Postanowienie WSA w Lublinie z 14 stycznia 2008 r., II SA/Lu 902/07

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 14 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi M W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..]., znak: [..] w przedmiocie zasiłku celowego; w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić M. W. przyznania prawa pomocy.

Skład

Sędzia NSA Leszek Leszczyński przewodniczący

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi wniesionej przez M.W. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego. z dnia [..]., znak: [..] odmawiająca przyznania świadczeń z pomocy społecznej. W skardze tej został zawarty wniosek o przyznanie prawa pomocy.

W myśl art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, a także gdy skarga podlega odrzuceniu.

W rozpatrywanej sprawie istnieją przesłanki do odrzucenia skargi, bowiem M. W. złożył skargę po upływie terminu do jej wniesienia tj. po upływie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, co skutkowało odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Ponadto zauważyć należy, iż sprawa dotycząca ww decyzji odmawiającej przyznania świadczeń z pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego toczyła się już przed WSA w Lublinie pod sygn. akt II SA/Lu 807/07. Oznacza to, że sprawa między tymi samymi stronami w tym samym przedmiocie była już w toku, konsekwencją czego jest odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.

Istnienie powyższych przesłanek, z powodu których postanowieniem WSA w Lublinie z dnia 14 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 902/07 sąd odrzucił skargę, wyklucza możliwość przyznania skarżącemu prawa pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a.).

Z tych względów należało orzec jak w postanowieniu.