Uzasadnienie
Rada Miejska uchwałą z dnia [...] maja 2003 r. wydaną na podstawie art. 18 art. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /tekst jednolity: Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm./ art. 18 ust. 2 pkt 8 i art. 24 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 138 ze zm./ nie uwzględniła zarzutów: P.F., R.H., J.Ł., H.K., R.P., U.B., K.B., W.H.
Przedmiotem zarzutów był projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego przy ul. Ł., sporządzony na podstawie uchwały Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. Zgodnie z nim teren oznaczony w obecnie obowiązującym planie symbolem III 19 SN, UI zlokalizowany w sąsiedztwie nieruchomości skarżący i przeznaczony dotychczas na składy i bazy, został przeznaczony na cele budownictwa mieszkaniowego i usługi.
W uzasadnieniu uchwały odrzucającej zarzuty Rada Miejska stwierdziła, że projekt poprawia strukturę funkcjonalną miasta, wprowadza rozwiązania bardziej korzystne i mniej uciążliwe dla środowiska. Wyjaśniła ponadto, że zabudowa mieszkaniowa do 4 kondygnacji stanowi zabudowę niską i nie będzie stanowić dysharmonii w relacji do zabudowy sąsiedniej, gdyż faktyczna różnica wysokości nie przekroczy średnio 1 kondygnacji. Poza tym przeznaczenie terenu pod budownictwo jednorodzinne byłoby nieracjonalne ze względu na wysokie koszty związane z likwidacją istniejącego uzbrojenia i zabudowy.
Rada Miejska stwierdziła, że projektowane przeznaczenie oraz zasady zagospodarowania terenu przy ul. Ł. prowadzą do zmian korzystnych przestrzennie i przyrodniczo, w miejsce funkcji składów i baz wprowadza się przyjazną dla przestrzeni przyrodniczej funkcję mieszkaniowo-usługową. Docelowo powstanie zespół mieszkaniowy z ok. 120 mieszkaniami, z wewnętrzną uliczką dojazdową i parkingami, z zielenią rekreacyjną i izolacyjną, urządzeniami rekreacji czynnej i biernej oraz usługami dla mieszkańców, również terenów sąsiednich.
W skardze wniesionej do sądu administracyjnego P.F. R.H., W.H., J.Ł., H.K., R.P., K.B. i U.B., właściciele działek, położonych przy ul. A.M. sąsiadujących z terenem przeznaczonym po projekcie pod zabudowę mieszkaniowo-usługową domagali się uchylenia uchwały.
W uzasadnieniu zarzucili, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem art. 1 ust. 2, pkt 3, art. 6 ust. 1-6 oraz art. 10 ust. 2 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż jest sprzeczna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, projekt zagraża zdrowiu i bezpieczeństwu skarżących, a Rada Miejska nie przedstawiła prognozy skutków przyjęcia uchwały.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze wyjaśniła, że trwają prace związane z opracowaniem nowego studium, zgodnego z ustaleniami projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast prognoza skutków wpływu ustaleń projektowanego planu na środowiska została sporządzona przez właściwego biegłego i wyłożona do publicznego wglądu, o czym skarżący zostali powiadomieni pisemnie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje dwa rodzaje środków prawnych służących kwestionowaniu ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Art. 23 reguluje możliwość wniesienia protestu, natomiast art. 24 – zarzutu.
Protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu. Uchwała o przyjęciu bądź odrzuceniu protestu nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Legitymowanym do wniesienia zarzutu jest podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu. Uchwała rady gminy /rady miejskiej/ o odrzuceniu zarzutu może być zaskarżona do sądu administracyjnego /art. 24 ust. 4/.
Rozstrzygnięcie sprawy niniejszej uzależnione jest od oceny, czy pismo skarżących kwestionujące ustalenia projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiło protest /art. 23/ czy też zarzut, o którym mowa w art. 24.
Interes prawny winien być rozumiany jako realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi wynikać z określonego przepisu prawa materialnego odnoszącego się do podmiotu zgłaszającego zastrzeżenia i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu /wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2002 r., sygn. akt IV SA 2238/01, Monitor Prawniczy 12/2002, s. 532/. Brak możliwości takiej kwalifikacji interesu uzasadnia ocenę, że wniesione zastrzeżenia stanowią protest w rozumieniu art. 23 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
W rozpatrywanej sprawie poza sporem jest, że skarżący nie są właścicielami terenu, przeznaczonego w projekcie planu pod zabudowę mieszkaniowo-usługową ani nie posiadają do niego żadnego innego prawa, a projekt nie zmienia dotychczasowego przeznaczenia ich działek.
Powyższe uprawnia do oceny, że nowy plan nie ingeruje w dotychczasowy zakres i sposób wykonywania własności przez skarżących i nie narusza ich interesu prawnego, ani uprawnienia. Skarżący kwestionują projektowane zmiany z uwagi na subiektywne odczucia, co związane jest jedynie z interesem faktycznym, a nie prawnym, czyli opartym na konkretnym przepisie prawa materialnego.
W tej sytuacji pismo skarżących z dnia 18 stycznia 2003 r. zatytułowane "Uwagi do planu zagospodarowania terenu przy ul. Ł." w istocie stanowi protest, o którym mowa w art. 23 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Powołany przepis prawa nie przewiduje możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę rady gminy /rady miejskiej/ o odrzuceniu protestu. Oznacza to, że skarga wniesiona przez P.F., R.H., J.Ł., H.K., R.P.,, K.B. i U.B. jest niedopuszczalna, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. W odniesieniu do W.H. skarga jest niedopuszczalna z uwagi na fakt, że nie wniosła ona zarzutu do projektu planu zagospodarowania przestrzennego i zaskarżona uchwała Rady Miejskiej jej nie dotyczyła.
Niedopuszczalność skargi czyni zbędnym odnoszenie się do pozostałych jej zarzutów.
Z tych względów należało orzec, jak w sentencji postanowienia.