Uzasadnienie
W dniu 12 sierpnia 2014 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. z dnia [...] r., [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej, w treści której wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, iż może zostać wyrządzona skarżącemu znaczna szkoda na skutek wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wskazał, że nie dysponuje wolnymi środkami pieniężnymi pozwalającymi na uiszczenie nałożonej opłaty. Jak zauważył, w toku postępowania egzekucyjnego organ dokonałby najprawdopodobniej zajęcia i sprzedaży egzekucyjnej składników majątkowych należących do skarżącego, a ewentualny nawet, późniejszy zwrot środków pieniężnych na jego rzecz, nie pozwoliłby mu na zastąpienie tych składników majątkowych innymi, o odpowiadającej im wartości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto konstrukcja powyższego przepisu wskazuje, że to na stronie wnioskującej spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w tym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia (por. Jagielska, Wiktorowska, Wajda w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 332).
W niniejszej sprawie Sąd, analizując zarówno wniosek skarżącego, jak również biorąc z urzędu pod uwagę okoliczności decydujące o wstrzymaniu wykonania decyzji stwierdził, że przesłanki warunkujące orzeczenie wstrzymania zaskarżonego aktu nie zachodzą. Wykonanie zaskarżonej decyzji nie spowoduje nieodwracalnych skutków, bowiem w razie uwzględnienia skargi przez Sąd uiszczona kwota podlegać będzie zwrotowi. Skarżący nie wykazał również, by wykonanie decyzji mogło wyrządzić mu znaczną szkodę. Jak wynika ze skargi ogólnie jedynie wskazano na możliwość wyrządzenia mu takiej szkody, jak i na brak wystarczających środków finansowych pozwalających na jednorazowe uiszczenie wymagalnej należności. Nie przedstawił zatem swojej sytuacji finansowej (posiadanych środków, oszczędności czy zobowiązań), z której wynikałoby, że uiszczenie przedmiotowej opłaty wyrządziłoby mu szkodę w znacznych rozmiarach, a nie jakiejkolwiek, co uzasadniałoby uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.
Wobec powyższego należało uznać, iż skarżący nie wykazał, że uiszczenie opłaty adiacenckiej stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.
Mając powyższe na uwadze, należało - na podstawie art. 61 § 3 cyt. ustawy – odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji.