Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania A.P. od decyzji Burmistrza z dnia [...] października 2003 r., znak: [...] odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że Burmistrz zaskarżoną decyzją odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego położonego na działce nr ewid. 17/2 w J. przy ul. S. na stolarnię, gdyż inwestycja taka byłaby niezgodna z obowiązującymi miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego: ogólnym i szczegółowym. Plany te przewidują dla terenu oznaczonego symbolem 8 MNu, Mp, na którym znajduje się przedmiotowy budynek, wyłącznie możliwość zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej.
Organ odwoławczy uchylając zaskarżoną decyzję powołał się na przepis art. 86 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), zgodnie z którym ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy wymaga zmiana sposobu zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 59 ust. 1, jeżeli na terenie tym obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przed dniem 1 stycznia 1995 r., zaś przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 nie stosuje się.
Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem trybu postępowania określonego w art. 59-67 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W szczególności w toku postępowania przed organem I instancji nie został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
W skardze do sądu administracyjnego, wniesionej od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego T.T. wniósł o jej uchylenie.
W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że jest bezpośrednim sąsiadem wnioskodawcy A.P., a mimo to nie został powiadomiony o toczącym się postępowaniu i nie brał w nim udziału. Podniósł, że A,P, prowadząc warsztat stolarski w swojej stodole, oddalonej od mieszkania skarżącego o 30 m zakłóca spokój oraz zanieczyszcza posesję pyłem drewnianym. Skarżący podkreślił, że stolarnia położona jest w obszarze przeznaczonym w dotychczasowym planie zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo mieszkaniowe i pensjonatowe, a nie usługowe. Również projekt nowego planu zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje w tym terenie możliwości prowadzenia usług.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi podniosło, że decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy nie naruszała w niczym interesu prawnego skarżącego i dlatego nie została mu doręczona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i procesowym.
Podnieść zatem należy, że w niniejszej sprawie decyzje organów administracyjnych I i II instancji wydane zostały z naruszeniem prawa mogącym stanowić podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego z przyczyny wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ skarżący T.T. nie brał udziału w postępowaniu bez własnej winy. Skarżący jest właścicielem nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio z nieruchomością, której dotyczył wniosek o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji stolarni, co wynikało już z treści złożonego wniosku.
Organy administracyjne miały zatem obowiązek zapewnienia mu czynnego udziału w postępowaniu, a w szczególności zawiadomienia go o wszczęciu postępowania i umożliwienia podejmowania czynności procesowych w obronie swoich interesów, co wynika z dyrektywy art. 10 § 1 k.p.a.
Niedopuszczenie strony do udziału w postępowaniu skutkuje naruszeniem prawa, stanowiącym podstawę do wznowienia postępowania z powodu występowania przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.