Uzasadnienie
G. K. w skardze na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] dotyczącej nałożenia grzywny w wysokości [...] zł w celu przymuszenia wykonania obowiązku rozbiórki części budynku mieszkalnego wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżąca wyjaśniła, że grzywna w powyższej wysokości jest dla niej dotkliwym środkiem egzekucyjnym. Wskazała, że nie ma żadnych środków finansowych pozwalających na uiszczenie grzywny i kosztów za czynności egzekucyjne. Ponadto poniosła, że spłaca kredyt i nie posiada żadnych oszczędności, z których mogłaby uregulować należności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest zasadny.
W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania sądu, skarżąca uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia wskazała, że nie ma żadnych środków finansowych pozwalających na uiszczenie grzywny. Trzeba wskazać, że nałożony na stronę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego. Z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne, bowiem w razie uwzględnienia skargi przez Sąd i uprawomocnieniu się orzeczenia w tym przedmiocie, świadczenie to będzie podlegało zwrotowi. Oczywista dolegliwość związana z wykonaniem obowiązku pieniężnego sama w sobie nie wystarcza do wstrzymania wykonania aktu. Wstrzymanie wykonania aktu może być uzasadnione tylko i wyłącznie takim uszczupleniem majątku zobowiązanego, które spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 cyt. ustawy. Jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można bowiem rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, w tej konkretnej sytuacji w proporcji do możliwości finansowych zobowiązanej.
Zdaniem Sądu przedstawiona przez skarżącą sytuacja materialna uzasadnia stwierdzenie, iż na skutek wykonania zaskarżonego postanowienia istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej i jej rodzinie znacznej szkody oraz spowodowania nieodwracalnych skutków. Na potwierdzenie powyższej argumentacji wskazać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 8 października 2013r. w przedmiotowej sprawie przyznał skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 15 października 2013r., sygn. akt IV SA/Po 670/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Uznając zatem, że skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, w tym uiszczenia wpisu sądowego, to tym bardziej uzasadnione jest przekonanie, że nałożona grzywna ww. wysokości jest poza możliwościami finansowymi skarżącej.
Z tych względów należało orzec jak w postanowieniu