Uzasadnienie
Podaniem z dnia 21 września 2017r. J. S. domagał się od Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego tytułu sprawowania opieki nad synem M. S..
Decyzją z dnia 18 października 2017r. Prezydent Miasta P. odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia, argumentując, że nie przysługuje osobom sprawującym opiekę, mającym ustalone prawo do renty. Według oświadczenia wnioskodawcy oraz zaświadczeń z ZUS ma on przyznaną rentę inwalidzką z tytułu niezdolności do pracy.
Po rozpoznaniu odwołania J. S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 grudnia 2017r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Także ten organ stwierdził, że według art.17 ust.5 pkt.1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka, przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno – rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego.
Wobec tego, że wnioskodawca pobiera rentę inwalidzka z tytułu niezdolności do pracy odmowa przyznania świadczenia była uzasadniona. Odnosząc się do zarzutu rozpoznania wniosku po upływie terminu wynikającego z art. 35 § 1 kpa Kolegium stwierdziło, że jest to wprawdzie uchybienie, nie ma jednak wpływu na rozstrzygnięcie. Wskazało ponadto, że nie ma kompetencji do przedstawiania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. S. wniósł o przyznanie świadczenia, uznanie, że decyzja MPS została wydana po terminie, skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania, czy przepisy zabraniające rencistom lub rencistom otrzymywania świadczenia pielęgnacyjnego jest zgodne z Konstytucją RP. Ponadto zażądał wyjaśnienia, dlaczego MOPS zwlekał z wydaniem decyzji, nie wydaje przesyłek w swojej siedzibie, błędnie napisano jego adres, wydał postanowienie i decyzje o tych samych decyzjach, chociaż są to dwa inne dokumenty w różnych sprawach.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z ust. 17a ust.1 lit a) z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1952) świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. Powyższe wyłączenie uprawnienia do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego wynika z zasady rozłączności prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i innych świadczeń z zabezpieczenia społecznego. Negatywne przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego mają przy tym charakter rozłączny, co oznacza, że zaistnienie jednej z nich przesądza o prawnej przeszkodzie do korzystania z tego prawa
W niniejszej sprawie bezspornym jest, że z powodu posiadanej niepełnosprawności skarżący jest trwale niezdolny do pracy i z tego tytułu pobiera rentę, co dokumentuje złożone do akt sprawy zaświadczenie ZUS z dnia 15 października 2013r., i co sam potwierdził w oświadczeniu z 21 września 2017r. Zachodzi zatem przesłanka negatywna z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. "a" ustawy co uniemożliwia przyznanie mu wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżący nie przedstawił żadnej innej argumentacji, uzasadniającej odmienne stanowisko.
Pozbawione podstaw są także pozostałe zarzuty skargi. Akta sprawy wskazują, że 19 sierpnia 2014r. skarżący ustanowił dwóch pełnomocników do reprezentowania we wszystkich sprawach związanych z MOPS. W tej sytuacji postanowienia zostały doręczone pełnomocnikowi zgodnie z art. 40 § 2 kpa, przy czym organy nie miały obowiązku doręczania postanowienia każdemu z pełnomocników, art. 40 § 2 stanowi bowiem, że jeśli ustanowiono kilku pełnomocników doręcza się pisma tylko jednemu z nich. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Organ nie miał także obowiązku doręczać korespondencji w swojej siedzibie. Art. 39 kpa stanowi jasno, że organ administracji doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego wrozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. Prawo pocztowe, przez swoich pracowników lub inne upoważnione osoby lub organy. Samej zaś skuteczności doręczenia przesyłki pełnomocnikowi nie kwestionowano.
Kwestia zwłoki w rozpoznaniu wniosku skarżącego może być natomiast przedmiotem odrębnego postępowania. Nie ma też podstaw do wystąpienia z zapytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Wystąpienie przez skład orzekający z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego może mieć miejsce wówczas, jeżeli od odpowiedzi napytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem, ocena, czy taka sytuacja zachodzi jest pozostawiona uznaniu sądu i to skład orzekający ocenia - na gruncie konkretnej rozstrzyganej sprawy – czy zachodzi taka konieczność. W rozpoznawanej sprawie nie ma potrzeby dla rozstrzygnięcia sprawy sięgać do tej instytucji, tym bardziej, że sformułowanie wniosku skarżącego dotyczy przyszłej i hipotetycznej regulacji. Pozostałe wnioski dotyczące wypowiedzenia się we wskazanych sytuacjach pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2017r. poz. 1369) skargę należało oddalić. O wynagrodzeniu adwokata ustanowionego w ramach prawa pomocy orzeczono na podstawie art. 250 § 1 powołanej ustawy oraz § 21 ust.1 pkt.1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U z 2016r. poz. 1714). Jest to kwota 240 złotych powiększona zgodnie z §4 ust.3 rozporządzenia o kwotę podatku od towarów i usług wyliczona według stawki 23 %.