż skarżący nie uiścił wpisu od skargi, jak również nie uzupełnił braków skargi przez złożenie jej odpisów
W myśl art. 220 § 3 ppsa skarga podlega odrzuceniu, jeśli pomimo wezwania nie został uiszczony od niej należny wpis. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych.
Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia.