Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 września 2005 r. (sygn. akt II OSK 20/05), po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej pełnomocnika L. B. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 października 2004 r. oddalający skargę L. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. (Nr [...]) w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych polegających na budowie budynku z powodu istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i pozwolenia na budowę i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania. Następnie, podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie skarżący L. B. oświadczył, że dalej popiera swoją skargę złożoną na przedmiotowe postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd któremu sprawa została przekazana jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 14 października 2004 r. (sygn. akt II SA/Lu 141/04) naruszył przepisy postępowania sądowoadministracyjnego i uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, w świetle art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast nie nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie w świetle art. 174 pkt 1 tejże ustawy.
W pierwszym przypadku, tj. naruszenia przepisów prawa procesowego wynikało to z błędnego ustalenia okoliczności faktycznej zawartej w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. (znak: [...]), że dach przedmiotowego budynku został pokryty eternitem podczas, gdy w istocie jest zamocowany i pokryty Eurofalą. Wynika to jednoznacznie z treści protokołu oględzin z dnia 27 października 2003 r. (str. 6 protokołu), który cytuje zapisy dziennika budowy, jak również z uzasadnienia decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. (Nr [...]). Nie została także wyjaśniona sporna okoliczność faktyczna – co wynika również z uzasadnienia powyższej decyzji z dnia [...] r. oraz z dziennika budowy – dotycząca usytuowania przedmiotowego budynku w granicy działki Nr [...] czy też w odległości 0,50 – 1,0 m od jej granicy.
Należy bowiem podkreślić, że ustalenie stanu faktycznego w drodze zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego powinno nastąpić w toku postępowania administracyjnego, natomiast sąd administracyjny kontroluje czy nastąpiło to zgodnie z prawem. Oznacza to, że właściwy organ ponownie załatwiając daną sprawę powinien prawidłowo ustalić jej stan faktyczny, ponieważ w tej sprawie nastąpiło to z naruszeniem dyspozycji art. 77 § 1 i 80 k.p.a. w zakresie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego, a następnie oceny, czy dane okoliczności zostały udowodnione.
Ponadto dowód z opinii biegłego może być jako środek dowodowy przeprowadzony na etapie postępowania administracyjnego zgodnie z dyspozycją art. 75 § 1 k.p.a., lecz nie w toku postępowania sądowoadministracyjnego przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
Natomiast stwierdzenie naruszenia przez właściwe organy w tej sprawie przepisów prawa materialnego, ponieważ powołały art. 50 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy – Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. w zakresie danego stanu faktycznego mogłoby nastąpić dopiero wówczas, kiedy prawidłowo ustalony byłby stan faktyczny, co następnie pozwoliłoby ocenić czy właściwie nastąpiła subsumpcja odpowiednich przepisów prawa materialnego do przedmiotowego stanu faktycznego.
Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tejże ustawy.
jp